III SAB/Po 13/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie ze skargi W. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...]([...] zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżący w maju 2012 r. wniósł o przyznanie mu wskazanej w sentencji płatności. Skarżący [...] sierpnia 2015 r. wniósł zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. [...] marca 2017 r. wydał w sprawie decyzję, utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy prawomocną decyzją z [...] listopada 2017 r. Skarżący [...] marca 2020 r. wniósł do organu ponaglenie, a [...] marca 2020 r. skargę do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z [...] września 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Po [...] Sąd odrzucił skargę z uwagi na wniesienie ponaglenia już po wydaniu ostatecznej decyzji. Skarżący [...] lutego 2021 r. wniósł kolejną skargę do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji, powołując się tym razem na wniesienie [...] sierpnia 2015 r. zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący uiścił kwotę [...]zł tytułem wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, o czym stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Skarżący wskazał wprawdzie, że zażalenie - środek zaskarżenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) - wniósł jeszcze w roku 2015, ale nie może to prowadzić do uznania dopuszczalności obecnie wniesionej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższa uchwała odnosi się wprost wyłącznie do skargi na bezczynność, to jednak zawarte w jej uzasadnieniu rozważania trzeba odnieść nie tylko do tego rodzaju skargi, lecz także do skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ, uwzględniając wspólne w tym względzie założenia obu tych instytucji. Zarówno skarga na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania są skierowane przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. W odniesieniu do obu rodzajów skarg ustawodawca sformułował identyczne przesłanki ich wniesienia, w tym co do oznaczenia terminu posługując się wyrażeniem w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Skoro w uchwale uznano, że określony w tym przepisie termin w każdym czasie, właściwy zarówno do wniesienia skargi na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie wnoszenia skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego - co doprowadziło do wniosku, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności oprotestowanego wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy - to brak jest podstaw, aby w inny sposób wyznaczać przedział czasu właściwy do skutecznego wniesienia skargi na przewlekłość postępowania. W konsekwencji również wniesienie skargi na przewlekłość postępowania jest dopuszczalne tylko w przedziale czasu od zaistnienia stanu przewlekłości do ostatecznego załatwienia sprawy, w której zarzucana przewlekłość postępowania wystąpiła. Jako że postępowanie, którego przewlekłości skarżący się doszukuje, zakończono ostateczną decyzją wydaną długo przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. W pkt 2 sentencji Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania, zwracając skarżącemu kwotę w wysokości [...] zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.