III SA/Po 96/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Sebastian Michalski Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. P. na orzeczenie Komendanta Wojewodzkiego Policji z dnia 16 września 2025 r. nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary upomnienia oddala skargę w całości. Komendant Miejski Policji (dalej również jako organ I instancji) orzeczeniem z 8 lipca 2025 r. Nr [...], działając na podstawie art. 135 j ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 – dalej ustawa) po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko podinsp. W. P. (dalej również jako skarżący) - ekspertowi [...] Komendy Powiatowej Policji, obwinionemu o to, że w dniu 7 stycznia 2025 r., pełniąc służbę kontrolnego jednostki, w sposób nieusprawiedliwiony opuścił miejsce pełnienia służby w Komendy Powiatowej Policji, a następnie udał się do siłowni mieszczącej się w budynku X Sp. z o. o. ul. [...] w [...] gdzie prowadził trening personalny, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 9 ustawy, uznał winnym naruszenia dyscypliny służbowej zgodnie z przedstawionym zarzutem i wymierzył karę upomnienia. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z 12 marca 2025 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko podinsp. W. P. - ekspertowi [...] Komendy Powiatowej Policji przedstawiając mu zarzut, że w dniu 7 stycznia 2025 r., pełniąc służbę kontrolnego jednostki, w sposób nieusprawiedliwiony opuścił miejsce pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji, a następnie udał się do siłowni mieszczącej się w budynku X Sp. z o. o., gdzie prowadził trening personalny, tj. o czyn z art. 132 ust. 1, w zw. z ust. 3 pkt 9 ustawy. Postanowieniem Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji wyłączył od udziału w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym Komendanta Powiatowego Policji podinsp. M. S., jednocześnie wyznaczył do dalszego prowadzenia wskazanego postępowania Komendanta Miejskiego Policji. W związku z powyższym do dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego Komendant Miejski Policji postanowieniem Nr [...] wyznaczył podinsp. G. G.. Postanowieniem Nr [...] z 8 kwietnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych do dnia 12 czerwca 2025 r. Postanowieniem Nr [...] z 11 czerwca 2025 r. Komendant Główny Policji przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych do 12 sierpnia 2025 r. W ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przesłuchano w szczególności obwinionego oraz świadków podinsp. M. S. Komendanta Powiatowego Policji, nadkom. P. N. i Zastępcę Komendanta Powiatowego, podinsp. E. K., M. M. oraz A. S.. Analizując zebrany materiał dowodowy, organ I instancji stwierdził, że podinsp. W. P., ekspert [...] 7 stycznia 2025 r., zgodnie z "Harmonogramem pełnienia służby kadry kierowniczej" zatwierdzonym przez Komendanta Powiatowego Policji, pełnił służbę kontrolnego rozpoczynającą się od godziny 14. Zgodnie z Decyzją Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie organizacji nadzoru nad służbą w Komendzie Powiatowej Policji oraz organizacji odpraw do służby w Posterunku Policji w [...] ([...]), do wykonywania czynności nadzorczych powołuje się służbę, którą realizują wyznaczeni policjanci zwani "kontrolnymi". Kontrolni realizują zadania w podstawowym rozkładzie czasu służby od godz. 06.00 do 14.00 oraz od godz. 14.00 do godz. 22.00 połączone z dyżurem domowym do godz. 06.00 dnia następnego. Kontrolny w czasie wykonywania swoich obowiązków podlega Komendantowi Powiatowemu Policji lub jego Zastępcy. Kontrolny w szczególności nadzoruje właściwe wykonywanie czynności służbowych/pracy przez funkcjonariuszy oraz pracowników Policji. W zależności od potrzeb Komendant lub jego Zastępca wyznacza kontrolnemu dodatkowe zadania, a organizacja i sposób pełnienia służby przez kontrolnego została określona w załączniku do decyzji. Z treścią powyższej decyzji wraz ze zmianami podinsp. W. P. został zapoznany, co wynika z kart zapoznania. Organ I instancji ustalił, że z materiałów uzyskanych z X Sp. z o.o. w postaci zapisu monitoringu oraz historii zakupów konta klienckiego wynika, że podinsp. W. P. 7 stycznia 2025 r. przebywał na terenie tegoż obiektu co najmniej od godziny 18:24, kiedy to została zarejestrowana sprzedaż biletu w kasie obiektu dla jego konta klienckiego, co najmniej do godziny 19:41, tj. zarejestrowanego momentu wyjścia z siłowni. Z zapisu monitoringu wynika, że podinsp. W. P. przyszedł sam na teren X i czekał na kobietę - A. S.. Wymienieni razem weszli do pomieszczenia siłowni o godzinie 18:31. Podinsp. W. P., będąc w siłowni pokazywał kobiecie ćwiczenia, wskazywał, jak je wykonywać, zmieniał obciążniki na urządzeniach do ćwiczeń i ewidentnie