III SAB/Po 3/13

Dnia 2 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi L Z na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Postanowieniem z dnia 19.09.2012 r. Prezydent Miasta G odmówił na podstawie art. 123, 124, 217 i 219 kpa L Z wydania zaświadczenia w treści żądanej przez niego we wniosku z dnia 28 marca 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wniosek z dnia 28.03.2012 r. nie mógł być uwzględniony ze względu na brak przesłanek z art. 217 par. 2 kpa. Wnioskowana treść zaświadczenia byłaby niezgodna z prawdą oraz regulacjami prawnymi wskazanymi w przepisach ustawy o strażach gminnych i ustawy Prawo o ruchu drogowym. W piśmie z dnia 28.09.2012 r. L Z wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając organowi naruszenie art. 11 ust. 1 pkt. 2 ustawy o strażach gminnych oraz art. 124 i 218 kpa. Zażalenie wpłynęło do organu I instancji w dniu 02.10.2012 r. i zostało przekazane do SKO w P wraz z pismem z dnia 8.10.2012 r. zawierającym ustosunkowanie się organu I instancji do zarzutów zażalenia. Pismem z dnia 29.11.2012 r. L Z wniósł do Prezesa Rady Ministrów ( za pośrednictwem SKO w P ) w trybie art. 37 kpa zażalenie na bezczynność organu II instancji w zakresie rozpatrzenia powyższego zażalenia od postanowienia organu I instancji. W ocenie strony ostateczny termin na załatwienie tej sprawy upływał zgodnie z art. 35 par. 3 kpa z dniem 6.11.2012 r. SKO w P postanowieniem z dnia 20.12.2012 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta G z dnia 19.09.2012 r., podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji. Pismem z dnia 28.01.2013 r. strona wniosła skargę do WSA w Poznaniu na bezczynność organu II instancji, skutkującą wydaniem postanowienia z dnia 20.12.2012r. po ustawowym terminie. W ocenie strony skarżącej skutkowało to naruszeniem art. 35, art. 36, art. 6, art. 124 par. 2, art. 136, art. 107 par. 3 w zw. z art. 126, 217 w zw. z art. 218 par. 2, art. 138 par. 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 kpa oraz naruszeniem art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że postanowienie organu II instancji zostało wydane po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Podniesiono ponadto argumenty merytoryczne dotyczące wydanego przez SKO postanowienia. Strona wniosła o zobowiązanie organu II instancji do podjęcia w określonym terminie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO w P wniosło o jej odrzucenie, albowiem w dacie kierowania skargi do WSA w Poznaniu strona dysponowała już postanowieniem SKO w P z dnia 20.12.2012 r., doręczonym jej w dniu 10.01.2013 r. Z tego względu postępowanie w przedmiocie skargi na bezczynność SKO jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 149 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 par. 2 pkt. 1-4 a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 149 par. 2 ustawy sąd może orzec ponadto z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 par. 6 ustawy. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub akcie szczególnym terminie, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale- mimo istnienia ustawowego obowiązku- nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Zaznaczyć należy, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych, sąd administracyjny orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy.. W sytuacji zatem, gdy w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choć z przekroczeniem ustawowych terminów, organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i brak jest podstaw do uwzględnienia skargi stosownie do art. 149 p.p.s.a. (wyrok WSA w W-wie z 8.05.2012r., II SAB/Wa 447/11) . W niniejszej sprawie strona żądała od organu II instancji rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta G z 19.09.2012 r. Organ ten rozpoznał zażalenie strony i w dniu 20 grudnia 2012r. wydał postanowienie zawierające rozstrzygnięcie tegoż zażalenia. Pomimo wydania przez organ orzeczenia i jego doręczenia stronie skarżącej 10.01.2013r., skarżący 30.01.2013r. za pośrednictwem SKO w P, złożył skargę do Sądu na bezczynność w tym zakresie. Tak więc skarga została wniesiona do Sądu już po wydaniu przez ten organ postanowienia w przedmiocie powyższego zażalenia. Organ odwoławczy żądał odrzucenia skargi. Niezasadny był jednak wniosek organu o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wniesienie skargi po wydaniu postanowienia przez SKO w P oznacza bowiem konieczność uznania skargi jako niezasadnej i jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j Dz. U. z 2012r. poz. 270).