III SAB/Po 11/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. w P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia odrzucić skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. w P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę wniosków i zaleceń pokontrolnych Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w zakresie potwierdzenie spełnienia przez przedsiębiorcę wymogów, określonych w treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.). W skardze tej strona wniosła o zobowiązanie organu do wykonania odpowiedniej czynności administracyjnej w terminie czternastu dni, a także do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz.270, dalej p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn – niż określone w punktach 1-5 tego przepisu – wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że zakres kognicji sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1- 4a tego przepisu. Innymi słowy, przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej może być wyłącznie bezczynność organu administracyjnego w odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 1-4a p.p.s.a., tj. decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt. 1-4a p.p.s.a.). Do powyższej grupy tych aktów i czynności, w odniesieniu do których organ może dopuścić się bezczynności objętej kognicją sądu administracyjnego, nie należy ani wynik kontroli przeprowadzonej przez organ administracji publicznej, ani zmiana wniosku lub zaleceń pokontrolnych, gdyż akty te nie dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akty te mogą wskazywać obowiązki, którym powinna się poddać strona skarżąca, jednak nie są to rozstrzygnięcia władcze, którym powinna się ona poddać pod rygorem zastosowania środków przymusu państwowego, przewidzianych w prawie rangi ustawowej. Wskazane akty nie są więc nakierowane na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec strony skarżącej, wynikających bezpośrednio z ich treści (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 505/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec poczynionych ustaleń, stwierdzając niedopuszczalność skargi, Sąd orzekł, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak w sentencji.