III SA/Po 91/24

Dnia 26 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant : Sekretarz sądowy Aleksandra Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi R. P. na akt Zarządu Województwa z dnia 3 stycznia 2024 r. nr [...] [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy oddala skargę. Zaskarżonym aktem z 3 stycznia 2024 r. Zarząd Województwa pozostawił bez rozpatrzenia wniosek R. P. z 19 maja 2023 r. o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014-2020. Jako podstawę prawną zaskarżonego aktu powołano art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2022 r., poz. 943), dalej: "ustawa". W uzasadnieniu zaskarżonego aktu wskazano, co następuje. Zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki lub oczywiste omyłki, Zarząd Województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Strona została wezwana pismem z 16 listopada 2023 r. nr [...] (k. 247-251 akt adm.) do usunięcia braków w związku ze złożonym 19 maja 2023 r. wnioskiem o przyznanie pomocy pt. "Podjęcie działalności gospodarczej - R. P.. Powyższe pismo, zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, odebrano 20 listopada 2023 r., stąd zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy termin na złożenie odpowiedzi na pismo wzywające do uzupełnień, liczony od dnia jego doręczenia, upłynął 4 grudnia 2023 r. Ponadto, pismo nr [...] z 16 listopada 2023 r. przekazano wnioskodawcy drogą mailową, na adres wskazany we wniosku o przyznanie pomocy. W oparciu o § 37 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2019 r., poz. 664 ze zm.), dalej: "rozporządzenie", obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie o przyznanie pomocy i wypłatę środków finansowych z tytułu pomocy dokonuje się zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego dotyczącymi terminów. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało złożone osobiście albo przez upoważnioną osobę albo nadane przesyłką rejestrowaną w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu prawa pocztowego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Wnioskodawca nadał przesyłkę zawierającą uzupełnienia za pomocą przesyłki kurierskiej DPD. Przesyłka wnioskodawcy została zarejestrowana przez firmę kurierską 1 grudnia 2023 r., przekazana firmie kurierskiej 4 grudnia 2023 r. i dostarczona do Urzędu Marszałkowskiego 5 grudnia 2023 r. Przesyłki kurierskie DPD nie są operatorem wyznaczonym w rozumieniu Prawa pocztowego, w związku z czym za dzień dostarczenia dokumentacji uznaje się datę wpływu przesyłki do Urzędu Marszałkowskiego, tj. 5 grudnia 2023 r. Oznacza to, że pismo będące odpowiedzią na wezwanie wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego już po wyznaczonym terminie, stąd wniosek o przyznanie pomocy pozostawiono bez rozpatrzenia. W skardze wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu aktowi naruszenie art. 23 ust. 5 ustawy w zw. z § 37 rozporządzenia w zw. z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: "K.p.a.", przez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku z 19 maja 2023 r. w związku z uchybieniem terminu do złożenia odpowiedzi na wezwanie do uzupełnień, określonego w art. 23 ust. 5 ustawy, w sytuacji gdy wezwanie do uzupełnienia wniosku nie zostało skarżącemu skutecznie doręczone (uwzględniając art. 43 K.p.a.), a w konsekwencji termin na złożenie uzupełnień do wniosku w ogóle nie rozpoczął biegu. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonego aktu z 3 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, co następuje. Wezwanie z 16 listopada 2023 r. do uzupełnienia wniosku doręczono skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 43 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W przedmiotowej sprawie wezwanie doręczono J. T., który nie jest dla skarżącego dorosłym domownikiem. J. T. wprawdzie zamieszkuje na terenie posesji przy ul. [...], jednak zajmuje inny lokal niż skarżący z żoną. Pojęcie "dorosłego domownika" nie ma definicji legalnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że ze względu na gwarancyjny charakter przepisów dotyczących doręczeń, przedmiotowe pojęcie nie powinno być definiowane rozszerzająco. I tak np. WSA w Łodzi w wyroku o sygn. akt II SA/Łd 455/08 wskazał, że pojęcie "domownika" wymaga wąskiego rozumienia. Za domownika można uznać takie osoby, dla których mieszkanie adresata będzie ich aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów. Szerokiemu rozumieniu pojęcia domownika sprzeciwia się gwarancyjny charakter przepisów K.p.a. o doręczeniach. NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 159/09 wskazał, że dla skutecznego uznania doręczenia w rozumieniu art. 43 K.p.a. koniecznym jest, aby osoba która odbierze przesyłkę od doręczyciela i podejmie się jej oddania "zamieszkiwała" z adresatem. Językowe brzmienie pojęcia "domownik" wskazuje właśnie, że będzie to stały mieszkaniec lokalu lub domu, człowiek razem z adresatem mieszkający, np. członek rodziny, współlokator, pracownik domowy. Jak wskazano wyżej J. T. zamieszkuje wprawdzie na posesji przy ul. [...], ale w świetle przytoczonego wyżej orzecznictwa nie sposób uznać go za dorosłego domownika. Zajmuje on bowiem odrębny od skarżącego lokal, znajdujący się w budynku przy ul. [...]. Nie jest to wprawdzie lokal wyodrębniony administracyjnie, jednak nie oznacza to, że J. T. jest dla skarżącego dorosłym domownikiem. Z wyżej wymienionym skarżący zamieszkuje bowiem odrębne lokale i prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Przyjęcie odmiennego stanowiska (uznawanie za domowników wszystkich osób zamieszkujących w danym budynku) prowadziłoby do nieakceptowalnych systemowo wniosków. W takiej sytuacji za domowników należałoby uznać chociażby współwłaścicieli budynku, zajmujących wyodrębnione fizycznie, ale niewyodrębnione administracyjnie, lokale. Doręczyciel w takiej sytuacji (kierując się takim rozumowaniem) mógłby zatem niejako automatycznie uznawać każdą osobę będącą w takim budynku za domownika, nie znając ani związku tej osoby z adresatem ani tak prozaicznych kwestii jak chociażby ich relacja (istnienie ewentualnego konfliktu). Co istotne ani w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego ani w drzwiach mieszkania nie zostało umieszczone zawiadomienie (skierowane do skarżącego), o którym mowa w art. 43 K.p.a. Niepozostawienie zawiadomienia w sposób szczegółowo oznaczony w art. 43 K.p.a. prowadzi do bezskuteczności doręczenia pisma. W konsekwencji pismo nie zostało skutecznie doręczone. Wezwania w trybie, o którym mowa w art. 23 ust. 5 ustawy było zatem bezskuteczne, a zatem termin na uzupełnienie wniosku nigdy nie rozpoczął biegu (skarżący nie mógł mu zatem uchybić). W konsekwencji zasadne jest powtórzenie wezwania w trybie, o którym mowa w art. 23 ust. 5 ustawy. Nawet gdyby przyjąć, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania w dniu 20 listopada 2023 r., przekazanie odpowiedzi na wezwanie za pośrednictwem przesyłki kurierskiej DPD (uwzględniając możliwość jednoznacznego określenia terminu jej nadania, co uczynił organ wskazując w uzasadnieniu pisma, jako datę nadania 4 grudnia 2023 r.) należy uznać za czynność uprawniającą do uznania, że doszło do terminowego złożenia odpowiedzi na wezwanie (w rozumieniu § 37 ust. 2 rozporządzenia). Wprawdzie skarżący nie nadał przesyłki zawierającej odpowiedź na wezwanie za pośrednictwem operatora wyznaczonego (przesyłką rejestrowaną), ale możliwie jest jednoznaczne ustalenie daty nadania przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie za pośrednictwem przesyłki kurierskiej DPD (co organ sam wskazał w treści Pisma). W tym zakresie należy wskazać na pogląd wyrażony w wyroku o sygn. akt I SA/Kr 1276/19. W sprawie będącej przedmiotem tego wyroku dokonano wprawdzie doręczenia za pośrednictwem operatora wyznaczonego, ale nie za pośrednictwem przesyłki rejestrowanej. Wskazano, że wymóg nadania przesyłki jako przesyłki rejestrowanej przewidziany w § 37 ust. 2 rozporządzenia należy odczytywać jako gwarancję dla nadawcy, że będzie posiadał dowód nadania przesyłki przed upływem terminu. Nadając pismo przesyłką nierejestrowaną nadawca przyjmuje na siebie natomiast ryzyko niemożności skutecznego wykazania nie tylko samego nadania przesyłki, ale również