nadzorował wykonywane przez kobietę ćwiczenia. Kobieta wykonywała ćwiczenia na różne partie ciała. Co jakiś czas podinsp. W. P. otwierał zeszyt i coś do niego wpisywał. Wymienieni zmieniali miejsca w siłowni i urządzenia, na których kobieta ćwiczyła. Bez względu na to, w którym miejscu siłowni wymienieni przebywali podinsp. W. P. osobiście demonstrował ćwiczenia, natomiast młoda kobieta najpierw przyglądała się policjantowi, a następnie powtarzała takie same ćwiczenia. Podinsp. W. P. komentował wykonywane przez kobietę ćwiczenia, gestykulował, udzielał wskazówek i rad. Podinsp. W. P., nie przyznając się do winy za popełnienie zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego, złożył wyjaśnienia stwierdzając, że nieprawdą jest, iż w dniu 7 stycznia 2025 r. oraz w dniach wskazanych w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, tj. 18.11.2024 r., 8.12.2024 r., 16.12.2024 r. oraz 23.12.2024 r. w nieusprawiedliwiony sposób opuścił miejsce pełnienia służby. Obwiniony stwierdził, że realizował wówczas obowiązek utrzymywania sprawności fizycznej określony w art. 61a ustawy i podjął działania w ramach samodoskonalenia, posiłkując się zapisami zarządzenia nr 6 KGP z 2024 r. Podinsp. W. P. wyjaśnił ponadto, że poprzedni Komendant Powiatowy Policji wyraził zgodę, ażeby podczas służby mógł on realizować obowiązek określony w art. 61a ustawy. Na zadane pytanie, na jakie konkretnie działania realizowane w czasie służby w celu utrzymywania sprawności fizycznej miał obwiniony zgodę poprzedniego komendanta KPP w [...], w jakim czasie miał je realizować i czy mógł je realizować w dowolnym czasie i miejscu, w tym poza siedzibą KPP w [...], obwiniony sprecyzował, że poprzedni Komendant Powiatowy Policji wyraził mu zgodę ustną, by mógł podczas służby, bez uszczerbku dla tej służby, po wywiązaniu się z obowiązków służbowych wynikających z przepisów, utrzymać i podnosić swoją sprawność fizyczną, zapewniającą prawidłowe wykonywanie przez niego zadań służbowych. Wyrażona przez komendanta zgoda była, według obwinionego, na dużym poziomie ogólności. Nie były wskazane konkretne dni, godziny, ani konkretnie, jakie to miały być działania. Według oceny i interpretacji obwinionego mógł on, pełniąc służbę kontrolnego, w czasie pełnienia służby na przykład udać się do siłowni w Śremskim Sporcie. Podinsp. M. S. Komendant Powiatowy Policji, której kontrolny w czasie wykonywania swoich obowiązków podlega, stwierdziła, że podinsp. W. P., ani żaden inny policjant nie dokonywał z nią żadnych ustaleń, co do możliwości opuszczania jednostki w czasie pełnienia służby w celu dbałości o sprawność fizyczną. Podkreśliła ponadto, że w ramach Decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z 26 lutego 2021 r. wskazano zakres zadań kontrolnego służby i wynika z niej jednoznacznie, że rolą kontrolnego służby jest przeprowadzenie odprawy dla policjantów, zadaniowanie ich, a następnie weryfikowanie prawidłowości pełnienia tej służby w oparciu o zadania zlecone na odprawie. W art. 61 a ust. 1 ustawy stwierdza się, że policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez niego zadań służbowych, w szczególności przez udział w zajęciach i sprawdzianach ze sprawności fizycznej policjantów oraz udział w doskonaleniu zawodowym. Zarządzenie Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 12 lutego 2024 r. w sprawie zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów (Dz. Urz. KGP z 2024 r. poz. [...]) wydane na podstawie art. 61 a ust. 7 ustawy określa: rodzaje zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów, zakres i sposób przeprowadzania zajęć i sprawdzianów ze sprawności, organizację zajęć i sprawdzianów ze sprawności, tryb i terminy przeprowadzania zajęć i sprawdzianów ze sprawności, sposób i kryteria oceniania policjanta podczas sprawdzianów ze sprawności, wymagania dla prowadzącego zajęcia i sprawdziany ze sprawności, sposób dokumentowania zajęć i sprawdzianów ze sprawności, zadania jednostek organizacyjnych Policji w zakresie realizacji zajęć i sprawdzianów ze sprawności, sposób sprawowania nadzoru nad przebiegiem zajęć i sprawdzianów ze sprawności. Zajęcia i sprawdziany ze sprawności organizuje kierownik jednostki organizacyjnej Policji. Należy stwierdzić, że obwiniony w trakcie służby pełnionej w dniu 7 stycznia 2025 r. nie brał udziału w zajęciach i sprawdzianach ze sprawności fizycznej policjantów, ani w doskonaleniu zawodowym. W godzinach od 14.00 do 22.00 miał natomiast obowiązek wykonywania czynności kontrolnego wynikających z Decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 26 lutego 2021 r. Końcowo stwierdzono, że opuszczenie miejsca pełnienia służby w tym dniu miało charakter nieusprawiedliwiony, a wizyta w siłowni (na co jednoznacznie wskazuje zapis monitoringu) miała charakter treningu personalnego, który obwiniony prowadził dla innej osoby. W. P., kwestionując powyższą decyzję, wniósł odwołanie, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie: . art. 124ha ust. 1 i 2 ustawy, a w szczególności nieuwzględnienie wszystkich poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego; . art. 135g ust. 1 i 2 ustawy, a w szczególności poprzez nieobiektywne i wybiórcze rozpatrzenie zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego bez uwzględnienia przemawiających na korzyść obwinionego okoliczności faktycznych. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendatowi Miejskiemu Policji. Komendant Wojewódzki Policji (dalej również jako organ odwoławczy, organ II instancji) orzeczeniem z 16 września 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do prowadzonego w Komendzie Miejskiej Policji postępowania dyscyplinarnego, organ odwoławczy stwierdził, że ze znajdującego się w aktach sprawy zapisu monitoringu bezspornie wynika, że podinsp. W. P. w dniu 7 stycznia 2025 r., przynajmniej pomiędzy godziną 19:27 a godziną 20:41 przebywał w budynku siłowni X Sp. z o.o. Z kolei z harmonogramu pełnienia służby kadry kierowniczej KPP w [...] wynika, że w dniu 7 stycznia 2015 r. pełnił służbę od godziny 14:00. Na tą okoliczność funkcjonariusz w dniu 7 stycznia 2025r. podpisał się na liście obecności na miesiąc styczeń 2025 r. Z zeznań mł. insp. M. S. - Komendanta KPP w [...] wynika, że podinsp. W. P. w dniu 7 stycznia 2025 r. miał pełnić służbę kontrolnego jednostki i w związku z tym był zobowiązany do sprawdzania prawidłowości pełnionej służby przez innych policjantów. Dodała przy tym, że podinsp. W. P. ani też żaden inny policjant nie dokonywał z nią ustaleń, co do możliwości opuszczenia jednostki w czasie pełnienia służby w celu dbałości o sprawność fizyczną. Ponadto wymieniona wskazała, że sposób pełnienia służby kontrolnego jednostki w KPP w [...] reguluje Decyzja Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w sprawie organizacji nadzoru nad służbą w Komendzie Powiatowej Policji oraz organizacji odpraw do służby w Posterunku Policji w [...] - wraz ze zmianami. Zgodnie z przywołanym przepisem: "Do wykonywania czynności nadzorczych powołuje się służbę, którą realizują wyznaczeni policjanci zwani kontrolnymi. (...) Kontrolni realizują zadania w podstawowym rozkładzie czasu służby w dni robocze od godz. 06.00 do 14.00 oraz od godz. 14.00 do godz. 22.00 połączone z dyżurem domowym do godziny 06.00 dnia następnego (...) Kontrolny w czasie wykonywania swoich obowiązków (...) podlega Komendantowi Powiatowemu Policji lub jego Zastępcy (...) dokumentuje w formie raportu kierowanego do Komendanta jednostki Policji przebieg służby, ujawnione nieprawidłowości oraz swoje uwagi, którego wzór stanowi załącznik nr [...] do decyzji. (...) Kontrolny w szczególności nadzoruje właściwe wykonywanie czynności służbowych/pracy przez funkcjonariuszy (...)". Organ odwoławczy zaznaczył, że skarżący w żaden sposób nie odnotował faktu przebywania na siłowni w dniu 7 stycznia 2025 r. Z treścią powyższej decyzji wraz ze zmianami podinsp. W. P. został zapoznany, co wynika z "kart zapoznania" znajdujących się w aktach postępowania dyscyplinarnego. Tymczasem skarżący (czemu sam nie zaprzecza w swoich wyjaśnieniach), w dniu 7 stycznia 2025 r. w czasie pełnienia służby przebywał w siłowni znajdującej się w budynku X Sp. z o.o. Poza tym w swoich wyjaśnieniach przyznał, że osobiście nie uzgadniał on z podinsp. M. S. - Komendantem Powiatowym Policji możliwości opuszczenia jednostki w czasie służby, w celu dbałości o sprawność fizyczną. Stwierdził jedynie, że miał zgodę poprzedniego komendanta, aby w czasie służby mógł realizować obowiązek określony w art. 61a ustawy - a obecna pani komendant zgody tej nigdy nie zakwestionowała ani też nie anulowała, nie stwierdzając przy tym, że wydane przez poprzedniego komendanta zgody tracą moc obowiązywania. W ocenie organu odwoławczego realizacja przepisu art. 61 a ustawy przez policjanta nie pozwala na nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby, co miało miejsce w dniu 7 stycznia 2025 r. przez podinsp. W. P.. Podnoszenie sprawności fizycznej przez policjantów nie może być realizowane w dowolny sposób w ramach pełnionej służby. Ustawodawca ograniczył bowiem przypadki podnoszenia sprawności fizycznej przez funkcjonariuszy jako czynności w związku z pełnieniem służby, a co się z tym wiąże wszelkie okoliczności podejmowanych działań należy realizować w ramach doskonalenia zawodowego, którego zasady odbywania regulują odrębne przepisy. Udział w samodoskonaleniu winien być chociażby potwierdzony w liście obecności doskonalenia zawodowego lokalnego. Tak więc Komendant Powiatowy Policji nie wyraził zgody obwinionemu na ćwiczenia w siłowni mieszczącej się w budynku X. Poza tym z organ odwoławczy stwierdził, że wyjaśnień podinsp. W. P. wynika, że nie informował on służby dyżurnej o tym iż udaje się na siłownię w X, a jedynie o tym, że opuszcza teren KPP w [...]