III SA/Po 992/22

Dnia 17 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Ewa Chybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2023 roku sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 2 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 2 września 2022 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej "organem" lub "DIAS"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. zwanej dalej "Op."), art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 6, art. 21 ust. 5, art.100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust.2 pkt 1, art. 104 ust.6, ust. 7, ust.8, ust.9, ust.11, art. 105 pkt 11 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1114 ze zm. zwanej dalej "u.p.a."), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 28 września 2021 r. na mocy której określono [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (zwanej dalej "stroną" lub "skarżącym") zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 37.690 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], nr nadwozia (VIN) [...], rok produkcji 2018, poj. silnika 4.461 cm3, przebieg 8000 km. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w wyniku czynności sprawdzających ustalono, iż zadeklarowana przez stronę podstawa opodatkowania przedmiotowego samochodu tj. 87.247 zł (od której obliczono akcyzę w kwocie 16.228 zł) znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej podobnych samochodów osobowych. Strona wezwana do wyjaśnień w trybie art. 104 ust. 8 u.p.a. wskazała, że zakupiła pojazd w dniu 3 lutego 2019 r. za kwotę 21.000 USD brutto, wynegocjowaną w ramach stałej współpracy z firmą E. , na terenie Z. Organ wskazał, że nie kwestionuje ceny zapłaconej przez stronę za przedmiotowy pojazd, decydujące jednak znaczenie ma kryterium wartości pojazdu, a nie jego cena, dlatego też okoliczności nabycia wynikające z pertraktacji cenowych nie stanowią przesłanki uzasadniającej określenie podstawy opodatkowania na poziomie innym niż wartość pojazdu. Wskazano, że przedmiotowy pojazd choć "rocznikowo" został sprowadzony jako roczny, to jednak został zarejestrowany na terenie państwa sprzedaży w roku przywozu do kraju tj. 2019 co znacznie dodatnio koryguje wartość pojazdu. W związku z uznaniem, iż strona nie uzasadniła przyczyn zaniżenia wartości przedmiotowego, pojazdu, organ wszczął zgodnie z art. 104 ust. 9 u.p.a. postępowanie mające na celu ustalenie podstawy opodatkowania. Materiał dowodowy został uzupełniony o ofertę sprzedaży znajdującą się na portalu [...] pojazdu posiadającego tablice rejestracyjne przedmiotowego samochodu, wystawionego przez stronę za kwotę 236.000 zł netto (290.280 zł brutto) oraz o wydruki internetowych ofert sprzedaży pojazdów na rynku Z. , z których wynikało, że cena samochodów podobnych kształtuje się od 109.000 AED do 120.000 AED. Strona powołała się natomiast na oferty sprzedaży internetowej podobnego samochodu wskazując, że ceny podobnych samochodów wahają się od 66.000 zł do 185.000 AED. Organ powołał rzeczoznawcę majątkowego, który oszacował (przy uwzględnieniu odpowiednich korekt) średnią wartość rynkową przedmiotowego pojazdu na 295.600 zł, na rynku krajowym w stanie nieuszkodzonym. Wartość ta była zbliżona do oferowanej ceny samochodu wystawionego na portalu [...]. W oparciu o ww. opinię organ stwierdził, że zadeklarowana przez stronę podstawa opodatkowania odbiega od średniej wartości rynkowej o około 57%, co jest wartością znaczną. Strona wskazała, że prowadzona przez spółkę działalność ma w rzeczywistości charakter działalności dealerskiej, w związku z czym nabywa pojazdy po korzystniejszych cenach i na warunkach charakterystycznych dla rynku dealerskiego, a nie rynku konsumenckiego, co nie zostało uwzględnione przez organ podatkowy. Odnosząc się do ww. zarzutu organ wskazał, że zarzut ten jest nieuzasadniony, gdyż przedmiotowy pojazd jest pojazdem używanym, a nie nowym, a strona nie jest autoryzowanym dealerem pojazdów marki [...]