faktycznej daty nadania. Zdaniem skarżącego naruszenie wymogu nadania przesyłki zawierającej odpowiedź na wezwanie za pośrednictwem operatora wyznaczonego (jako tzw. przesyłka rejestrowana) nie powinno mieć zatem znaczenia dla oceny wywołania skutku prawnego określonego w § 37 ust. 2 rozporządzenia (zachowania terminu do wniesienia odpowiedzi na wezwanie), jeśli możliwie jest ustalenie daty nadania przesyłki za pośrednictwem innego operatora (w tym przesyłki kurierskiej DPD). Skoro bowiem odczytana przez Sąd (w powyższej sprawie) intencja § 37 ust. 2 rozporządzenia (w zakresie obowiązku nadania przesyłki przy wykorzystaniu przesyłki rejestrowanej) sprowadza się do "stworzenia nadawcy możliwości wykazania faktu i daty nadania przesyłki", to bez znaczenia jest również sposób jej nadania (odstąpienie od dokonania doręczenia za pośrednictwem operatora wyznaczonego), skoro możliwe jest jednoznaczne i niebudzące wątpliwości ustalenie terminu nadania przesyłki zawierającej odpowiedź na wezwanie (przesłanej w inny sposób niż za pośrednictwem operatora wyznaczonego). Skoro w sytuacji gdy wnioskodawca nadaje przesyłkę listem zwykłym, przed upływem wyznaczonego terminu uzupełnienia wniosku i data nadania przesyłki nie budzi wątpliwości, niespełnienie wymogu przewidzianego w § 37 ust. 2 rozporządzenia (tj. nadania przesyłki jako przesyłki rejestrowanej za pośrednictwem operatora wyznaczonego) nie może stanowić podstawy pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. Na rozprawie pełnomocnicy organu wnieśli o oddalenie, ewentualnie o odrzucenie skargi, wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych wymieniono w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W ocenie Sądu pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy wyczerpuje znamiona aktu władczego, skierowanego do indywidualnego podmiotu, którego treść kształtuje jego uprawnienia, więc jest aktem z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Prawo do sądu powinno być zrealizowane tam, gdzie przepisy prawa wyraźnie nie ograniczają sądowej kontroli działań administracji. Przemawia za tym również to, że na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r., poz. 2298), dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju", pomoc w ramach działań i poddziałań, w tym w zakresie wsparcia na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność (art. 3 ust. 1 pkt 14 lit. b) jest przyznawana na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Przepisy regulujące to poddziałanie wprost wskazują, że do postępowania w tym poddziałaniu nie stosuje się przepisów K.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju). W stosunku do sytuacji skarżącego nie znajdzie zatem zastosowania uchwała NSA o sygn. akt I OPS 2/13 wskazująca, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W sprawie nie znajdzie zastosowania zarówno dział II "Postępowanie", Rozdział I "Wszczęcie postępowania" K.p.a., w którym znajduje się art. 64 K.p.a. dotyczący pozostawienia podania bez rozpoznania, jak również Dział I "Przepisy ogólne", Rozdział 7 "Załatwianie spraw" K.p.a., w którym znajduje się instytucja ponaglenia - art. 37 K.p.a. (por.: prawomocny wyrok o sygn. akt V SA/Wa 194/19). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi należy podnieść, że skarżący wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014-2020, złożył 19 maja 2023 r. W związku z tym obowiązujący w tym dniu i mogący mieć zastosowanie w sprawie art. 23 ust. 5 ustawy stanowił, że w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki lub oczywiste omyłki, Zarząd Województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma zatem okoliczność czy, po pierwsze, skarżącemu skutecznie doręczono wezwanie z 16 listopada 2023 r. do uzupełnienia braków (których występowanie nie było kwestionowane przez skarżącego i które rzeczywiście nastąpiły) i kiedy to nastąpiło, oraz po drugie, czy skarżący uzupełnił braki w wyznaczonym terminie. Jeżeli chodzi o pierwszą z powyższych kwestii należy podnieść, że zgodnie z art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Organ zasadnie uznał, że skarżącemu skutecznie doręczono wezwanie z 16 listopada 2023 r. do uzupełnienia braków w terminie 14 dni od doręczenia wezwania i że nastąpiło to 20 listopada 2023 r. