III SO/Po 1/15

Dnia 26 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. o przyznanie prawa pomocy postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania R. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego i adwokata. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 lutego 2015 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez podanie informacji o przedmiocie zaskarżenia (wypełnienie rubryk od 3.1 do 3.6 formularza), w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Do wezwania załączono kserokopię wniosku o prawo pomocy. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie w piśmie z dnia ... lutego 2015 r. R. stwierdził, że Sąd nie przekazał mu wykazu spraw, w których występuje on jako strona postępowania sądowego, stąd wypełnienie wymogu formalnego nie jest możliwe. Równocześnie wnioskodawca przedłożył uzupełnioną kserokopię formularza wniosku o prawo pomocy, w którym wskazał, że wniosek ten dotyczy wszystkich orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu od 2004 r. do 2015 r., wydanych we wszystkich sprawach skarg wnioskodawcy, a dotyczących kontroli działalności Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu. Postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił wniosek R. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia ... 2015 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia, wnosząc o jego uchylenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Według art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczności przytoczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również przedstawione dokumenty na ich poparcie, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w tym przepisie. Podkreślenia wymaga to, że w każdej indywidualnej sprawie sąd rozpoznający sprawę rozstrzyga, czy istnieją podstawy do przyznania stronie prawa pomocy i o jej zakresie. Sytuacja majątkowa i finansowa strony jest oceniana odrębnie w każdej sprawie zawisłej przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Stąd nie jest dopuszczalne przyznanie prawa pomocy – jak chce tego wnioskodawca w niniejszym przypadku – równocześnie we wszystkich sprawach zainicjowanych złożonymi przezeń skargami sądowoadministracyjnymi. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzy lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanym przypadku wnioskodawca został wezwany zarządzeniem z dnia 4 lutego 2015 r., na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 p.p.s.a., do usunięcia – w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania – braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez podanie informacji o przedmiocie zaskarżenia (wypełnienie rubryk 3.1 do 3.6 formularza wniosku). W związku z niewskazaniem przez wnioskodawcę: rodzaju przedmiotu zaskarżenia, nazwy organu administracji publicznej, ewentualnej daty wydania aktu lub dokonania czynności, numeru aktu bądź czynności oraz czego one dotyczyły – należy stwierdzić, że brak formalny wniosku nie został uzupełniony w zakreślonym przez Sąd terminie. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 257 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.