IV SA/Po 1/11

Poznań, dnia 11 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2011 r. wniosku o zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. P. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w C. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. E. P. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. uczynił uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w C.. Złożonym na urzędowym formularzu wnioskiem dnia [...] stycznia 2011 r., E. P. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych "i opłat sądowych". Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – ppsa), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Jednakże stosownie do treści art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej "ppsa"). Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej wydana w wyniku rozpatrzenia skargi skarżącego na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w C. złożonej w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.). W orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalone jest stanowisko, iż uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa są czynnością faktyczną informującą o sposobie załatwienia skargi. Na czynność informującą o sposobie załatwienia skarga do sądu administracyjnego nie służy. Skarga taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.