. W skardze wniesionej do tut. Sądu na powyższą decyzję strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - przepisu art. 122 i 191 Op. w zw. z art. 104 ust. 8 oraz 9 u.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i wyciągnięcie niewłaściwych wniosków polegających na przyjęciu, że cena uiszczona za przedmiotowy pojazd, odbiega znacznie od średniej wartości rynkowej pojazdu. Nadto zarzucono dokonanie błędnej weryfikacji podstawy opodatkowania i w sposób automatyczny ustalenie istnienia znacznej różnicy pomiędzy podstawą deklarowaną a średnią wartością rynkową pojazdu przy jednoczesnym nieustaleniu istnienia uzasadnionej przyczyny dla tej różnicy. Wskazano, że organ nie uwzględnił przedstawionych przez stronę rzeczywistych przyczyn uzasadniających odbieganie zadeklarowanej podstawy opodatkowania od średniej wartości rynkowej pojazdu; - przepisu art. 122 i 191 Op. w zw. z art. 104 ust. 11 u.p.a. poprzez ustalenie średniej wartości rynkowej samochodu z pominięciem wytycznych wskazanych w ww. przepisie, to jest tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym; - przepisu art. 122 i 191 Op. w zw. z art. 104 ust. 2 oraz art. 104 ust. 8 w zw. z ust. 11 u.p.a. poprzez błędne zidentyfikowanie przez organ rynku, który miał być rynkiem referencyjnym i odniesienie ceny nabycia pojazdu do rynku konsumenta, a nie rynku dealera, którym jest skarżąca spółka; - przepisu art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 Op. polegające na oparciu rozstrzygnięcia na opinii biegłego sporządzonej z naruszeniem przepisów prawa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na rozprawie w trybie art. 15zzs ze zn.4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z 17 stycznia 2023 r. wniósł o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, podczas której skarżący nie będzie przebywał w budynku sądu. Jednocześnie złożył pisemne oświadczenie, iż posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu aplikacji informatycznej ze wskazaniem adresu e-PUAP, na który doręczono link umożliwiający udział w rozprawie. W zarządzeniu z 14 lutego 2023 r. pouczono strony, że instrukcja obsługi i wymagania sprzętowe niezbędne do skorzystania z komunikatora Webex są dostępne w BIP tut. Sądu. Na rozprawę w dniu 17 marca 2023 r. stawił się pełnomocnik organu. Sąd stwierdził brak próby połączenia drogą elektroniczną oraz prawidłowe zawiadomienie o terminie rozprawy pełnomocnika strony skarżącej. Odnosząc się do meritum sprawy to wskazać należy, iż spór pomiędzy stronami dotyczył kwestii czy istniała uzasadniona przyczyna obniżenia wartości przedmiotowego samochodu przez stronę a w konsekwencji także jaka winna być podstawa opodatkowania. W niniejszej sprawie przyjętą przez organy podstawą opodatkowania była kwota, jaką podatnik był obowiązany zapłacić za samochód osobowy nabyty wewnątrzwspólnotowo (art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a.). Co do zasady jeżeli wysokość podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego (art. 104 ust. 8 u.p.a.). W razie nieudzielenia przez stronę odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania z urzędu (art. 104 ust. 9 u.p.a.). Zgodnie z powyższym zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podlega weryfikacji przez organ podatkowy. Weryfikacja ta przebiega dwuetapowo: pierwszy etap - ogranicza się do czynności sprawdzających, którego celem jest zbadanie, czy zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania odpowiada wartości samochodu osobowego o podobnych parametrach, a drugi etap - w razie niewykazania uzasadnionych przyczyn zaniżenia wartości pojazdu - polega na określeniu przez organ podatkowy prawidłowej podstawy opodatkowania, według procedury określonej w Ordynacji podatkowej (art. 6 u.p.a.