III SA/Po 994/11

Dnia 14 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ....r. nr w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2009 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 25 listopada 2010r. nr .... ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 25.11.2010 r. Wójt Gminy przypisał J. – na podstawie art. 21 § 1 i § 5, art.207 i 210 Ordynacji podatkowej oraz art. 2,3,4,5,6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy Suchy Las nr XXIX/254/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r., zmieniającej uchwałę nr XXVIII z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek od nieruchomości na rok podatkowy 2009 (dz. U. Woj. Wlkp. z dnia 22 stycznia 2009 r. Nr 5, poz. 87). – kwotę 46 zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. Podstawą rozstrzygnięcia powyższej decyzji było ustalenie, że altana znajdująca się na działce przekracza normy powierzchni ustalone dla budynków w statucie Związku, dlatego podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powierzchnia zabudowy przedmiotowej altany przekraczała bowiem 35 m2 . W odwołaniu wskazał, że przedmiotowa altana jest wyłącznie obiektem ogrodowym o wymiarach 7m x 5m tj. 35 m2, zaś w wyniku dokonanego ocieplenia, nastąpiło przekroczenie powierzchni o 2,75 m2. W odwołaniu powołano się na dołączone do niego pisma: Związku z dnia 11.05.2011 r. w którym stwierdza się, że ocieplenie altany, jako zabieg nie zmieniający jej konstrukcji, nie powinno być traktowane jako przekroczenie dopuszczalnych wymiarów altany a nadto odnosi się do tolerancji w określeniu dopuszczalnej różnicy od wymiaru podstawowego, oraz załącznik do zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 21 sierpnia 1970 r. "Normatyw Techniczny Projektowania Pracowniczych Ogrodów działkowych Stałych", w którym w tabeli nr 1, mowa o powierzchni użytkowej altany do 35 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14.10.2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium przedmiotem opodatkowania jest altana usytuowana na ogrodzie działkowym, na terenie P.. Zgodnie z zezwoleniem z dnia 22.08.1988 r. Związku, J. zatwierdzono projekt techniczny przedmiotowej altany o powierzchni 35 m2 w obrysie ścian zewnętrznych i projektowanej wysokości wynoszącej 4 m. Przeprowadzone przez organ oględziny wykazały, że przedmiotowy obiekt stanowi w obrysie zewnętrznym wymiar 7,26 m x 5,20 m, co tworzy powierzchnię 37,75 m2. W ocenie Kolegium ustalony i niekwestionowany stan faktyczny nie pozwalał na uwzględnienie odwołania ze względu na obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie bowiem z prawem budowlanym przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Z kolei powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Skoro budynek altany ma powierzchnię 37,75 m2 , tak więc jako przekraczający powierzchnię 35 m2, nie podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych za to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO z powodu jej niezgodności z normatywami technicznymi projektowania pracowniczych ogrodów działkowych i nie ustosunkowania się do opinii Związku w sprawie stosowania tolerancji w powierzchniach normatywnych altan. W uzasadnieniu skargi skarżący odniósł się do dołączonych przy odwołaniu załączników. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się uzasadniona. Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja organu podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2009 w podatku od nieruchomości. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ podatkowy nie były przez stronę skarżącą kwestionowane. Z kolei organ podatkowy nie kwestionował wyjaśnień strony skarżącej dotyczącego tego, że altana została ocieplona przez co w obrysie zewnętrznym jej wymiar się powiększył i wyniósł, zgodnie z ustaleniami organu podatkowego: wyniósł 7,26 m2 x 5,20 m2. Kwestią sporną pomiędzy stronami było więc czy owo powiększenie przedmiotowego obiektu do powierzchni 37,75 m2 w obrysie zewnętrznym mogło skutkować tym, że zrodził się obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Otóż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991r. (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości i obiekty budowlane takie jak: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 powołanej wyżej ustawy ,podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, użytkownikami wieczystymi gruntów . W przedmiotowej sprawie poza sporem jest to, iż skarżący jest właścicielem przedmiotowej altany, co wynika z treści informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej do akt administracyjnych. Użyte w cytowanej ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1 a ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 stanowi dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to, za art. 1 a ust. 1 pkt 5 ustawy, powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Wskazać należy, iż przedmiotowa altana posadowiona jest na terenie P. na ogrodzie działkowym. Zgodnie z art. 7 cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają m.in. budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą (pkt 12). Oznacza to, iż altana na działce w rodzinnym ogrodzie działkowym musi posiadać powierzchnię zabudowy do 25 m kw. w miastach i do 35 m kw. poza granicami miast (art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Altana objęta niniejszym postępowaniem znajduje się poza granicami miasta tak więc aby być zwolnioną od podatku od nieruchomości musi posiadać powierzchnię nie przekraczającą 35 m kw. Zaskarżoną decyzją organ stwierdził, iż przedmiotowy budynek przekroczył powierzchnię 35 m kw. bowiem jego powierzchnia wynosi 37,75 m kw. gdyż – zdaniem organu podatkowego – tyle wynosi jego powierzchnia zabudowy tj. powierzchnia terenu zajęta przez budynek w stanie wykończonym, przy czym- według wyjaśnień organu podatkowego – powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu. Sąd stwierdza, że organ nie wziął pod uwagę tego, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa altana usytuowana jest na terenie byłych pracowniczych ogrodów działkowych, które przekształcone zostały na mocy art. 41 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2005r. Nr 169, poz. 1419, ze zm.) Tak więc nowa ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych wywołała konieczność zmian w przepisach regulujących podatek od nieruchomości i podatek rolny, w których są przewidziane zwolnienia dla gruntów i budynków tych ogrodów i działkowiczów. Zmiany te w istocie rzeczy sprowadziły się do zastąpienia pojęcia "pracownicze ogrody działkowe" nowym- "rodzinne ogrody działkowe" .W dalszym ciągu zatem ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzystają budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające powierzchni ustalonych w przepisach prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą (art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych). Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) także w wersji obowiązującej dla omawianej sprawy, norma powierzchni wynosi do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 cyt. już ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części- powierzchnia użytkowa. W art. 1 a ust. 1 pkt 5 tejże ustawy określono pojęcie powierzchni użytkowej budynku lub jego części. Definicja ta jest w zasadzie powtórzeniem, z niewielkimi zmianami, obowiązującego do 2002 roku art. 4 ust. 2 ustawy. Dane dotyczące powierzchni użytkowej powinny być więc ustalane na podstawie fizycznego obmiaru powierzchni budynku po wewnętrznej długości ścian. Powyższe oznacza, że nie sposób przyznać organowi podatkowemu racji aby obmiar zewnętrzny budynku był podstawą do uznania, że przedmiotowa altana będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Według organu, obrys zewnętrzny przedmiotowej altany miał być podstawą do uznania, iż wskutek ocieplenia budynku powiększyła się powierzchnia, jaką zajmuje altana w terenie (powierzchnia zabudowy). W omawianej sprawie doszło do ocieplenia altany, co niewątpliwie powiększyło powierzchnię, którą altana zajmuje w terenie, lecz nie mogło powiększyć jej powierzchni użytkowej czyli powierzchni budynku wyliczonej w oparciu o fizyczny obmiar jego powierzchni po wewnętrznej długości ścian. Tym samym – zdaniem Sądu- nie było podstaw prawnych do naliczenia podatku od nieruchomości. Dokonaną przez Sąd ocenę prawną, organ uwzględni przy ponownym rozpatrzeniu sprawy . Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w pkt. I wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II wyroku oparto na przepisie art. 152 powołanej powyżej ustawy.