III SA/Po 952/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia ... 2013 r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia .. 2013 r., , skarżąca Z W wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Strona nie przedstawiła uzasadnienia powyższego wniosku. Zarządzeniem z dnia 10 września 2013 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku poprzez szczegółowe wskazanie istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem oddalenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, iż strona uprawdopodobniła istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Owe uprawdopodobnienie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej, majątkowej, osobistej. W niniejszej sprawie wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji, zawarty w petitum skargi, nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Ponadto skarżąca nie wskazała na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo wezwania Sądu w tym przedmiocie. Jak natomiast przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. choćby postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym podkreślić, że – jak wyjaśniono wyżej – przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej strona się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia