III SA/Po 914/14

Dnia 10 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Mirella Ławniczak ( spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 roku, skierowaną do "A" Sp. z o.o. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w kwocie 36.888 zł. Na podstawie dokumentów, które posłużyły do rejestracji pojazdu, wszczęte zostało postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Audi A7 3.0 TDI o nr nadwozia [...], rok produkcji 2010, objętości skokowej silnika 2967 cm³. Po uwzględnieniu zebranych dowodów, Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że wskazany powyżej samochód posiada wszelkie cechy pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. Pojazd jest luksusowym modelem samochodu o pięciodrzwiowym nadwoziu coupe. Według niezależnych portali motoryzacyjnych jest klasyfikowany pomiędzy segmentem samochodów wyższa klasa średnia, a segmentem auta sportowe. Jego produkcja rozpoczęła się w 2010 roku. Pojazd jest uważany za kontynuatora legendarnych modeli Audi 100, a w szczególności Audi 100 C1 Coupe. Zdaniem organu samochodu marki Audi A7 3.0 TDI o nr nadwozia [...] należy klasyfikować do pozycji 8703 Nomenklatury scalonej, a pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009, Nr 3, poz. 11 ze zm.). Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 15 czerwca 2011 roku. Określając zobowiązanie podatkowe organ przyjął, że stawka podatku dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 cm³ wynosi 18,6%. Jako podstawę opodatkowania przyjęta została wartość nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu, którą wyraża cena ujawniona w rachunku nabycia pojazdu z dnia 08 czerwca 2011 roku (50.294,12 EUR, czyli 198.324,80 PLN). Strona postępowania, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, na podstawie których Miasto Frankfurt nad Odrą (Urząd ds. Rejestracji Pojazdów) uznał przedmiotowy samochód za samochód ciężarowy przeznaczony do transportu towarów do 3,5 t i dokonał wpisu o powyższej treści w niemieckim dowodzie rejestracyjnym. Strona podniosła, że decyzja została oparta na dowodach wątpliwej jakości (pismo firmy "B" Sp. z o.o., program komputerowy "C" oraz opis spornego modelu samochodu ze strony internetowej "D") i przez to wiarygodność tego dokumentu jest znikoma. Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 roku, o nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne oraz kwalifikację prawną Naczelnika Urzędu Celnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, co następuje. Ogólny wygląd i ogół cechy spornego pojazdu świadczy o tym, że samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Pojazd w wersji standardowej to samochód o nadwoziu pięciodrzwiowym hatchback, wyposażony w 4 miejsca siedzące, ABS, airbag – 6 sztuk, ASR, asystenta podjazdu, EBV, EDS, ESP, elektrycznie podnoszone szyby z przodu i z tyłu, komputer pokładowy, wspomaganie układu kierowniczego, zamek centralny, spojler tylny wysuwany automatycznie przy prędkości 130km/h, sygnalizację niezapiętych pasów bezpieczeństwa, uchwyt ISOFIX z tyłu. Zgodnie z niemieckim dowodem rejestracyjnym pojazd został zarejestrowany w Niemczech w dniu 10 czerwca 2011 roku jako pojazd ciężarowy posiadający 2 miejsca siedzące włącznie z siedzeniem kierowcy. Jednakże w pkt 22 tego dokumentu znajduje się adnotacja, że w pojeździe dokonano demontażu tylnej kanapy, mocowania foteli, pasów bezpieczeństwa oraz zamontowano ściankę działową za przednim rzędem foteli. Po przywozie do Polski w dniu 15 czerwca 2011 roku pojazd przeszedł badanie techniczne, z którego wynikało, że samochód jest pojazdem ciężarowym z dwoma miejscami do siedzenia. Następnie dokonano przebudowy samochodu poprzez montaż tylnej kanapy oraz demontaż przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od przestrzeni bagażowej. Opis dokonany zmian wynika z opisu sporządzonego przez diagnostę i zamieszczonego w zaświadczeniu z dnia 01 czerwca 2012 roku. Na tej podstawie sporny pojazd został zarejestrowany jako samochód czteromiejscowy. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że zmiany polegające na przystosowaniu spornego pojazdu do korzystania z niego głównie do przewozu towarów miały charakter odwracalny (niestały) i nie powodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia samochodu. Zmiany stanowiły przywrócenie pierwotnych cech pojazdu umożliwiających korzystanie z niego głównie do przewozu osób i nie wymagały ingerencji w konstrukcję samochodu. "A" Sp. z o.o. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i zarzucając organom naruszenie przepisów: - art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, - art. 187, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych. Sporny pojazd nie powinien zostać sklasyfikowany do pozycji 8703. Zdaniem Skarżącej pojazd należy klasyfikować do pozycji 8704 Nomenklatury Scalonej, a przepisy ustawy o podatku akcyzowych nie znajdowały zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Pismo wskazujące, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany, jako samochód osobowy nie pochodzi od producenta, lecz od firmy "B" Sp. z o.o. Zatem nie jest to dowód ze źródła bezpośredniego i może być dotknięty błędem. W sprawie nie może być wykorzystany dowód z programu komputerowego "C" gdyż organy nie wykazały, że przysługuje im licencja do używania powyższego programu. Skoro organy nie wykazały, że przysługuje im licencja do korzystania z tego programu komputerowego, to Skarżąca nie ma możliwości sprawdzenia, czy dowód został przeprowadzony w sposób legalny. Zatem dowód taki nie może zostać wykorzystany w sprawie. Nieprzydatny dla sprawy jest opis cech charakterystycznych dla samochodu marki Audi A7 pozyskany ze stron internetowych "D". Opis nie dotyczy spornego egzemplarza, ale samochodu Audi A7 w ogóle. Organ nie przeprowadził dowodów zawnioskowanych przez stronę i oparł rozstrzygnięcie na dowodach, które pochodzą z 2013 roku, a więc z okresu zupełnie nie powiązanego z datą wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. Samochód został sprowadzony jako pojazd dwumiejscowy. Spółka nie może ponosić ujemnych konsekwencji zmian dokonanych w pojeździe przez inne osoby, gdy Skarżąca nie była już właścicielem pojazdu. W momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia samochód posiadał cechy samochodu ciężarowego, który służył do przewozu towarów do 3,5 ton. W ocenie strony, organ nie uwzględnił dowodów wskazujących na tę okoliczność (niemiecki dowód rejestracyjny i badanie techniczne pojazdu przeprowadzone w Polsce) i nie wyciągnął z tego prawidłowych wniosków. W świetle tych dowodów samochód nie mógł zostać sklasyfikowany do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.). Organy prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz.U. 2011 r., nr 108, poz. 626 ze zm.). Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 powołanej ustawy przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Samochody osobowe w rozumieniu ustawy to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Organy celne słusznie uznały, że do wyjaśnienia kontrolowanej sprawy, zgodnego z zasadą prawdy materialnej, prowadzić będzie ustalenie cech konstrukcyjnych, które pojazd otrzymał w procesie produkcji, stanu pojazdu na dzień przeprowadzenia oględzin oraz stanu pojazdu na dzień pierwszego przeglądu rejestracyjnego w kraju, czy też pierwszej rejestracji pojazdu w kraju oraz w państwie członkowski Unii Europejskiej. Poczynienie ustaleń faktycznych we wskazanym zakresie pozwala zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego określić cechy konstrukcyjne pojazdu, a tym samym zasadnicze przeznaczenie samochodu, na dzień powstania obowiązku podatkowego. Dowody zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, że Skarżąca nabyła wewnątrzwspólnotowo samochód marki Audi A7 3.0 TDI o nr nadwozia [...], rok produkcji 2010, objętości skokowej silnika 2967 cm³. Obowiązek podatkowy powstał w dniu 15 czerwca 2011 roku, a ujawniona w umowie kupna sprzedaży cena nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu wynosiła 50.294,12 EUR, czyli 198.324,80 PLN. Kwestia sporną jest jedynie to, czy Skarżąca nabyła wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym. W ocenie Sądu zgodne z prawem jest stanowisko, że zasadniczym przeznaczeniem spornego pojazdu w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był przewóz osób. Samochód Audi A7 w wersji standardowej to samochód o jednobryłowym, zamkniętym, przeszklonym nadwoziu typu hatchback (drzwi wahadłowe boczne x 4 oraz podnoszona klapa bagażnika). Pojazd ma okna we wszystkich drzwiach i wzdłuż bocznych paneli. Pojazd standardowo wyposażony jest w 4 miejsca siedzące, ABS, airbag – 6 sztuk, ASR, asystent podjazdu, EBV, EDS, ESP, elektrycznie podnoszone szyby z przodu i z tyłu, komputer pokładowy, wspomaganie układu kierowniczego, zamek centralny, spojler tylny wysuwany automatycznie przy prędkości 130 km/h, sygnalizację niezapiętych pasów bezpieczeństwa, uchwyt ISOFIX z tyłu. Z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy bezspornie wynika, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód został wyprodukowany jako samochód zasadniczo przeznaczony do przewożenia osób. Dowody zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, że przywrócenie walorów użytkowych pojazdu nadanych mu przez producenta (przewożenie 4 osób) nie wymagało ingerencji w cechy projektowo-konstrukcyjne