III SA/Po 926/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Artur Iwiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie oraz wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania oddala skargę. Uchwałą z [...] grudnia 2003 r. Rada Miasta ustaliła w [...] strefę płatnego parkowania, stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych i sposób ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2013 r., poz. 4127), dalej: "uchwała". Skarżący wniósł skargę na wskazaną wyżej uchwałę w zakresie § 22 ust. 2 pkt 8 załącznika nr 3 do tej uchwały (regulaminu strefy płatnego parkowania - SPP) stanowiącego, że przez parkowanie w strefie płatnego parkowania bez wniesienia opłaty rozumie się parkowanie z błędnie wskazanym numerem rejestracyjnym pojazdu w aplikacji moblinej. Skarżący powyższemu przepisowi zarzucił naruszenie art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja" w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 3 i art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), dalej: "u.d.p.", gdyż § 22 ust. 2 pkt 8 załącznika nr 3 do uchwały uchwalono z przekroczeniem ustawowego upoważnienia zawartego w wyżej powołanych przepisach u.d.p., zgodnie z którymi rada miasta może określić sposób pobrania opłaty dodatkowej, ale tylko wtedy, gdy opłaty za parkowanie nie uiszczono. Zakwestionowany przepis uchwały bezpodstawnie zrównuje błędne wskazanie numeru rejestracyjnego zaparkowanego pojazdu w aplikacji mobilnej z nieuiszczeniem opłaty, niezasadnie rozszerzając ustawowy zakres obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Opłatę dodatkową można pobrać jedynie wtedy, gdy nie uiszczono opłaty za parkowanie. Skarżący wniósł o stwierdzenie wydania uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, co następuje. Skarżący [...] lutego 2020 r., a więc w okresie obowiązywania uchwały (obowiązywała do [...] czerwca 2020 r.), zaparkował swój pojazd na [...] w [...] (w SPP) i niezwłocznie, za pomocą aplikacji mobilnej, dokonał opłaty za parkowanie w wysokości [...] zł. Po powrocie do auta otrzymał wezwanie do zapłaty [...] zł w terminie 7 dni, a [...] zł po tym terminie, tytułem opłaty dodatkowej za parkowanie bez wniesienia opłaty. W aplikacji mobilnej zamiast numeru rejestracyjnego rzeczywiście zaparkowanego pojazdu skarżący omyłkowo podał numer rejestracyjny uprzednio posiadanego przez siebie pojazdu, którym w dniu parkowania już nie dysponował. Omyłka ta nie oznacza jednak, że skarżący nie dokonał opłaty za parkowanie, gdyż opłata ta wpłynęła za parkowanie pojazdu w tym miejscu i czasie. Wezwanie do zapłaty jest zatem niezasadne i powinno zostać anulowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony przepis uchwały jest zgodny z prawem. Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP (art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p.). Opłaty te pobiera się za postój pojazdów samochodowych w SPP w wyznaczonym miejscu (art. 13b ust. 1 u.d.p.). Organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa (art. 94 Konstytucji). Rada miasta, ustalając strefę płatnego parkowania, określa sposób pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP (art. 13b ust. 4 pkt 3 u.d.p.). Za ich nieuiszczenie pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust. 1 u.d.p.). Rada miasta określa sposób pobierania opłaty dodatkowej (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Kluczowe dla rozstrzygnięcia jest, czy rada miasta - określając sposób pobierania opłaty dodatkowej - może uznać, że należy ją pobrać w przypadku parkowania z błędnie wskazanym numerem rejestracyjnym pojazdu w aplikacji mobilnej, uznając to za parkowanie bez wniesienia opłaty. Zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że jest to możliwe. Jest tak dlatego, że skoro rada miasta jest uprawniona do określenia sposobu pobierania opłaty dodatkowej pobieranej za parkowanie w SPP bez uiszczenia opłaty, to jest również uprawniona do określenia, kiedy następuje nieuiszczenie opłaty. Zastosowane w zakwestionowanym przepisie § 22 ust. 2 pkt 8 uchwały kryterium określenia braku uiszczenia opłaty w postaci błędnie wskazanego numeru rejestracyjnego pojazdu w aplikacji mobilnej jest racjonalnie uzasadnione, gdyż aby stwierdzić, że za dany zaparkowany pojazd wniesiono opłatę za parkowanie, należy zindywidualizować ten pojazd, czemu służy wskazanie jego numeru rejestracyjnego w aplikacji mobilnej. Wbrew zarzutom skargi dla przyjęcia wywiązania się z obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie nie wystarczy zatem wskazanie dowodu jej uiszczenia przez określoną osobę w danym czasie i miejscu bez możliwości indywidualizacji pojazdu, za którego parkowanie dokonano opłaty, gdyż podstawą do jej pobrania jest parkowanie konkretnego pojazdu. Określenie w zaskarżonej uchwale wymogu wpisania poprawnego numeru rejestracyjnego parkowanego w SPP pojazdu nie wykracza zatem poza upoważnienie ustawowe i nie narusza powołanych w skardze art. 94 Konstytucji ani art. 13b ust. 4 pkt 3 i art. 13f ust. 1 u.d.p. (por.: nieprawomocny wyrok o sygn. akt III SA/Kr 1405/20 i powołane tam orzecznictwo - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a zatem bez wydawania decyzji administracyjnej i prowadzenia postępowania wyjaśniającego, stąd możliwość kwestionowania zasadności jej nałożenia powstaje dopiero w postępowaniu egzekucyjnym, np. przez wniesienie zarzutu nieistnienia obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) - por.: wyrok o sygn. akt II GSK 1012/21 - dostępny w CBOSA.