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ w zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący odniósł się do wskazanych przez stronę argumentów związanych z rabatami, modelem biznesowym, obrotem profesjonalnym. Prawidłowo uzasadnił także swoje stanowisko. W prowadzonym postępowaniu organ na pierwszym etapie ustalił, że podstawa opodatkowania przedmiotowego używanego i nieuszkodzonego pojazdu, z uwzględnieniem jego danych identyfikacyjnych (marka, typ, model), odbiegają znacznie od średnich wartości rynkowych podobnych samochodów ustalonych w oparciu o elektroniczną wersję katalogu Info Expert. Jest to system w pełni weryfikowalny, rzetelny, wykorzystywany w pracy rzeczoznawców, biegłych, w urzędach, który uwzględnia samochody pochodzące m.in. z nabycia wewnątrzwspólnotowego realizowanego przez różne podmioty. Prawidłowo więc organ skorzystał z tego systemu, uwzględniając specyfikę przedmiotowego pojazdu. Organ dokonał również ustalenia ofert sprzedaży podobnych samochodów na rynku polskim oraz Z. . Ustalenia organu na pierwszym etapie postępowania wskazywały na rozbieżności pomiędzy zadeklarowaną podstawą opodatkowania od około 43,52% (średnie notowanie dla 4 wersji pojazdów podobnych z portalu Info-Ekspert) do około 58,55% (na podstawie 12 ofert sprzedaży podobnych samochodów na rynku polskim oraz Z. ), co z pewnością można było uznać za znaczne odstępstwo od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, w rozumieniu art. 104 ust. 8 u.p.a. Po dokonaniu ww. ustaleń zasadnie organ zobowiązał podatnika do wyjaśnienia znacznej różnicy w podstawie opodatkowania. Następnie prawidłowo uznając, że argumentacja strony skarżącej odnosiła się przede wszystkim do okoliczności kształtujących cenę samochodu a nie jego obiektywnej wartości, organ określił podstawę opodatkowania w oparciu o opinię rzeczoznawcy majątkowego na podstawie której określił kwotę zobowiązania podatkowego. Do wyliczenia wartości bazowej rzeczoznawca przyjął podobne do przedmiotowego samochody kompaktowe (tego samego producenta, tej samej marki, tego samego przeznaczenia, montowane na wspólnych podstawowych zespołach i podzespołach) oraz zastosował korekty tj. aktualne badania techniczne, regionalna sytuacja rynkowa, indywidualny zakup za granicą, rodzaj skrzyni biegów, rodzaj nadwozia, ilość miejsc siedzących. Opinia rzeczoznawcy majątkowego została oceniona przez organ prawidłowo, nie budzi zatem zastrzeżeń Sądu prawidłowość określenia przez organ wysokości zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 104 ust. 8-9 oraz ust.11 u.p.a. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo również odczytały znaczenie zwrotów niedookreślonych użytych w art. 104 ust. 8 u.p.a. ("uzasadniona przyczyna" oraz "znacznie odbiega") uznając, że w stanie faktycznym sprawy wysokość zadeklarowanej przez stronę podstawy opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Organ prawidłowo także dokonał ustalenia średniej wartości pojazdu w oparciu o opinię rzeczoznawcy majątkowego. W myśl art. 104 ust. 11 u.p.a. przez średnią wartość rynkową samochodu osobowego należy rozumieć wartość ustaloną na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy. Ustalenie treści dwóch pozostałych zwrotów, tj. "bez uzasadnionej przyczyny", "znacznie odbiega" wymagało odwołania się do potocznego ich znaczenia wyrażonego w Słowniku Języka Polskiego PWN, co także zostało ujęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazywane przez spółkę argumenty, związane ze specyfiką branży, pertraktacjami (opisane we wstępnej części uzasadnienia) słusznie zostały przez organ uznane za pozostające bez wpływu na wartość pojazdu, a mające jedynie wpływ na jego cenę. Należy wskazać, że ustalenie podstawy opodatkowania na poziomie wartości, a nie wynegocjowanej ceny zostało również przyjęte w systemie podatków majątkowych (od czynności cywilnoprawnych, od spadków i darowizn). Powołując się na przepis art. 104 ust. 11 