pojazdu i odbyło się poprzez zamontowanie tylnej kanapy i demontaż przegrody za przednim rzędem siedzeń. Prawidłowe są wnioski, że nabyty przez Skarżącą samochód osobowy został zaprojektowany w sposób, który umożliwia poszerzenie przestrzeni bagażowej poprzez wymontowanie tylnej kanapy i zamontowanie przegrody za siedzeniami przednimi pojazdu. Jednak tego rodzaju zabiegi, znajdują odzwierciedlenie w typie homologacji pojazdu, lecz nie mają przełożenia na sposób klasyfikacji pojazdu według kodu CN. Dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych wiążące są postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej, także wówczas, gdy towar jest traktowany odmiennie w innych przepisach, publikacjach lub opiniach rzeczoznawców. Istotne jest bowiem to, że kryteria klasyfikacyjne pojazdów rozstrzygające o klasyfikacji wyrobów do pozycji CN nie są tożsame z kryteriami klasyfikacyjnymi stosowanymi w Prawie o ruchu drogowym, które ustala cechy pojazdów ciężarowych z punktu widzenia regulacji zasad ruchu drogowego i warunków, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa poprzez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokument homologacji, czy dokument rejestracji pojazdu, nie czyniły zbędnym postępowania wyjaśniającego w zakresie klasyfikacji taryfowej samochodu, gdyż wskazane dowody rozstrzygają wyłącznie o statusie spornego pojazdu na gruncie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Organy trafnie uznały za konieczne przeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu. Organy celne działały w ramach kompetencji określonej w art. 180 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.), gdy wobec niedających się usunąć przeszkód w przeprowadzeniu dowodu z oględzin pojazdu, wykorzystały w sprawie inne źródła dowodowe, a w szczególności informację firmy "B" Sp. z o.o., program komputerowy "C", opisu cech standardowego modelu samochodu Audi A7 ze strony internetowej "D" oraz dokumentację z badań technicznych pojazdu. Przeprowadzenie tych dowodów nie naruszało zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa). Zgodnie z odpowiedzią na skargę w aktach sprawy (k. 106 akt administracyjnych) udokumentowane zostało, że organ posiada licencje na użytkowanie programu "D", a strona miała możliwość zapoznać się z aktami sprawy, a tym samym z wynikami wykorzystania tego programu na gruncie kontrolowanej sprawy. Skarżąca w żaden sposób nie podważyła ustaleń płynących z przeprowadzenia wskazanych powyżej dowodów. Do podważenia takich ustaleń nie prowadzi zarzut braku przeprowadzenia dowodu z dokumentacji stanowiącej podstawę wpisu w niemieckim dowodzie rejestracyjnym, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód jest pojazdem ciężarowym przeznaczonym do transportu towarów do 3,5 t. W tym zakresie wskazać należy, że zakres i rodzaj zmian rozstrzygających o osobowych albo ciężarowych walorach spornego pojazdu z punktu widzenia przepisów Prawa o ruchu drogowym wystarczająco został stwierdzony w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 01 czerwca 2012 roku oraz w niemieckim dowodzie rejestracyjnym. Podkreślić jednocześnie należy, że przesłanki klasyfikacji taryfowej pojazdów są niezależne od warunków klasyfikacji rejestracyjnej pojazdów. Klasyfikacja taryfowa nie podważa klasyfikacji rejestracyjnej i na odwrót, są to odrębne akty klasyfikacji prawnej tych samych przedmiotów. Dopuszczalna prawnie jest odmienna klasyfikacja na gruncie klasyfikacji rejestracyjnej oraz na gruncie klasyfikacji taryfowej, gdyż kryteria klasyfikacyjne zostały ustawowo odmiennie określone dla każdego z tych przypadków. Zgromadzenie dowodów dotyczących zakresu i rodzaju zmian wprowadzonych w samochodzie, od których zależy rozstrzygnięcie o osobowych albo ciężarowych walorach pojazdu z punktu widzenia przepisów Prawa o ruchu drogowym prowadzi do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy niezbędnego do jej końcowego załatwienia i to zarówno w aspekcie przeprowadzenia klasyfikacji taryfowej spornego samochodu (art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa), jak i wyjaśnienia stronie zasadność przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwianiu jej sprawy (art. 124 ustawy – Ordynacja podatkowa). Kryteria klasyfikacyjne do pozycji 8703 oraz 8704 odnoszą się do cech konstrukcyjnych stosowanych w pojazdach. Stałe punkty kotwiące i wyposażenie wymagane do zainstalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa dla przestrzeni tylnej pojazdu wynika z jego cech konstrukcyjnych. Stąd dla celów klasyfikacji samochodu z punktu widzenia pozycji 8703 CN oraz pozycji 8704 CN nieistotne są mające krótkotrwałe i odwracalne przeróbki wnętrza pojazdu polegające na