. Tak więc żaden policjant z KPP w [...], w tym Komendant Powiatowy — mł. insp. M. S., czy też dyżurny, nie mieli wiedzy o tym gdzie w dniu 7 stycznia 2025 r. w godzinach popołudniowych przebywał podinsp. W. P.. Zaznaczono przy tym, że dla oceny zachowania obwinionego nie ma znaczenia, jakiego rodzaju czynność wykonywał on w dniu 7 stycznia 2025 r. w godzinach popołudniowych na siłowni. Naruszonym przez policjanta deliktem dyscyplinarnym było bowiem nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby. Zabezpieczony w sprawie zapis monitoringu jednoznacznie wskazuje jednak, że skarżący w dniu 7 stycznia 2025 r. w godzinach popołudniowych na siłowni w budynku X nadzorował ćwiczenia wykonywane przez A. S. i zajęcie to miało charakter treningu personalnego. Organ odwoławczy przypomniał przy tym, iż na terenie KPP w [...] znajduje się siłownia, z której korzystać mógł obwiniony w celu utrzymania sprawności fizycznej, nie opuszczając przy tym jednostki. W tej sytuacji obwinionego nie może usprawiedliwiać to, iż jak to stwierdził w swoich wyjaśnieniach, powiedział dyżurnemu jednostki: "Jestem dostępny pod telefonem", gdyż przebywanie obwinionego w dniu 7 stycznia 2025 r. na siłowni miało wyłącznie charakter prywatny. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania w tym naruszenia art. 134ha ust. 1 i 2 i art. 135g ust. 1 i 2 ustawy, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego pozwalają bezspornie stwierdzić, że podinsp. W. P. bez usprawiedliwienia opuścił miejsce pełnienia służby a jego obecność na siłowni X w dniu 7 stycznia 2025 r. miała charakter prywatny i absolutnie nie była związana ze służbą. Wobec powyższego nie można zgodzić się z naruszeniem przez organ wymienionego przepisu. Z kolei, odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 135g ust. 1 i 2 ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrano obszerny materiał dowodowy, potwierdzający jednoznacznie winę podinsp. W. P. - pozwalający wydać orzeczenie kończące sprawę, a za popełnione przewinienie została mu wymierzona najłagodniejsza z katalogu kar dyscyplinarnych, to jest kara upomnienia. Tak więc i tym przypadku nie można mówić o naruszeniu przytoczonego przepisu. W ocenie organu odwoławczego zebrany w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków zasługują na uwzględnienie i należy dać im wiarę. Z kolei wyjaśnienia skarżącego uznać należy za przyjętą przez niego linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Natomiast zabezpieczony w sprawie monitoring jednoznacznie potwierdza przebywanie skarżącego w dniu 7 stycznia 2025 r. w budynku siłowni X. Zachowanie podinsp. W. P. należy rozpatrywać w kontekście instytucji, której jest on funkcjonariuszem, albowiem Policja jest organizacją hierarchiczną. Oznacza to wewnętrzny stan zorganizowania w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji, a także policjantów. Każdy policjant podlega więc dyscyplinie, zasadom podległości służbowej jak również zwyczajom i normom kulturowym formacji w której służy, a także zobligowany jest do przestrzegania obowiązujących przepisów - w tym odnoszących się bezpośrednio do zgodnego z prawem postępowania funkcjonariusza. W. P., kwestionując wydane w sprawie orzeczenia organów I i II instancji, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonym orzeczeniom skarżący zarzucił: 1. naruszenie zasad rzetelnego postępowania tj. spóźnionego wyłączenia podinsp. M. S. - przełożonego dyscyplinarnego i podinsp E. K. - rzecznika dyscyplinarnego, co mogło wpłynąć na wynik prowadzonego postępowania dyscyplinarnego; 2. naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego i prawnego orzeczenia, pomimo obowiązku prawnego nałożonego na organ w tym zakresie; 3. co do charakteru opuszczenia miejsca pełnienia służby przez obwinionego w dniu 7 stycznia 2025r., która doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na przyjęciu, że 7 stycznia 2025r. skarżący w sposób nieusprawiedliwiony opuścił miejsce pełnienia służby, 4. naruszenie art. 134ha ust. 2 ustawy poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co do charakteru czynności podejmowanych przez skarżącego w dniu 7 stycznia 2025 r. na siłowni mieszczącej się w budynku X spółka z o.o., które doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że w tym dniu i miejscu skarżący prowadził trening personalny z A. S., 5. naruszenie art 61a ust 1a ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że realizacja obowiązku dbałości o sprawność fizyczną nie może odbywać się w dowolny sposób, w ramach pełnionej służby albowiem dotyczy on wyłącznie działań podejmowanych ze służbą i musi być zorganizowana, 6. naruszenie art. 134ha ust. 2 ustawy poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zeznań świadka A. S., co do charakteru spotkania się ze skarżącym 7 stycznia 2025 r. na siłowni, która doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegającego na przyjęciu, że świadek ta w tym miejscu i czasie ćwiczyła pod nadzorem skarżącego, 7. naruszenie art. 134ha ust. 2 ustawy poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co do charakteru oświadczenia inspektora S. J., która doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętego za podstawę orzeczenia polegającego na przyjęciu, że zachowanie skarżącego dnia 7 stycznia 2025 r. na siłowni w budynku X spółka z o.o. było naruszeniem dyscypliny służbowej; skarżący w dniu 7 stycznia 2025 r. nie posiadał zgody przełożonego na realizację obowiązku wynikającego z art. 61 a ust. 1 ustawy na siłowni w budynku X spółka z o.o. i nie realizował obowiązku wynikającego z art 6la ust. 1 ustawy. Wymienione zarzuty naruszyły art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy poprzez błędne utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia organu II instancji w całości i rozważenie możliwości uchylenia w całości także poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według przepisanych. Skarżący wniósł również o rozpoznanie skargi na rozprawie. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji, który w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu obwinionemu o to, że w dniu 7 stycznia 2025 r., pełniąc służbę kontrolnego jednostki, w sposób nieusprawiedliwiony opuścił miejsce pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji, a następnie udał się do siłowni mieszczącej się w budynku X Sp. z o. o. gdzie prowadził trening personalny, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 9 ustawy, uznał winnym naruszenia dyscypliny służbowej zgodnie z przedstawionym zarzutem i wymierzył karę upomnienia. Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów regulują przepisy art. 132-144a zawarte w rozdziale 10 ustawy. W tych przepisach zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak i regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego, która jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy jego zakończenia. Dalej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 134i ust. 1 ustawy, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne z własnej inicjatywy, na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta, na polecenie wyższego przełożonego, na żądanie sądu lub prokuratora, bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną, rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, a także uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4 - 6 ustawy). Dla poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma przy tym znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone, czy też nie. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć bowiem charakter umyślny, jak i nieumyślny, na co wprost wskazuje treść art. 132a ustawy. Stąd też przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art. 132a pkt 1), jak również wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia jednak popełnia przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2). Już zatem samo (nieumyślne, niezamierzone) naruszenie obowiązków służbowych może powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Wobec tego postać i stopień jego winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (por. art. 135e ust. 1, 135a ust. 1, 135j ust. 3 ustawy). Przypisanie winy wymaga zatem jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Przez naruszenie dyscypliny służbowej należy rozumieć czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych (art. 132 ust. 2 ustawy). Analizując dowody zebrane w toku postępowania dyscyplinarnego i ich ocenę przeprowadzoną w zaskarżonych orzeczeniach, w konfrontacji z zarzutami stawianymi w skardze, Sąd nie podziela zarzutów skargi co do zarzucanych przez skarżącego naruszeń prawa. Organy dyscyplinarne zidentyfikowały zachowanie skarżącego oraz w sposób wystarczająco dokładny opisały i wyjaśniły na czym polegało samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania lub nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby lub niestawienie się w tym miejscu, co pozwalało na skuteczne postawienie zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej. Podkreślić należy, że zachowanie skarżącego zostało prawidłowo zakwalifikowane jako delikt dyscyplinarny i należycie przyporządkowane do właściwej