III SA/Po 945/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze z dnia [...] sierpnia 2016 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku podniesiono, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wskazano, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu, co wymaga bieżących zamówień towarów i regulowania okresowych faktur oraz opłat. W 2012 roku uzyskał dochód w wysokości [...] zł z czego zaledwie [...] zł pochodziło z działalności gospodarczej. Łączny średni miesięczny dochód wyniósł ok. [...] zł. W roku 2013 sytuacja ta uległa polepszeniu, bowiem skarżący uzyskał dochód w wysokości [...] zł, w tym [...] zł z działalności gospodarczej, co dało miesięczny dochód w średniej wysokości [...] zł. Jednakże już za 2014 rok dochód zmalał i wyniósł [...] zł, to jest ok. [...] zł miesięcznie. Dodatkowo ze stosunku pracy skarżący uzyskał [...] zł, co odpowiada kwocie [...]zł miesięcznie. W tamtym okresie skarżący uzyskiwał zatem miesięcznie ok. [...] zł. Kwota ta musiała być przeznaczona na bieżące potrzeby życia codziennego oraz opłatę wszelkich rachunków. Ponadto, na wnioskodawcy i jego małżonce ciąży umowa kredytowa z comiesięczną ratą w wysokości [...] zł, do czerwca 2016 r. Skarżący zobowiązany jest także do pokrywania kosztów innych kredytów i debetu na koncie bankowym, co daje kwotę ok. [...] zł miesięcznie. Wnioskodawca wraz z żoną posiada mieszkanie i dwa pojazdy. Do wniosku dołączono oświadczenie wnioskodawcy dotyczące stanu majątkowego, zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za lata 2012-2014 (PIT-36), informacje o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2014 (PIT/B), informacje o odliczeniu dochodu od podatku za lata 2012-2014 (PIT/O), deklaracje dla podatku od towarów i usług za rok 2014 (VAT-7K), umowę kredytu, wyciąg z kontra bankowego przedsiębiorstwa skarżącego za październik 2015 r., przykładowe rachunki wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść powyższych przepisów stwierdzić trzeba, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podnieść należy, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach niniejszej sprawy, w oparciu o argumentację skarżącego i przedstawioną na jej poparcie dokumentację, nie sposób uznać, aby wobec skarżącego zaistniała któraś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które sam skarżący upatruje w realnym zagrożeniu dalszego bytu gospodarczego. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że skarżący na poparcie wniosku nie przedstawił aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej, co w zasadzie uniemożliwia ocenę zasadności tego wniosku. Zaprezentowana przez skarżącego dokumentacja dotycząca osiąganych dochodów, jak i wywiedzione na jej podstawie twierdzenia, odnoszą się do okresu 2012-2014 i nie pozwalają na wskazanie, jak okoliczności tam stwierdzone kształtują się na moment złożenia skargi i okres bezpośrednio poprzedzający (rok 2015, pierwsze dwa kwartały 2016 roku). Sytuacji skarżącego w tym kontekście nie pozwala zidentyfikować osobiście podpisane oświadczenie, jako że nie zawiera ono daty jego sporządzenia. Pozostałe dokumenty, takie jak wybrane przez skarżącego rachunki i wyciąg z bankowego rachunku firmowego za październik 2015 roku, przedstawiają z kolei na tyle szczątkowe informacje dotyczące rozważanej materii, że są one niewystarczające w kontekście oceny przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nota bene, skarżący powołuje się przy tym na obciążenia kredytowe wobec [...] jednakże - na co sam zwraca uwagę - raty kredytu z tego tytułu ciążą na nim do czerwca 2016 roku, przez co niewiadomym pozostaje dlaczego zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na obciążenia stąd wynikające. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżący konstruując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera się w głównej mierze na osiąganych dochodach, które jego zdaniem kształtują się na poziomie niewspółmiernych do ciążących na nim zobowiązań, przez co wykonanie skarżonej decyzji poczytuje jako zagrożenie dla swego bytu gospodarczego. Niemniej jednak zbyt niski dochód skarżącego, jako miernik wskazujący na określoną nadwyżkę przychodów nad kosztami, nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącego (wynosząc w zaprezentowanym okresie co roku ponad [...] zł) wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary pieniężnej (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16, CBOSA). Nadto sam faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14, CBOSA). Każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (zob. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13, CBOSA). Na powyższą ocenę bez wpływu pozostaje natomiast argumentacja odnosząca się do legalności zaskarżonej decyzji, bowiem na tym etapie postępowania ocena w tym zakresie ze strony tut. Sądu jest niedopuszczalna. W świetle powyższego uznać trzeba, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż w stosunku do niego zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.