III SA/Po 905/21

Dnia 10 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maria Grzymisławska - Cybulska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] marca 2022 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2020 roku nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Dróg Miejskich w P., decyzją z dnia 3 kwietnia 2020 roku, nałożył na C. Sp. z o.o. ul. [...], [...], karę pieniężną w kwocie 4.974,48 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że podczas kontroli terenowej w dniu 13 listopada 2019 roku stwierdzona zajęcie przez reklamę pasa drogowego ul. [...] (droga gminna). Dodatkowe kontrole odbyły się w dniach 15 listopada, 20 listopada i 26 listopada 2019 roku i potwierdziły obecność reklamy w pasie drogowym. Oględziny miejsca ustawienia reklamy z dnia 20 stycznia 2020 roku ujawniły jej usunięcie. Organ wyjaśnił, że "ustalono, iż przedmiotowa reklama stanowi własność firmy C. Sp. z o.o.". Pismem opatrzonym datą 17 grudnia 2019 roku (doręczone w dniu 19 grudnia 2019 roku) o wszczęciu postępowania z urzędu powiadomiony został właściciel reklamy, podmiot widniejący na reklamach umieszczonych na przyczepie i samochodzie. Uwzględniając powyższe organ wyjaśnił, że w świetle treści art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi podlega karze pieniężnej w wysokości dziesięciokrotności opłaty naliczanej na podstawie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. Opłatę ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego. Zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004 roku Nr XLV/496/IV/2004 w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego stawka za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi gminnej wynosi 0,90 zł/m˛ za 1 dzień. Nośnik reklamowy zajmował pas drogowy przez 14 dni. Powierzchnia reklamy wynosi 39,48m˛. Wysokość kary to 4.974,48 zł (39,48m˛ x 14 dni x 0,90 zł/m˛/dz. x 10 = 4.974,48 zł). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 9 lutego 2021 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Zarządu Dróg Miejskich. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że zestaw samochód z przyczepą, pokryte treściami reklamowymi, przez okres ciągły od pierwszych oględzin w dniu 13 listopada 2019 roku do ostatnich oględzin w dniu 26 listopada 2019 roku (dokumentacja fotograficzna), znajdował się w pasie drogowym drogi gminnej. Pojazd z przyczepą nie był przemieszczany. Pozostawienie pojazdu w pasie drogowym nie miało charakteru parkowania, o którym mowa w odwołaniu. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia budowa przyczepy, czy materialna forma reklamy. Fakt umieszczenia reklamy w pasie drogowym wynika z mapy (podkładu geodezyjnego) załączonego do sprawy, na którym uwidoczniono pas drogowy oraz umiejscowienie nośnika reklamowego. W sytuacji, gdy reklama jest zamieszczona na pojeździe, to karę nakłada się, co do zasady na właściciela pojazdu. Nie jest jednak wykluczona sytuacja, w której pojazd zajmujący pas drogowy pozostaje we władaniu innej osoby niż właściciel pojazdu. Kolegium zaznaczyło, iż w odwołaniu wskazano, że pojazd mógł być parkowany przez osoby współpracujące w ramach struktur organizacyjnych, a odwołująca się wyraziła gotowość zapłaty należności, ale w wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego a nie kary za jego zajęcie bez zezwolenia. C. Sp. z o.o. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W ocenie Spółki kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania art. 7, art. 8 § 1, art. 12, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 84, art. 107 art. 189f, ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz naruszeniem prawa materialnego art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 2 pkt 3 oraz art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu stawianych zarzutów skarżąca Spółka podniosła, że według oświadczenia M. K. pojazd został zbyty "A. G. z firmy E. ", lecz organ nie zweryfikował istnienia takiej firmy ani w Krajowym Rejestrze Sądowym ani w CEIDG. Nie wiadomo w jaki sposób organy powiązały skarżącą Spółkę z firmą wskazaną w oświadczeniu M. K.. Ma to znaczenie, bo może oznaczać, że decyzję skierowano wobec podmiotu, który nie legitymuje się przymiotem strony. Skarżącej nie można powiązać z oznaczeniami na pojeździe, gdyż na reklamie nie ma adresu skarżącej Spółki, jej adresu e-mail, nazwy skarżącej Spółki, nazwy działalności gospodarczej skarżącej Spółki, czy imienia lub nazwiska członków organów skarżącej Spółki. Kara za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia. Organ nie ustalił podmiotu odpowiedzialnego za zarzucany delikt administracyjny. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na organie. W uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego Spółka podniosła, że rozstrzygnięcia wymaga, czy samochód służący do prowadzenia działalności gastronomicznej, dowozu zamówionych posiłków, świadczenia usług cateringowych wyczerpuje zakres pojęcia reklamy na gruncie ustawy o drogach publicznych. Reklama zarzucana skarżącej była eksponowana przy okazji przewożenia pracowników, towarów i świadczenia usług. Ma charakter reklamy mobilnej przy okazji prowadzenia działalności, a nie zajęcia pasa drogowego w celu reklamy. Przyjęcie ciągłości zajmowania pasa drogowego wymaga ustaleń czynionych każdego dnia, tym bardziej, że skarżąca wskazuje na cele do jakich pojazd służył. Organ błędnie przyjmuje, że konstrukcja przyczepy jest reklamą lub skarżąca zajęła pas drogowy w celu umieszczenia w nim reklamy. Przyczepa ma konstrukcję środka transportu przystosowanego do transportu żywności. Przystosowanie przyczepy do przewożenia towaru określonej wagi uzasadnia wielkość konstrukcji, powierzchni zewnętrznej ubocznie wykorzystywanej do celów reklamowych podczas eksploatacji gospodarczej pojazdu. Po miastach porusza się wiele pojazdów mechanicznych, które pokrywają treści reklamowe prowadzonej działalności. Organ błędnie zastosował wobec skarżącej przepis art. 40 ust. 1 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Samochód z przyczepką nie pełni w Spółce wyłącznie funkcji reklamy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację powołaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga okazała się uzasadniona, chociaż nie wszystkie poniesione w niej zarzuty mają usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018, poz. 2068 ze zm.) pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi (art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Natomiast, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego, o której stanowi art. 40 ust. 4-6 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych "reklama" to umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614); Włączona do akt administracyjnych dokumentacja fotograficzna wraz z dokumentacją geodezyjno-kartograficzną potwierdza w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że okoliczności ujawnione w kontrolowanej sprawie odpowiadają przesłankom określającym stan zajęcia pasa drogowego przez reklamę. Urządzenie reklamowe to przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Konstrukcja/zestaw samochód dostawczy M. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...] spełnia warunki do uznania go za urządzenie reklamowe. Przez reklamę należy rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne. W okolicznościach kontrolowanej sprawy każdy element zewnętrzny samochodu oprócz okien (pokrywa silnika, drzwi osobowe, drzwi załadunkowe oraz ściany boczne przestrzeni bagażowej), a także przyczepa z czterech stron, zostały wyklejone informacją o charakterze reklamy upowszechniającą przedsięwzięcie "E. W. ul. [...], P. ul. [...] oraz S. Al. [...]", a także obrazami promującymi dostarczane towary i świadczone usługi. Opisana powyżej konstrukcją, zestaw samochód dostawczy wraz z przyczepą, posadowiona została na okres od dnia 13 listopada 2019 roku do dnia 26 listopada 2019 roku w pasie drogowym ul. [...] w P. (miejsce postojowe pomiędzy jezdnią a chodnikiem). Organ zobrazował zajęcie pasa drogowego na podkładzie geodezyjno-kartograficznym. Przestawiony materiał dowodowy w sposób wystarczający i jednoznaczny dokumentuje oraz potwierdza umieszczenie reklamy w granicach pasa drogowego. Oczekiwanie powoływania biegłego z zakresu geodezji i kartografii nie posiada żadnego usprawiedliwienia. Analiza dokumentacji fotograficznej z różnych dat nie pozostawia żadnych wątpliwości, że we wskazanym powyżej okresie zestaw samochód dostawczy wraz z przyczepą nie były przemieszczane. Kwalifikacji prawnej dokonanej przez organ nie podważa argumentacja skargi odwołująca się do konstrukcji przyczepy, która nie jest tzw. platformą reklamową oraz przeznaczenia samochodu i