III SAB/Po 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi s. sp. z o.o. w x. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie rozpoznania pisma w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 212 r., poz. 749 ze zm.), na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: organu podatkowego wyższego stopnia albo ministra właściwego do spraw finansów publicznych – jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Organ wyższego stopnia albo minister właściwy do spraw finansów publicznych uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uprzednie złożenie ponaglenia stanowi zatem niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że skarga na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu w przedmiocie rozpoznania pisma w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego powinna zostać poprzedzona zażaleniem do ministra właściwego do spraw finansów publicznych w trybie przewidzianym w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy nie wynika, by takie zażalenie zostało złożone przez skarżącego do Ministra Finansów. Tym samym w świetle art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., zaniechanie wniesienia ponaglenia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych skutkuje odrzuceniem skargi na bezczynność, bez względu na to, jakie skarżący podnosi zarzuty dotyczące sposobu prowadzenia postępowania przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. Niezależnie od powyższego skarga strony jest niedopuszczalna z drugiego powodu. Otóż, w chwili złożenia przedmiotowej skargi postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego było ostatecznie załatwione postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ... 2014 r., nr .... W orzecznictwie sądowym przyjmuje się bezspornie, że w takiej sytuacji – gdy skarga na bezczynność została wniesiona po wydaniu i doręczeniu stronie decyzji, skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (zob. postanowieniu z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86; uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, publ. http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., jak w sentencji.