wymontowaniu tylnych foteli i pasów bezpieczeństwa, czy montażu nietrwałej ściany grodziowej. Odwołanie się do cech projektowych znajduje uzasadnienie w trwałości klasyfikacji. Skoro nietrwałe przeróbki wnętrza pojazdu odbywają się bez ingerencji w cechy konstrukcyjne pojazdu, to zamontowanie usuniętego wcześniej wyposażenia pojazdu dopiero po dokonaniu nabycia wewnątrzwspólnotowego również pozostaje bez znaczenia dla opodatkowania podatkiem akcyzowym spornego samochodu. Skarżąca nie przedstawiła i nie powołała żadnych dokumentów (dokumentów urzędowych), w tym także dokumentów zagranicznych, z których wynikałoby, iż nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd w obrocie prawnym na terytorium innego kraju, czy innych państw członkowskich Unii Europejskiej był klasyfikowany do kodu CN 8704. Wskazać zatem należy, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych i nie budzą wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje je jako własne. Dyrektor Izby Celnej trafnie uznał, że stan z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego obejmujący usunięcie siedzeń tylnych oraz zamontowanie ścianki dzielącej (nietrwałej przegrody) za 1 rzędem siedzeń, czyli zdemontowanie części wyposażenia pojazdu, powodujące zwiększenie jego części ładunkowej, nie pozbawiał spornego pojazdu cech samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Organy podatkowe nie kwestionują faktu, że po wyprodukowaniu samochód może zostać poddany radykalnym przeróbkom i zmianom i to tak dalekim, że pojazd całkowicie i trwale utraciłby cechy i właściwości uzasadniające klasyfikację do pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób. Niemniej dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym jednoznacznie wskazują, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zakres zamian i przeróbek przeprowadzonych w spornym pojeździe nie prowadził do utraty cech samochodu osobowego w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, przyjmując, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym, a w szczególności w zakresie definicji samochodu osobowego, są przepisami autonomicznymi względem innych przepisów, a przede wszystkim względem przepisów niepodatkowych. Do celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w ustawie z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, czyli przepisy dotyczące podatku akcyzowego w rozumieniu art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku art. 1 ust. 1 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.). Zatem jedynie w kontekście treści przepisów ustawy podatkowej, w tym przypadku ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez skarżącą pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym. Z treści art. 100 ust. 4 w związku art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym wynika, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody niezarejestrowane na terytorium kraju. Sąd w całości podziela stanowisko organów celnych. Kryteria kwalifikacji pojazdów dla celów wskazanych w ustawie - Prawo o ruchu drogowym nie mają zastosowania przy określaniu wyrobów akcyzowych. Z tego względu powołane przez Skarżącą dowody (dokumenty urzędowe), pomimo tego, że zostały rozważone przez organy celne prowadzące postępowanie, nie mogły rozstrzygać kwestii dotyczących zakresu opodatkowania podatkiem akcyzowym. Przedłożone dokumenty urzędowe (dowody rejestracyjne, badania techniczne pojazdu) zostały sporządzone w formie określonej przepisami Prawa o ruchu drogowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone na potrzeby kwestii normowanych przepisami Prawa o ruchu drogowym. Z punktu widzenia ustawowego określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem akcyzowym odnośnie samochodów osobowych wiążącym dokumentem urzędowym, którego funkcjonowanie w obrocie prawnym uniemożliwiałoby nałożenie podatku akcyzowego byłaby decyzja WIT (wiążąca informacja taryfowa). Taka decyzja rozstrzyga bowiem o kwalifikacji taryfowej towarów. Podsumowując organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonały prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób wyczerpujący i bez naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego przyjęły ustalenia, że sporny pojazd był pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób w momencie powstania obowiązku podatkowego. Sporny samochód posiada cechy konstrukcyjne właściwe dla pojazdów, które należy klasyfikować do kodu 8703 (samochody osobowe). W zakresie istotnym dla powstania obowiązku podatkowego przeanalizowane zostały zmiany wnętrza pojazdu warunkujące uzyskanie homologacji i rejestracji ciężarowej spornego pojazdu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.