podstawy prawnej, tzn. art. 132 ust. 3 pkt 9 ustawy. W ocenie Sądu nie budzą też wątpliwości ustalenia faktyczne stanowiące podstawę postawienia skarżącemu zarzutów dyscyplinarnych. Stan faktyczny w sprawie został bowiem ustalony w oparciu o rzetelnie zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie, oceniając działanie skarżącego przez pryzmat przytoczonych przepisów i zgromadzonych w sprawie dowodów, organy dyscyplinarne zasadnie uznały, że dopuścił się on popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Z zebranego materiału w sprawie wynikało, że podjęte czynności i zebrany materiał dowodowy pozwalały przyjąć, że sprawstwo i wina skarżącego nie budziły wątpliwości. Przed wszczęciem przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego przeprowadzono czynności wyjaśniające, podczas których zbadano sprawę i wskazano na uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego. W tym miejscu wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia zasad rzetelnego postępowania tj. spóźnionego wyłączenia podinsp. M. S. - przełożonego dyscyplinarnego i podinsp. E. K. - rzecznika dyscyplinarnego. Jak wynika z akt sprawy postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu zostało wszczęte postępowaniem Komendanta Powiatowego Policji z dnia 12 marca 2025 r. Nr [...] i do jego prowadzenia wyznaczona została podinsp. E. K.. Komendant Powiatowy Policji już dniu 13 marca 2025 r. sporządził wniosek kierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego oraz rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym z uwagi na fakt, że może być on świadkiem czynu. W następstwie powyższego Komendant Wojewódzki Policji w dniu 18 marca 2025 r. wydał postanowienie Nr [...] o wyłączeniu Komendanta Powiatowego Policji od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu i wyznaczeniu do dalszego prowadzenia postępowania Komendanta Miejskiego Policji. W dniu 26 marca 2025 r. Komendant Miejski Policji na podstawie postanowienia Nr [...] wyznaczył podinsp. G. G. do dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zmiana przełożonego dyscyplinarnego oraz rzecznika dyscyplinarnego z KPP w [...] nastąpiła niezwłocznie po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, a przed przedmiotową zmianą w toku wszczętego postępowania dyscyplinarnego nie była przeprowadzana żadna czynność procesowa. Zgodzić należy się również z organem odwoławczym, że zgodnie z treścią art. 135c ust. 1 ustawy nie ma możliwości wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego lub rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przed jego wszczęciem. Odnosząc się do zgłaszanych przez skarżącego wątpliwości, że czynności podjęte przez osoby podlegające wyłączeniu mogły mieć wpływ na przebieg postępowania dyscyplinarnego, wskazać należy, że podinsp. M. S. jako Komendant Powiatowy Policji w dniu 23 stycznia 2025 r. (a więc przed formalnym wszczęciem postępowania) wydała jedynie postanowienie Nr [...] o zleceniu przeprowadzenia na podstawie art. 134i ust. 4 ustawy czynności wyjaśniających w sprawie nieusprawiedliwionego opuszczenia miejsca pełnienia służby przez skarżącego. Z treści art. 134i ust. 4 i art. 134 ust. 4e ustawy wynika, iż przeprowadzone czynności wyjaśniające nie muszą zakończyć się wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, a mają jedynie na celu ustalenie dokładnych okoliczności zdarzenia z udziałem funkcjonariuszy. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy był również, wbrew stanowisku skargi, wystarczający do wydania orzeczenia w rzeczonej sprawie. Organ obu instancji w uzasadnieniu wskazały okoliczności, które wpływają na wymiar kary. Czynności dowodowe obejmujące w szczególności przesłuchanie obwinionego oraz świadków podinsp. M. S. Komendanta Powiatowy Policji, nadkom. P. N. I Zastępcę Komendata Powiatowego Policji, podinsp. E. K., M. M. oraz A. S. jednoznacznie potwierdziły przebywanie skarżącego w dniu 7 stycznia 2025 r. w obiekcie siłowni X Sp. z o.o. przy ul [...] w godzinach 18:24 do godz. 19:41, a więc podczas służby skarżącego, który zgodnie z "Harmonogramem pełnienia służby kadry kierowniczej" zatwierdzonym przez Komendanta Powiatowego Policji podinsp. M. S., w dniu 7 stycznia 2025 r. pełnił służbę kontrolnego rozpoczynającą się od godziny 14.00. W tym miejscu zaznaczyć należy, że zgodnie z Decyzją Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie organizacji nadzoru nad służbą w Komendzie Powiatowej Policji oraz organizacji odpraw do służby w Posterunku Policji w [...] ([...]) z późniejszymi zmianami, do wykonywania czynności nadzorczych powołuje się służbę, którą realizują wyznaczeni policjanci zwani "kontrolnymi". Kontrolni realizują zadania w podstawowym rozkładzie czasu służby od godz. 