III SA/Po 971/12

Dnia 14 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA M. Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009, postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 1 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie na to postanowienie, w postanowieniu z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GZ 186/13, podzielił ocenę sądu I instancji. Postanowieniem z 10 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. Postanowienie to nie zostało przez skarżącego zaskarżone. Z kolei postanowieniem z 10 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, ponownie wskazując, że skarżący nie wykazał ziszczenia się w jego sytuacji materialnej i rodzinnej przesłanek przyznania prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 665/16. Postanowieniem z 4 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił osobiście sporządzoną przez skarżącego skargę kasacyjną. Pismem z 27 kwietnia 2017 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, a w odpowiedzi na wezwanie przełożył częściowo wypełniony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z 21 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez wypełnienie wskazanych rubryk formularza PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Zarządzeniem z 8 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy tut. Sądu pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie skarżący podniósł, że zaskarżone zarządzenie jest niezgodne z prawem i stanem faktycznym, a nadto podkreślił konieczność udzielenia mu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie. Brak reakcji ze strony wnioskodawcy na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu sprawia, że zastosowanie w sprawie znajduje rygor nadany w wezwaniu. Niezłożenie w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oznacza, że spełniona została przesłanka warunkująca pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wobec powyższego zarządzeniem z 8 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie skarżący podniósł bardzo ogólnie, że jego sytuacja uległa pogorszeniu. Do sprzeciwu nie załączył wniosku na wymaganym urzędowym formularzu. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.