III SAB/Po 7/10

Dnia 1 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 1 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. i P. B. na bezczynność Burmistrza Miasta Ś. w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2004 rok postanawia odrzucić skargę /-/ M. Górecka Pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. M. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2004 rok. Zarządzeniem Sądu z dnia 4 sierpnia 2010 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. poprzez wykazanie, że było złożone w tej sprawie zażalenie na bezczynność Burmistrza do organu wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie wraz z pouczeniem zostało doręczone skarżącym w dniu 10 sierpnia 2010 r. (k. 28-29). W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 14 sierpnia 2010 r. oświadczyli, że zarządzenie Sądu traktują jako "grę na zwłokę" (k. 31). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Powyższy warunek obowiązuje zarówno w sytuacji wnoszenia skargi na akt lub czynność organu, jak i w sprawach dotyczących bezczynności organu. Przedmiotem sprawy niniejszej jest bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2004 rok. Postępowanie powyższe jest postępowaniem administracyjnym, w którym zasadą jest możliwość kwestionowania niezałatwienia sprawy w terminie w drodze zażalenia na bezczynność składanego do organu wyższego stopnia (art. 37 Kpa). Wniesienie takiego zażalenia stanowi spełnienie warunku wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, jak tego wymaga art. 52 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi poza tym, że skargę można wnieść "po wyczerpaniu środków zaskarżenia", a zatem zainicjowanie sprawy przed sądem, w której kwestionowana jest bezczynność organu, powinno nastąpić po złożeniu zażalenia na bezczynność. Jest to niezbędne z tego powodu, że organ wyższego stopnia rozpoznający zażalenie ma odpowiednie środki prawne dyscyplinujące organ prowadzący postępowanie do załatwienia sprawy, przy zastosowaniu których skarga na bezczynność może się okazać zbędna. Niedopuszczalna jest zatem skarga na bezczynność organu, przed której wniesieniem warunek z art. 52 § 1 p.p.s.a. nie został spełniony i zobowiązuje sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. /-/ M. Górecka