przyczepy, jako środków transportu w prowadzonej działalności gospodarczej. Z powołanej powyżej definicji urządzenia reklamowego jednoznacznie wynika, że jest nim "przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy". Przyjąć zatem należy, że przedmiot przeznaczony zasadniczo do innych celów niż ekspozycja reklamy (środek transportu) należy traktować, jak urządzenie reklamowe, gdy jest wykorzystywany jako urządzenie do ekspozycji reklamy. W toku postępowania administracyjnego nie zostały przedstawione żadne dowody wskazujące na to, że pozostawienie spornego samochodu wraz z przyczepą w pasie drogowym ulicy [...] przez prawie dwa tygodnie było przejawem wykorzystywania środków transportu w prowadzonej działalności gospodarczej, czy też zwyczajowego parkowania "pod domem" samochodów użytkowanych przez Spółkę. Okoliczności udokumentowane przez organ w aktach sprawy uzasadniają ocenę o zajęciu pasa drogowego reklamą. Ciężar dowodu przeciwnego obciąża podmiot zajmujący pas drogowy. Strona miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą nie podważ stanowiska, że we wskazanym okresie zestaw samochód z przyczepą wykorzystywany był jak urządzenie reklamowe posadowione w pasie drogowym. Twierdzenia strony, że pozostawienie pojazdów w pasie drogowym nie miało charakteru ciągłego jest nieuzasadnioną polemiką z ustaleniami faktycznymi organów, które są logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego oraz znajdują potwierdzenie w niebudzących wątpliwości dowodach (dokumentacja fotograficzna). Sąd doszedł jednak do przekonania o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z uwagi na to, że materiał dowodowy włączony do akt administracyjnych nie pozwala przypisać skarżącej Spółce odpowiedzialności za delikt zajęcia pasa drogowego sporną reklamą bez zezwolenia. Dowody włączone do akt administracyjnych w nie potwierdzają argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji o ustaleniu właściciela spornej reklamy. Wbrew argumentacji organu opisy widniejące na samochodzie i przyczepie nie dowodzą, że "właścicielem reklamy" jest C. Sp. z o.o. Dowody włączone do akt sprawy nie wykazują żadnego powiązania C. Sp. z o.o. z samochodem, przyczepą, czy treścią reklam widniejących na tych pojazdach. Do akt administracyjnych organu I instancji włączona została jedynie pierwsza strona wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego, z której wynika, że siedziba C. Sp. z o.o. mieści się w P. pod adresem ul. [...]. Opisy zamieszczone na samochodzie i przyczepie nie wykazują powiązania ze skarżącą Spółką ani nazwą reklamowanego przedsięwzięcia, ani adresem siedziby, ani dowodowo pewnego powiązania z osobami działającymi w skarżącej Spółce, bo reklama dotyczy przedsięwzięcia o nazwie "E. " realizowanego w W. ul. [...], P. ul. [...] oraz S. Al. [...], a wskazywany oświadczeniem e-mail nabywca samochodu to A. G. z firmy S. z siedzibą w P. przy ul. [...] bez jakichkolwiek dalszych danych identyfikujących osobę fizyczną. Oświadczenie e-mail M. K. nie wykazuje powiązania skarżącej Spółki wpisanej do KRS w kwietniu 2019 roku ze zbyciem w 2017 roku przyczepy na rzecz A. G. z firmy E. z siedzibą w P. przy ul. [...]. Notatka służbowa z rozmowy ze Z. G. dotycząca sprzedaży samochodu o numerze rejestracyjnym [...] nie wykazuje żadnych powiązań ze skarżącą Spółką oraz nie wykazuje żadnych powiązań z A. G.. Do akt sprawy, jako dowody sprzedaży zostały włączone jedynie wiadomość e-mail oraz notatka służbowa. Tymczasem, zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2017, poz. 1260 ze zm.), właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Organy poprzestały na niepewnych i niekompletnych środkach dowodowych oraz pominęły milczeniem możliwości dowodowe wynikające z obowiązku zgłoszenia nabycia lub zbycia pojazdu zarejestrowanego. W aktach sprawy nie ma śladu podejmowania dalszych działań w celu ustalenia nabywcy/aktualnego właściciela zarówno samochodu, jak i przyczepy. W aktach nie ma dowodu na czynności wyzywania do przedłożenia aktu kupna-sprzedaży, brak wydruków z ewidencji pojazdów, czy dowodów na podejmowanie innych prób wyjaśnienia kto i w ramach jakiego stosunku prawnego dysponuje spornym samochodem i przyczepą. Z uwagi na powyższe uznać należało, że Prezydent Miasta P. nie przedstawił żadnej przekonującej argumentacji na okoliczność, iż odpowiedzialność za stwierdzony delikt administracyjny powinna ponosić skarżąca Spółka, co do której w aktach sprawy nie udokumentowano żadnych powiązań z pojazdami oraz reklamą, a nie wskazywana, jako nabywca jednego z pojazdów A. G.