III SO/Po 1/11

Dnia 30 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku x o wymierzenie grzywny SKO [...] w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt i odpowiedzi na skargę postanawia : 1. wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu [...] 2. zasądzić od SKO [...], na rzecz skarżących kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. skarżący zwrócili się do Sądu z wnioskiem o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny za niezastosowaniem się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a) tj. za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w terminie trzydziestu dni skargi na bezczynność SKO [...] Jednocześnie pełnomocnik wnioskodawców wniósł o zasądzenie od organu na ich rzecz kwoty 357,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na wniosek Kolegium oświadczyło, że nie przekazało skargi do Sądu z uwagi na okoliczność, że stwierdziło zasadność jej wniesienia, czyli uwzględniło skargę w trybie samokontroli – art. 54 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W niniejszej sprawie Kolegium samo przyznało, że nie przekazało skargi do Sądu w terminie (k. 16-17 akt sądowych). W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 55 § 1 p.p.s.a. oraz wniosek z 19 stycznia 2011 r, stwierdzić należy, iż w sprawie zostały spełnione warunki nałożenia na organ grzywny z uwagi na nieprzekazanie do sądu skargi w terminie. Zgodnie, bowiem z przepisem art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Należy również wyjaśnić, że bez znaczenia co do zasadności samego wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie akt pozostaje pozytywne rozpatrzenie skargi w trybie autokontroli oraz dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., lecz z uchybieniem terminu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, podniesiono, iż skoro z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W rezultacie przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż również bez znaczenia jest termin posiedzenia sądu, na którym zostanie rozpoznany wniosek o wymierzenie grzywny. Nie może on przecież zmienić faktu uchybienia albo braku uchybienia terminowi ustanowionemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. W powoływanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż grzywna o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a obok funkcji dyscyplinującej, polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi wraz z odpowiedzią na nią oraz akt sprawy, spełnia również funkcję represyjną za niedopełnienie czynności w przepisanym terminie, oraz funkcję prewencyjną polegająca na zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Dla oceny zasadności wniosku nie ma również znaczenia okoliczność uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Organ administracji publicznej, w razie uwzględnienia skargi w trybie autokontroli, nadal jest obowiązany wykonać czynności przewidziane w art. 54 § 2 p.p.s.a., a więc przekazać skargę wraz z aktami sądowi administracyjnemu ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1197/05 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. Komentarza do art. 54 ). Wobec powyższego Sąd uznał, że zawarte w wniosku z dnia 19 stycznia 2011 r. żądanie wymierzenia grzywny należało ocenić jako uzasadnione. Ustalając wysokość grzywny na kwotę 500 zł. Sąd miał na względzie wyznaczoną przepisem art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. granicę grzywny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w punkcie II na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349). Zwrot zasądzonych od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmuje poniesione przez stronę skarżącą koszty sądowe w kwocie 100 zł (wpis od skargi) oraz kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przez sądem I instancji, 17 zł – tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa).