III SAB/Po 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłe postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie wydania postanowienia stwierdzającego, że zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania jego zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu należy zatem poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji brak jest jakiegokolwiek pisma potwierdzającego wniesienie takiego wezwania. Na marginesie zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrzyło zażalenie skarżącego i postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. uznało je za nieuzasadnione. Nie zmienia to jednak faktu, że w niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji