IV SA/Po 1009/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu dnia 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.U. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1009/16 w sprawie ze skargi Z.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych w miejscu zamieszkania postanawia uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1009/16 w ten sposób, że dotychczasową sentencję orzeczenia oznacza jako pkt 1 oraz dodaje pkt 2 w brzmieniu "zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz Z.U. kwotę 80 (osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 11 stycznia 2017 r., Z. U. złożył do protokołu z rozprawy wniosek o zwrot kosztów postępowania w wysokości 80 zł. W wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. Sąd uwzględniając skargę nie orzekł o kosztach postępowania. W piśmie z dnia 21 stycznia 2017 r. Skarżący sprecyzował, że domaga się zwrotu kosztów przejazdu samochodem osobowym o pojemności silnika 1300cm3 na trasie P. – L., L. – P., o łącznej odległości [...] km. Sąd uznał pismo z dnia 25 stycznia 2017 r. jako wniosek o uzupełnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 t. poz. 718; zwanej dalej jako "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Z kolei zgodnie z 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.; zwanej dalej jako "u.k.s.c."). Jak wynika z art. 85 ust. 1 u.k.s.c. zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - przysługuje w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (art. 85 ust. 1 u.k.s.c.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosił o uzupełnienie wyroku poprzez rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania w zakresie kosztu przejazdu do sądu w wysokości 80 zł, w związku z pokonaniem łącznej odległości [...] km. Żądana przez skarżącego kwota nie przekracza górnej granicy określonej w art. 85 ust. 2 u.k.s.c. obliczonej na podstawie § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271). Sąd w wyroku uwzględniającym skargę nie zawarł rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w związku z powyższym należało wydać postanowienie o uzupełnieniu wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.