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie zauważa, że "nie jest wykluczona sytuacja, w której pojazd pozostaje we władaniu innej osoby niż jego właściciel". Sąd dostrzega oświadczenia strony postępowania zawarte w piśmie z dnia 12 marca 2020 roku oraz te zawarte w treści odwołania. Wskazano w nich, że "sama restauracja, jaką prowadzi Spółka znajduje się przy ulicy [...], a osoby współpracujące w ramach struktury organizacyjnej Spółki zamieszkują w okolicy ul. [...] i traktują to miejsce jako zwyczajowe miejsce dla parkowania pod domem". Sąd dostrzega także złożone w toku postępowania oświadczenie o gotowości zapłaty opłaty, ale nie kary za zajęcie pasa drogowego. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że organy administracji publicznej mają obowiązek wykazać/wyjaśnić dlaczego do odpowiedzialności za stwierdzony delikt administracyjny pociągają właśnie ten, a nie inny podmiot (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna). Tymczasem w okolicznościach kontrolowanej sprawy, w oparciu o materiał zgromadzony w aktach administracyjnych, nawet drogą eliminacji, nie można wyrokować o bezzasadności zarzutów skargi dotyczących skierowania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej do niewłaściwego podmiotu. Powołane powyżej oświadczenia mogą stanowić materiał dowodowy dla formułowania twierdzenia o konieczności pociągnięcia do odpowiedzialności deliktowej spółki z ograniczoną odpowiedzialności korzystającej z pojazdów, a tym samym uwolnienia od tej odpowiedzialności osoby fizycznej wskazywanej, jako nabywca przyczepy (nabywca samochodu pozostaje nieustalony). Jednak wskazane powyżej oświadczenia strony postępowania okazały się niewystarczające do oddalenia skargi w kontekście zarzutów skargi o skierowaniu decyzji do niewłaściwego podmiotu wraz z zarzutami braku weryfikacji prawidłowości rozstrzygnięcia w aspekcie danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zastosowanie powszechnie dostępnych narzędzi wyszukiwania powiązań gospodarczych ujawniło, że działająca w postępowaniu sądowoadministracyjnym za skarżącą Spółkę prezes zarządu i wspólnik A. G. (PESEL [...]) występuje, jako podmiot powiązany (udziałowiec lub prezes zarządu) w czterech innych osobach prawnych, które pozostawały zarejestrowane w KRS w okresie ekspozycji spornej reklamy w pasie drogowym, w tym dwie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terenie miasta P. (G. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] oraz C. Sp. z o.o. z siedziba przy ul. [...]). W tym stanie rzeczy uzasadnione okazały się zarzuty, że kwestionowane decyzje zostały wydanie z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1 i ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do ponownego rozpoznania sprawy organy będą miały na uwadze, że odpowiedzialność za delikt administracyjny ma charakter ustawowy i obiektywny. Do egzoneracji tej odpowiedzialności, czy też jej ukonstytuowania, nie mogą prowadzić, oderwane od okoliczności faktycznych sprawy, oświadczenia woli podmiotów, które mogą być zainteresowane sterowaniem odpowiedzialnością karnoadministracyjną. Przy ustalaniu odpowiedzialność za delikt administracyjny istotne jest zarówno to czy w rzeczywistości społecznej powstał stan faktyczny objęty zakresem zastosowania przepisów ustanawiających delikt, jaki i prawidłowe ustalenie (udokumentowanie, wyjaśnienie i wskazanie) podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, tj. sprawcy, na którego powinna być nałożona administracyjna kara pieniężna. Sąd uznaje, że końcowe prawidłowe załatwienie kontrolowanej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w istotnym zakresie, które powinno doprowadzić do włączenia do akt sprawy dowodów wskazujących nabywcę (właściciela) pojazdów (samochodu i przyczepy) oraz w razie takiej konieczności dowodów identyfikujących podmiot użytkujący wskazane pojazdy w celu ekspozycji reklamy w pasie drogowym. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta P.. O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, które obejmują wpis od skargi (199 zł), orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.