III SAB/Po 22/26

Dnia 5 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2026 roku sprawy ze skargi V. T. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. V. T., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, pismem z dnia 14 października 2025 roku, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewody w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Skarżąca zażądała zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenia bezczynności oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda zażądał odrzucenia skargi oraz podniósł, że skarga została złożona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postaci ponaglenia. W piśmie z 16 grudnia 2025 roku pełnomocnik skarżącej podtrzymała żądania skargi oraz wyjaśniła, że wbrew twierdzeniom organu skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia ponaglenia, bo w toku postępowania administracyjnego składała pisma zatytułowane "wniosek o przyspieszenie wydania decyzji", z których wprost wynika, że skarżąca prosi od pilne wydanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.") skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wymóg wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego rozpoznawać należy jako obowiązek procesowy warunkujący dopuszczalność skargi. Jeśli skarżąca nie skorzystała z uprawnienia określonego przepisami art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej w skrócie "K.p.a."), to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15). Analiza akt administracyjnych ujawnia, że w toku postępowania administracyjnego pełnomocnik strony w osobie radcy prawnego skierowała do [...] Urzędu Wojewódzkiego: w dniu 24 lutego 2025 roku pismo zatytułowane "Wniosek o pilne rozpoznanie sprawy" (k. 256 akt administracyjnych), w dniu 26 czerwca 2025 roku pismo zatytułowane "Wniosek o przyspieszenie wydania decyzji" (k. 308 akt administracyjnych) oraz w dniu 1 września 2025 roku pismo zatytułowane "Ponowny wniosek o przyspieszenie wydania decyzji" (k. 311 akt administracyjnych) . Sąd podziela stanowisko organu, że wskazane pisma nie stanowią o wyczerpaniu środków zaskarżenia warunkujących wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. § 37 § 3 pkt 1-2 K.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W świetle art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 z późn. zm.) Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody. Powołane powyżej pisma nie zostały skierowane do organu wyższego stopnia, ani nie zostały nazwane ponagleniem. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do formułowania oceny, że Wojewoda nie był właściwym adresatem tych pism w rozumieniu art. 65 § 1 K.p.a., a tym samym brak jest podstaw do rozpoznania wskazanych podań jako ponaglenia złożonego do właściwego organu w rozumieniu art. 37 § 3 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 53 § 2b P.p.s.a. Z treści art. 53 § 2b P.p.s.a. expressis verbis wynika, że o wyczerpaniu środków zaskarżenia stanowi "wniesienie ponaglenia do właściwego organu". Z powyższych względów należało przyjąć, że przed wniesieniem skargi strona nie skorzystała ze środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. Skoro strona skarżąca nie wyczerpała służących jej środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej, to wniesienie skargi uznać należało za niedopuszczalne, a skargę jako przedwczesną odrzucić. Skarżąca bez wezwania uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł. Stosownie do art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji postanowienia.