IV SA/Po 1008/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P.W. z dnia 9 czerwca 2010r. w przedmiocie przyznania kosztów zastępstwa prawnego postanawia odmówić przyznania kosztów zastępstwa prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 6 maja 2010r. wydał wyrok oddalający skargę wniesioną przez J.W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Adwokat P.W. będąc pełnomocnikiem skarżącego ustanowionym na mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2010r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, pismem z dnia 9 czerwca 2010r.poinformował, iż odmawia złożenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie i wnosi zasadzenie należnego wynagrodzenia adwokackiego według norm przepisanych. Zauważyć należy jednak, iż wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego za opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej złożony przez wyznaczonego w sprawie adwokata nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co w oczywisty sposób narusza dyspozycję §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). Powyższe oznacza, iż wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego złożony przez adwokata P.W. należy uznać za nieuzasadniony (por. post. SN z 14 października 1998r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63). Mając powyższe na uwadze, na podstawie 258 §1 i §2 pkt 8 ppsa, postanowiono jak w sentencji.