u.p.a., należy raz jeszcze podkreślić, że czym innym jest zdefiniowana ustawowo średnia wartość rynkowa samochodu osobowego, a czym innym jest kwota, którą nabywca jest obowiązany zapłacić i którą zapłacił za samochód osobowy, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego. Wartość jest pojęciem ekonomicznym, odnoszącym się do samochodu osobowego o określonych cechach technicznych i stanowi pojęcie zobiektywizowane ekonomicznie, będące pochodną cech towaru. Dlatego okoliczności nabycia wynikające z pertraktacji cenowych czy innych okoliczności związanych z nabyciem pojazdu nie stanowią przesłanki uzasadniającej określenie podstawy opodatkowania na poziomie innym niż wartość samochodu osobowego. Okoliczności te nie wpływają na wartość pojazdu, jedynie kształtują jego cenę. Wartość ta, jako określana na zasadzie wyjątku od reguły wynikającej z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., nie będzie nawiązywała do kwoty, jaką nabywca zobowiązany jest zapłacić. Ma być wartością obiektywną, a taka siłą rzeczy, nie może ograniczać się jedynie do uwzględniania jedynie wyjątkowo korzystnych okoliczności dokonania zakupu, wynikających np. ze skutecznie przeprowadzonych negocjacji cenowych, pozycji danego podmiotu na rynku, czy innych podobnych okoliczności. Mając to na uwadze uznać należy za prawidłowy pogląd, że okoliczność nabycia w obrocie profesjonalnym przez stronę skarżącą samochodu osobowego nie stanowi przesłanki uzasadniającej określenie podstawy opodatkowania na poziomie innym niż wartość samochodu osobowego. Okoliczność ta nie miała wpływu na wartość samochodu, ale ukształtowała jedynie jego cenę. Natomiast obowiązkiem organu podatkowego, zgodnie z powołanymi przepisami prawa, było określenie prawidłowej wysokości podstawy opodatkowania oraz należnego podatku akcyzowego. Należy również zauważyć, że to na stronie skarżącej spoczywał obowiązek przekonującego wykazania okoliczności faktycznych uzasadniających przyczyny obniżenia wartości przedmiotowego samochodu. Sam fakt złożenia wyjaśnień przez podatnika nie oznaczał jeszcze wykazania zaistnienia uzasadnionych przyczyn do uwzględnienia wskazanej podstawy opodatkowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że obowiązkiem podatnika jest wskazanie takiej uzasadnionej przyczyny, która sprawia, że podstawa opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej danego samochodu osobowego oraz poparcie podanych okoliczności dowodami. Strona dokonując nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu po cenie, która znacznie odbiega od ceny rynkowej pojazdu powinna przedstawić dokumenty, które będą dowodem na poparcie jej twierdzeń. Brak dbałości o własne interesy w zakresie zebrania dowodów w sprawie obciąża podatnika. To na podatniku spoczywa obowiązek wykazania przyczyn różnicy pomiędzy podaną ceną nabycia samochodu osobowego a jego średnią wartością na rynku krajowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2022 r. I GSK 2811/18, Lex nr 3400907, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2022 r. I FSK 142/22 LEX nr 3368743). Tym samym warunek podania uzasadnionej przyczyny nabycia wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego, po cenie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu, jest spełniony jedynie wówczas, gdy podatnik wskaże w wyjaśnieniach fakty i rzeczowe okoliczności dotyczące nabycia samochodu osobowego lub zdarzenia niezależne od niego, a mające wpływ na wartość tego pojazdu. A contrario, brak wykazania, co nastąpiło w rozpatrywanej sprawie, przez podatnika przyczyn zaniżenia podstawy opodatkowania wyłączyło możliwość określenia podstawy opodatkowania w trybie art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. Innymi słowy, organ podatkowy zasadnie odwołał się do tzw. średniej wartości rynkowej samochodu osobowego po raz pierwszy, gdy dokonał sprawdzenia zadeklarowanej podstawy opodatkowania (tj. na pierwszym etapie postępowania) oraz wówczas, gdy określił podstawę opodatkowania w oparciu o ocenioną przez niego opinię rzeczoznawcy majątkowego (tj. na drugim etapie postępowania). Przy ustaleniu istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych organy podatkowe nie naruszyły przy tym przepisu art. 122 Op. (wyrażającego zasadę prawdy materialnej), art. 187 § 1 Op. (wyrażającego zupełność postępowania podatkowego). Jako dowód organ dopuścił wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem (art. 180 § 1, art. 181 Op.) oraz miało znaczenie dla sprawy (art. 188 Op.). Dokonane przez organ podatkowy ustalenia mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie są rezultatem przyjęcia błędnych kryteriów oceny dowodów, czy też przekroczenia granicy swobodnej ich oceny (art. 191 Op.). Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i uzasadniał przyjęte przez organy podatkowe stanowisko. Organy podatkowe oceniły wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, w tym opinię rzeczoznawcy majątkowego. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo organ podatkowy ustalił, że zadeklarowana przez skarżącego wysokość podstawy opodatkowania nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej takiego samochodu. Odmienna ocena wartości materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie a dokonywana przez stronę skarżącą nie może podważać kompetencji organu podatkowego do przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego w zakresie odnoszącym się do prawidłowości podstawy opodatkowania i jego rezultatu wyrażającego się w przyjęciu za tę podstawę średniej wartości rynkowej nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego, ustalanej na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej jego ceny. Ocena materiału dowodowego, przy prawidłowo wyprowadzonych wnioskach przez organ podatkowy, nie świadczy o wadliwości postępowania podatkowego, w szczególności nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów. W tym miejscu ponownie podkreślenia wymaga, że strona nie wykazała - a miała taki obowiązek - w sposób przekonujący, aby rynek lokalny i ceny tam ukształtowane mogły być podstawą tak znacznego obniżenia wartości przedmiotowego pojazdu. Przeciwnie: organ działając samodzielnie poszukiwał na rynku lokalnym potwierdzenia stanowiska strony, jednakże uzyskane i udokumentowane w aktach dane z tego rynku potwierdziły, że podana wartość auta nie była prawidłowa. Niezależnie od tego sąd dostrzega niską aktywność strony także w zakresie argumentu dotyczącego rabatu, na który się powoływała. Pomijając różnie traktowanie w orzecznictwie sądów rabatów jako podstawy obniżenia wartości pojazdu dla potrzeb podatku akcyzowego, podkreślić należy, że strona jedynie rabat taki deklarowała nie przedstawiając jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie takich twierdzeń. Już z tego powodu okoliczność ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu podatkowego. Przy tym zauważyć wypada, że choć należy rozumieć ewentualną tajemnicę handlową łączącą stronę z kontrahentem (kontrahentami), to ostatecznie nie może to być okoliczność dla której organ podatkowy bezrefleksyjnie zobowiązany jest przyjmować oświadczenia podatnika. Podkreślić jednak należy, że w tej sprawie organ dostrzegł także istotę tego problemu i odniósł się do niego w zaskarżonej decyzji, argumentując, że skala prowadzonej działalności przez stronę skarżącą nie daje podstaw do równania jej z pełnoskalową działalnością dealerską prowadzoną przez importerów aut. Reasumując zatem stwierdzić należy, że organ uznał, co leżało w zakresie w jego uprawnień, iż nie zaistniała uzasadniona przyczyna obniżenia wartości przedmiotowego samochodu osobowego, co wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający dla oceny, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) oddalił skargę.