III SA/Po 910/16

Dnia 3 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] we wniesionej skardze sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu skarżącej i jej rodziny oraz wiążącą się z tym znaczną szkodą i trudnymi do odwrócenia skutkami. Zaznaczyła, że pozostaje w związku małżeńskim i utrzymuje się z prowadzenia działalności gospodarczej w postaci [...]. W [...] r. skarżąca poniosła stratę brutto ( przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym ) w wysokości [...] zł. W [...]r. skarżąca również uzyskała stratę w wysokości [...] zł. Wszystkie środki uzyskiwane z działalności gospodarczej są przeznaczane na zaspokajanie potrzeb skarżącej oraz na spłacanie jej zobowiązań handlowych i kredytowych. Skarżąca nie posiada składników majątkowych i oszczędności mogących stanowić przedmiot postępowania egzekucyjnego. Jest właścicielem domu mieszkalnego, w którym mieszka wraz z mężem. Egzekucja kwoty [...]zł może mieć istotny wpływ na brak wypłacalności skarżącej oraz regulowania bieżących i przyszłych zobowiązań. Strona do wniosku załączyła dokumenty obrazujące jej stan finansowy – zeznanie [...] oraz rozliczenia finansowe [...]za okres od [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. W myśl wskazanych przepisów, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności wskazać należy, że skarżąca nie podała we wniosku ani załączonych dokumentach, czy obok majątku nieruchomego ( dom mieszkalny ) posiada ona inny majątek w postaci nieruchomości, przedmiotów wartościowych stanowiących wyposażenie domu czy innych ruchomości, np. związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Strona skarżąca podała dane dotyczące ponoszonej przez nią straty za [...] rok i [...] roku, ale wskazać należy, że nie mogą to być okoliczności przesądzające o konieczności przyjęcia tezy o niemożliwości uiszczenia przedmiotowej kwoty [...] zł. Stwierdzić bowiem trzeba, że ponoszone przez skarżącą koszty znacznie przewyższają uzyskiwane przez nią dochody, co może wskazywać, iż skarżąca posiada oszczędności umożliwiające jej pokrywanie generowanych strat, czyli również pokrywanie zobowiązania wobec państwa. Zobowiązania kredytowe o charakterze prywatnoprawnym nie mogą mieć przy tym pierwszeństwa przed zobowiązaniami o charakterze publicznoprawnym. Z okoliczności i dokumentacji przedstawionych przez skarżącą wynika zatem zdaniem Sądu, że przedmiotowe zobowiązanie w postaci kwoty [...] zł może zostać przez nią wykonane bez ryzyka wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarżąca wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobniła, by w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.