IV SA/Po 1010/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Rzyminiak- Owczarczak (spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Bożena Popowska Protokolant sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 07 grudnia 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej sprawy ze skargi E. F. L. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nieważności dowodu rejestracyjnego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji /-/ B.Popowska /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ P.Miładowski WSA/wyr.1-sentencja wyroku Prokurator Okręgowy pismem z dnia [...]r., w trybie art. 184 §1, art. 186, art. 157 §1 i 3, art. 17 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 68 ust. 1, 5, 7 i 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 ze zm.) wniósł sprzeciw od ostatecznej decyzji Starosty Powiatowego w K. z dnia [...]r. nr [...], w przedmiocie rejestracji samochodu ciężarowego marki Honda Accord nr rej. [...]oraz złożył wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie i stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W związku ze złożonym sprzeciwem Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dowodu rejestracyjnego dla wyżej określonego samochodu ciężarowego uzasadniając, że ze złożonego wniosku wynika, że przedmiotowy samochód po raz pierwszy zarejestrowano jako samochód osobowy. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność dowodu rejestracyjnego seria [...] numer [...] wydanego w dniu [...]r. przez Starostę Powiatowego w K., T. B. na samochód ciężarowy marki Honda Accord numer rejestracyjny [...]. W uzasadnieniu decyzji napisano, że w przedmiotowym pojeździe dokonano przebudowy wnętrza pojazdu polegającej na przystosowaniu do przewozu ładunków poprzez zamontowanie za tylnymi fotelami stałej przegrody, a na dokonanie powyższej zmiany nie zostało wydane świadectwo homologacji. Decyzja została opatrzona prawidłowo brzmiącym pouczeniem, zgodnie z którym strona niezadowolona z decyzji mogła, w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania, zwrócić się do SKO z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja została doręczona: T. B., Staroście Powiatowemu w K., na adres Prokuratury Okręgowej z siedzibą w O. oraz E. F. L. S.A., któremu decyzję doręczono w dniu [...]r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, akta administracyjne nieponumerowane). Pismem wniesionym w dniu [...]r. (data stempla pocztowego na kopercie) pełnomocnik E. F. L. S.A. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podał, że decyzja z dnia [...]r. została doręczona Spółce w dniu [...] r. Kwestionując zakwalifikowanie decyzji rejestracyjnej jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, pełnomocnik Spółki zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż nie uzasadniło w sposób nie budzący wątpliwości, że decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu nastąpiła bez podstawy prawnej. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że Kolegium podtrzymuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. Dodano, że w ocenie Kolegium ze stanu prawnego w dacie wydania dowodu rejestracyjnego na samochód ciężarowy w sposób oczywisty i jednoznaczny wynika obowiązek uzyskania świadectwa homologacji na dany typ pojazdu, przedmiot wyposażenia lub część przed dokonaniem zmiany w dowodzie rejestracyjnym rodzaju i przeznaczenia pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E. F. L. SA powtórzył argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo podniesiono, że Kolegium zobowiązane jest do przeprowadzenia we własnym zakresie wyczerpującego postępowania w rozpatrywanej przez siebie sprawie oraz podkreślono, że pojęcie rażącego naruszenia prawa jest pojęciem niedookreślonym, niezdefiniowanym w k.p.a., a wielokrotne wątpliwości dotyczące jego znaczenia rozstrzygał Sąd Najwyższy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórzyło argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, lecz z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści. Rolą Sądu jest kontrola zaskarżonego orzeczenia z prawem. Sąd sprawując kontrolę sprawdza, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego a także, czy postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję dopuściło się rażącego naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zaskarżona decyzję wydano bowiem w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez stronę skarżącą z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. Decyzję z dnia [...]r. nr [...]doręczono stronie skarżącej dnia [...]r. (środa), a decyzja ta opatrzona była prawidłowym pouczeniem o możliwości, terminie i podmiocie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie wbrew twierdzeniu zawartemu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, doręczenie decyzji z dnia [...]r. nastąpiło w dniu [...]r., co potwierdza załączone do akt administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 57 §1 wymienionej ustawy przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia doręczenia decyzji, a upływ ostatniego dnia uważa się za koniec terminu, stąd ostatnim dniem do wniesienia przez stronę skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy był dzień [...]r. Tymczasem, zgodnie z datą stempla pocztowego zamieszczoną na kopercie, w której przesyłka pocztowa została nadana, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w dniu [...]r., a wnoszący ten wniosek nie wystąpił o przywrócenie terminu w trybie art. 58 wspomnianej ustawy (podnoszone we wniosku okoliczności dotyczą merytorycznych kwestii wiążących się z wydaniem decyzji organu I instancji, lecz nie uprawdopodobniają przyczyn powodujących złożenie wniosku z uchybieniem terminu). Warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z art. 127 §3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie z art. 129 §2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tej czynności, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Z uwagi na powyższe obowiązkiem organu rozpatrującego odwołanie jest w pierwszej kolejności zbadanie, w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem z decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 wspomnianej ustawy). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji są określone enumeratywnie w art. 156 §1 wymienionej ustawy, choć z uwagi na treść art. 156 §1 pkt 7 tej ustawy katalog ten nie ma charakteru zamkniętego. Nie są oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 §2 omawianej ustawy (M. Jaśkowska "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. Zakamycze 2005, str. 942). Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób bezsporny dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wyliczonych w art. 156 §1 k.p.a. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 156 §1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd nie orzekł wobec braku wniosku strony skarżącej o zwrot kosztów. /-/ B. Popowska /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ P. Miładowski jf