III SA/Po 931/16

Dnia 20 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 12.000 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że wymierzona kara w kwocie 12.000 zł nie jest znaczną szkodą, ale oczywistym jest, że egzekucja tej kary zostanie skierowana do jedynego składnika majątkowego – przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, co może mieć poważne i nieodwracalne konsekwencje dla wypłacalności skarżącego, możliwości regulowania bieżących i zaległych zobowiązań. W roku 2015 Skarżący uzyskał dochód w wysokości 40.183,45 zł (3.348,62 zł średniomiesięcznie). Z zestawienia przychodów i kosztów za 2016 rok wynika, że za pierwsze cztery miesiące prowadzenia działalności handlowej Wnioskodawca poniósł stratę w wysokości 44.059,54 zł. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia [...] września 2016 roku, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 – dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej ogólnej reguły jest ustanowiona dla sądu, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 §3 P.p.s.a., możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 §3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wskazuje, aby w okolicznościach niniejszej sprawy wykonanie decyzji, uiszczenie 12.000 zł kary pieniężnej, stwarzało dla Skarżącego realne niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do argumentacji wniosku wyjaśnić należy, że sama możliwość zastosowania środków egzekucyjnych do przychodów z prowadzenia działalności gospodarczej nie przemawia za udzieleniem ochrony tymczasowej. Przychód z działalności gospodarczej skarżącego za rok 2015 wyniósł 1.665.144,72 zł. W tym samym czasie skarżący wydatkował na koszty prowadzenia tej działalności 1.624.961,24 zł. Porównanie wskazanych powyżej wartości nie uzasadnia stanowiska o realnym zagrożeniu upadłością prowadzonej działalności gospodarczej na skutek obowiązku uiszczenia kwoty 12.000 zł. Wskazać zatem należy, że skoro działalności gospodarcza przynosi zysk, to sam fakt wszczęcia postępowania egzekucyjnego i prowadzenia egzekucji będzie bezpośrednim skutkiem postawy zobowiązanego, który nie podejmuje próby dobrowolnego uiszczenia ciążących na nim należności publicznoprawnych. Czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych podejmuje się w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku – art. 6 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2016, poz. 599 ze zm.). Niemniej nawet na etapie prowadzenia postępowania egzekucyjnego Skarżący posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwia zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Za odmową udzielanie ochrony tymczasowej przemawia także udokumentowana w aktach sprawy wysokość przychodu skarżącego za styczeń-kwiecień 2016 roku (425.825,77zł) oraz rozmiar kosztów ponoszonych na prowadzenia działalności gospodarczej w tym okresie (469.885,31 zł). Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być traktowana, jako zapora przed prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, którą uzasadnia potrzeba wydatkowania środków pieniężnych na inne zobowiązania, w tym cywilnoprawne. Prawna możliwość udzielania ochrony tymczasowej nie została ustanowiona po to, aby zaspokajać potrzebę priorytetowo traktowania zobowiązań, które strona ma wolę uiszczać pomimo tego, że nie znajdują one pokrycia w deklarowanych przez nią dochodach. Zwyczajne niedogodności wywołane stosowaniem środków egzekucyjnych nie wykraczają poza normalne następstwa wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnej. Prowadzenie egzekucji obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji majątkowej strony, nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W świetle art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2012, poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, CBOSA). Z powyższych względów Sąd uznał, że stosowanie środków egzekucyjnych w okolicznościach niniejszej prawy nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 618), postanowił jak w sentencji.