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania (k. 246 akt adm.) odbiór ten pokwitował 20 listopada 2023 r. własnoręcznym podpisem J. T., który - jak twierdzi skarżący - zamieszkuje ten sam budynek znajdujący się pod adresem ul. [...] w O. . Prawidłowo zatem uznano go za domownika skarżącego, który doręczył adresatowi wezwanie, o czym świadczy, że adresat na wezwanie odpowiedział, a zatem znał jego treść. Fakt doręczenia pisma dorosłemu domownikowi nie nakłada już obowiązku umieszczenia zawiadomienia zgodnie ze zdaniem drugim art. 43 K.p.a. Co więcej, ta sama osoba (J. T.) pokwitowała odbiór zaskarżonego aktu z 3 stycznia 2024 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, co nastąpiło 8 stycznia 2024 r. (k. 423 akt adm.). I w tym przypadku akt ten dotarł do rąk adresata, który w piśmie datowanym na 15 stycznia 2024 r. (k. 425 akt adm.), nadanym 16 stycznia 2024 r. (k. 593 akt adm.), odniósł się do jego treści. W piśmie tym skarżący wprost stwierdził, że zaskarżony akt doręczono mu 8 stycznia 2024 r., czyli w dniu, w którym jego odbiór pokwitował J. T.. Nakazuje to uznać, że zarówno doręczenie zaskarżonego aktu, jak i poprzednie doręczenie wezwania nastąpiło zgodnie z art. 43 K.p.a. Organ zatem prawidłowo przyjął doręczenie skarżącemu wezwania z 16 listopada 2023 r. w dniu 20 listopada 2023 r. W wezwaniu wyznaczono termin 14 dni na uzupełnienie braków wniosku, stąd termin do dokonania tej czynności upłynął 4 grudnia 2023 r. (poniedziałek). Odnosząc się zaś do drugiej kwestii, czyli kiedy nastąpiło uzupełnienie braków wniosku, należy wskazać, że organ prawidłowo uznał, że nastąpiło to z dniem wpływu do organu pisma uzupełniającego wniosek, co nastąpiło 5 grudnia 2023 r., a nie z dniem jego nadania dokonanego u innego podmiotu niż operator wyznaczony. Zgodnie z § 37 ust. 1 rozporządzenia obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie o przyznanie pomocy i wypłatę środków finansowych z tytułu pomocy dokonuje się zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego dotyczącymi terminów. Z kolei stosownie do § 37 ust. 2 rozporządzenia jeżeli przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przesyłką rejestrowaną albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. W kontrolowanej sprawie pismo zawierające odpowiedź na wezwanie zostało co prawda nadane przed upływem wyznaczonego terminu (1 grudnia 2023 r., k. 420 akt adm.), ale nie nadano go w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przesyłką rejestrowaną ani nie złożono w polskim urzędzie konsularnym. W świetle bowiem art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r., poz. 1640), dalej: Pr. pocztowe", operatorem wyznaczonym jest operator pocztowy obowiązany do świadczenia usług powszechnych. Z kolei art. 178 ust. 1 Pr. pocztowego stanowi, że [...] S. A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy, tzn. w latach 2013-2015. Ponadto, od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r. [...] S. A. została wyznaczona decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do świadczenia usług powszechnych, a zatem również w tym okresie jest operatorem wyznaczonym. Natomiast [...] sp. z o. o., za pośrednictwem którego nadano pismo, jako przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności pocztowej, jest operatorem, o którym mowa w art. 3 pkt 12 Pr. pocztowego, nie jest natomiast operatorem wyznaczonym w rozumieniu art. 3 pkt 13 tej ustawy, a co za tym idzie - również § 37 ust. 2 rozporządzenia. Trafnie zatem przyjął organ administracyjny, że zadania operatora wyznaczonego w analizowanej sprawie pełniła [...] S. A., a nie [...] sp. z o. o. Skoro zatem uzupełnienie braków wniosku nie nastąpiło w terminie wyznaczonym przez organ (do 4 grudnia 2023 r.), gdyż pisma uzupełniającego wniosek nie nadano u operatora wyznaczonego i które wpłynęło do organu już po tym terminie (5 grudnia 2023 r.), zasadnie uznano, że zaszła podstawa do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.