III SA/Po 947/11

Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie paliwowej za miesiące od stycznia do października 2005 roku; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca J. R., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, przy skardze kasacyjnej, ponownie wystąpiła, w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie paliwowej za miesiące od stycznia do października 2005 roku. Zgodnie z art. 243 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 – dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, a przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Wniosek o prawo pomocy uwzględnia się, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania albo nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 §1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji powołanych uregulowań zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrywać w dwóch aspektach – z jednej strony przy uwzględnieniu wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony z uwzględnieniem możliwości finansowych wnioskodawcy. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, gdy strona postępowania nie jest zobowiązana do uiszczenia jakichkolwiek opłat lub wydatków. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Natomiast stosowanie do art. 241 p.p.s.a. zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w przepisie prawa lub w postanowieniu sądu administracyjnego bez określenia zakresu tego zwolnienia - oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2010 roku (k. 157-158 akt sądowych, poprzednia sygn. akt III SA/Po 682/09) Skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie paliwowej za miesiące od stycznia do października 2005 roku. Stwierdzić zatem należy, że Wnioskodawczyni na obecnym etapie postępowania nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a jej wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu bez względu na sytuację majątkową i rodzinną, czyli niezależnie od posiadanych zdolności płatniczych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 239 pkt 4, art. 241, art. 243 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.