06.00 do 14.00 oraz od godz. 14.00 do godz. 22.00 połączone z dyżurem domowym do godz. 06.00 dnia następnego. Kontrolny w czasie wykonywania swoich obowiązków podlega Komendantowi Powiatowemu Policji lub jego Zastępcy. Kontrolny w szczególności nadzoruje właściwe wykonywanie czynności służbowych/pracy przez funkcjonariuszy oraz pracowników Policji. W zależności od potrzeb Komendant lub jego Zastępca wyznacza kontrolnemu dodatkowe zadania, a organizacja i sposób pełnienia służby przez kontrolnego została określona w załączniku do decyzji. Wykonywanie w/w obowiązków może wiązać się z opuszczeniem Komendy, charakter czynności kontrolnego nie zakłada jednak wykonywania w tym czasie obowiązków wynikających z art. 61 a ustawy, a więc utrzymywania sprawności fizycznej zapewniającej wykonywanie przez niego czynności służbowych. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że posiadał on zgodę insp. S. J. (poprzedniego Komendanta Powiatowego Policji) na realizowanie obowiązku określonego w art. 61a ust. 1 ustawy podczas pełnienia służby, wskazać należy, iż z treści oświadczenia insp. S. J. (k. 118 akt adm.) nie wynika zgoda na opuszczanie przez skarżącego miejsca pełnienia służby. Brak jest także jakiegokolwiek odzwierciedlenia powyższej zgody w aktach osobowych skarżącego. Trudno więc przyjąć, by ustne udzielenie zgody przez poprzedniego zwierzchnika, miało swą moc obowiązującą po zmianie przełożonego i w sytuacji niepoinformowania przez skarżącego nowego przełożonego o treści takiej zgody (nie sposób przyjąć, by ustnie wyrażona zgoda wiązała wszystkie kolejne osoby pełniące funkcję KPP w sytuacji, gdy w ogóle nie mają one świadomości jej wyrażenia w przeszłości). Powyższe jest tym bardziej uzasadnione, że sam skarżący nie kwestionuje faktu braku uzgodnienia możliwości opuszczenia jednostki podczas służby z obecnym KPP celem dbałości o sprawność fizyczną podczas pełnienia służby. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku zbadania zakresu upoważnienia udzielonego przez poprzedniego Komendanta Powiatowego Policji i objęcie nim realizowania obowiązku określonego w art. 61a ust. 1 ustawy oraz braku przesłuchania oficerów dyżurnych na okoliczność zgłoszenia opuszczenia miejsca pełnienia służby wskazać należy, iż jak wynika z protokołu zapoznania skarżącego z aktami postepowania dyscyplinarnego z dnia 17 czerwca 2025 r., skarżący po zapoznaniu się aktami postępowania dyscyplinarnego oraz po pouczeniu go o przysługujących mu uprawnieniach oświadczył, że nie składa wniosków o uzupełnienie postępowania. W następstwie powyższego rzecznik dyscyplinarny w dniu 24 czerwca 2025 r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 135i ust. 1 oraz art. 135 ust. 3 ustawy rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego i sporządza w tym zakresie protokół. Obowiązków w tym zakresie jak wskazano powyżej rzecznik dochował. Z protokołu wynika, że skarżący został również pouczony o możliwości uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego lecz tego uprawnienia zrezygnował, co znalazło odzwierciedlenie w tymże protokole. Należy w tym miejscu podkreślić, że sam skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego nie twierdził, że otrzymał od poprzedniego komendanta ustną zgodę expressis verbis na opuszczanie miejsca pełnienia służby, lecz "zgoda była na dużym poziomie ogólności (...) Nie były wskazane konkretne dni, godziny, ani konkretnie, jakie to miały być działania. Czyli według mojej oceny i interpretacji [podkreślenie Sądu] mogłem pełniąc służbę kontrolnego, w czasie pełnienia służby na przykład udać się do siłowni w Śremskim Sporcie" (k. 184v. akt adm.). W takich okolicznościach sprawy nie można uznać za zasadny zarzutu, że organ z urzędu nie zbadał zakresu upoważnienia udzielonego skarżącemu przez insp. S. J.. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów wskazać należy, że zgodnie z art. 134ha ustawy, podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne (ust. 1). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (st. 2). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny rozstrzygają samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związani rozstrzygnięciem sądu lub innego organu. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące (ust. 3).Natomiast zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a następnie dokonanej na jego podstawie oceny prowadzi do wniosku, że organy Policji przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne w sprawie skarżącego zgodnie z przywołanymi wyżej regulacjami. Ich analiza wskazuje bowiem jednoznacznie, że ustanawiają one zasadę tak zwanej swobodnej oceny dowodów, która to ocena nie może mieć jednak charteru arbitralnego, i dowolnego. Musi być ona zatem oparta o kompletnie zebrany i oceniony w jego całokształcie materiał dowodowy pozwalający na jednoznaczne ustalenie wszystkich istotnych prawnie okoliczności sprawy. Inaczej rzecz ujmując ewentualny zarzut dowolności skierowany pod adresem orzeczenia dyscyplinarnego wykluczają jedynie ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego wydania decyzji o przekonującej treści. Przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno zatem nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na przełożonym dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Jest to warunek nieodzowny dla prawidłowego przeprowadzenia tego procesu, a co za tym idzie także prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Analiza zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że może on stanowić dostateczną podstawę do wymierzenia jej kary dyscyplinarnej. W sprawie podjęto bowiem czynności w celu wyjaśnienia zdarzeń będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. W realiach omawianej sprawy bezspornie ustalono, że skarżący w czasie wykonywania obowiązków kontrolnego, w dniu 7 stycznia 2025 r. przebywał poza jednostką Policji na terenie siłowni X sp. z o.o. a charakter wykonywanych tam czynności, przy braku w aktach osobowych pisemnej zgody na wykonywanie obowiązków dbałości o sprawność fizyczną wynikających z art. 61 a ust. 1a ustawy, przy braku ustaleń w tym zakresie z obecnym Komendantem Powiatowym Policji nie pozwala ich uznać za pełnienie służby przez kontrolnego w sposób określony w załączniku do decyzji Komendata Powiatowego Pilicji z dnia 26 lutego 2021 r. Nr [...] w sprawie organizacji nadzoru nad służbą w Komendzie Powiatowej Policji oraz organizacji odpraw do służby w Posterunku Policji w [...] (decyzja wraz załącznikami w aktach sprawy k. 36 – 40) Załącznik nr [...] w § 2 szczegółowo określa jakie czynności służbowe mieszczą się w zakresie wykonywania obowiązków kontrolnego i wśród postanowień ogólnych przewiduje także, że kontrolny pełni służbę w umundurowaniu służbowym zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzbrojenia (broń służbowa przy pasie). Uwzględniając powyższe, brak jest podstaw do tego, aby przebywanie na siłowni X uznać za wypełnianie obowiązków służbowych kontrolnego. Końcowo, odnosząc się argumentacji skarżącego sugerującej, że pobyt na siłowni był uzasadniony jako związany z podnoszeniem własnej sprawności fizycznej, wskazać należy, że - w ocenie Sądu - zbyt szeroka jest taka interpretacja obowiązku z art. 61a ust. 1a ustawy, aby uznawać za jego wypełnienie sprawowanie asysty i nadzoru nad treningiem osoby trzeciej (nie będącej nota bene policjantem, a jedynie deklarującej że "w dużym stopniu myślała o wstąpieniu do Policji" - k. 131 v. akt adm.), a do takich czynności sprowadzał się, w świetle zapisów monitoringu, pobyt skarżącego na siłowni X w dniu 7 stycznia 2025 r. (na co wskazują zresztą także jego wyjaśnienia udzielone na pytanie o brak stroju sportowego i niewykonywanie ćwiczeń osobiście: "...notowałem uwagi i spostrzeżenia A. S. na temat jej reakcji i odczuć na wykonywane ćwiczenia, by w przyszłości móc to wykorzystać z pożytkiem dla siebie i własnego rozwoju" – k. 145v. akt adm. Zapis monitoringu (płyta DVD – k. 22 akt adm.) wskazuje nadto, że skarżący oczekiwał na przybycie A. S. przynajmniej od godz. 18.27 do godz. 18.31, co stoi w sprzeczności z jego wyjaśnieniami, jakoby nigdy nie umawiał się z A. S. na siłowni, a jeżeli doszło do spotkania, były to spotkania spontaniczne i przypadkowe (k. 145v. akt adm.). Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że kwalifikacja zachowania skarżącego na siłowni X w dniu 7 stycznia 2025 r. (w szczególności to, czy można uznać je za prowadzenie treningu personalnego) ma drugorzędne znaczenie dla odpowiedzialności dyscyplinarnej. Kluczową bowiem kwestią było nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby. Podsumowując powyższe rozważania, należało zatem stwierdzić, że zakwestionowane orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko skarżącemu zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy, był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji. Przyjęty stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale zgromadzonym w toku postępowania, a wnioski płynące z jego oceny są uzasadnione. W sprawie podjęto wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrano i rozpatrzono w wyczerpujący sposób materiał dowodowy niezbędny do wydania orzeczenia, dokonano swobodnej, ale nie dowolnej jego oceny bez przekroczenia granic uznania administracyjnego i uzasadniono rozstrzygnięcie zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy. Nie naruszono zatem ani przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono.