IV SA/Po 1010/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. S. i K. S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] Wojewoda W. po rozpoznaniu odwołania K. i B. S.utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2013 r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie położonym w P. przy ul. A. P. oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. W uzasadnieniu organ po przytoczeniu treści przepisów prawa stwierdził, że projekt planowanej inwestycji jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy P. Nr [...] z dnia [...]czerwca 2010 r. Organ odwoławczy zbadał również przedstawiony projekt zagospodarowania terenu i potwierdził jego zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem. Podnoszona przez Odwołujących kwestia zjazdu z projektowanej inwestycji została przeanalizowana przez Zarząd Dróg Powiatowych w P., który decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 roku zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] (ul. Ar. P.) w P. do działki nr geodezyjny [...]. Co więcej, w ww. decyzji Zarząd Dróg Powiatowych w P. dokładnie określił parametry zjazdu, warunki oraz jego usytuowanie. Organ I i II instancji jest związany, przy badaniu uzgodnienia dotyczącego zjazdu z drogi publicznej, ww. decyzją i nie może wpływać w merytoryczne kwestie ustaleń oraz jej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego organ wskazał, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa co oznacza działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, ponadto organ nie może rozstrzygnąć negatywnie ani pozytywnie sprawy na podstawie art. 7 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako Kpa), gdyż przepis ten nie jest podstawą prawną, a stosowany musi być w związku z przepisami prawa materialnego. Fakt, że odwołujący nie zgadza się z przyjętym przez organ I instancji rozstrzygnięciem sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwe ustalony stan faktyczny. W związku z zarzutem dotyczącym zaniedbania przez organ I instancji uwzględnienia interesu osób trzecich organ powołał się na wyrok WSA w Olsztynie IISA/Ol 545/10 ( LEX nr 753983), który wskazuje, iż "w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno -budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można, bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora". Starosta Pleszewski spełnił również normy wynikające z przepisu art. 8 Kpa oraz art. 107 Kpa wymagające prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu wyjaśnić jakie istotne powody wpłynęły na ostateczny wynik postępowania. Organ II instancji nie podziela również zarzutu jakoby Starosta P. nie poprzedził wydania decyzji z dnia [...] maja 2013 r. odpowiednim postępowaniem wyjaśniającym. Należy stwierdzić, iż w trakcie przedmiotowego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy, a także oceniono na podstawie całokształtu materiału dowodowego okoliczności wskazywane przez K. i B. S.. Pozostałe zarzuty wobec decyzji Starosty P., sformułowane w rozpatrywanym odwołaniu sprowadzają się głównie do nie wyjaśnienia przez organ kwestii ewentualnego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. 243.1623 ) pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany jest sprawdzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż inwestycje podzielić można na wymagające wdrożenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 ww. ustawy oraz nie wymagające przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Inwestor jest obowiązany wdrożyć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do katalogu inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko (art. 3 pkt 8, art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), która jest obligatoryjna (w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - art. 59 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy), bądź fakultatywna (w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza organ postanowieniem na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy). Ponadto zgodnie z art. 71 ust. 2 ww. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko zawarty został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie, przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się inwestycji polegających na budowie budynków usługowych czy centrów handlowych w jakiejkolwiek formie. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Planowana inwestycja nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 a ww. rozporządzenia oraz jej powierzchnia użytkowa jest mniejsza niż 2 ha. Organ podkreślił, iż zgodnie z przywołanymi przepisami przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie, którego dotyczy badana decyzja nie wymagało zatem sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wdrożenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), a co za tym idzie wydania postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. ł ww. ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli B. i K. S. zarzucając jej: - obrazę prawa procesowego, a w szczególności: art. 7, art. 8, art. 11, art.75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 15 Kpa; - obrazę prawa materialnego , a w szczególności : art. 5 ust. 1 pkt. 9, art. 20 ust. 1 pkt. 1 "b" - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z zm.). Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P.. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że kwestia lokalizacji przedmiotowej inwestycji, a w szczególności miejsca wjazdu, miejsc parkingowych i wyjazdu - bardzo dużej (ze względu na charakter obiektów, tj. supermarket) ilości pojazdów, zrodziła się w czerwcu 2010 r., kiedy to Burmistrz Miasta i Gminy P. wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarżący podnieśli, że jako właściciele nieruchomości mieszkalnych zlokalizowanych po przeciwnej stronie ulicy A. P., na wprost których Inwestor zaplanował wjazd i wyjazd oraz miejsca parkingowe wniósł odwołanie wskazując, iż planowana inwestycja spowoduje uciążliwości po ich stronie, ponieważ generować będzie hałas i zanieczyszczenie powietrza oraz zagrożenie wód gruntowych różnymi płynami eksploatacyjnymi stosowanymi w pojazdach samochodowych. Strona podkreśliła, że w odpowiedzi na ich zarzuty inwestor wyjaśnił: "iż zamierza zjazd ten usytuować w osi ul. P." ( cyt. ze str. 2 decyzji [...] z dn. [...] lipca 2010r.). W ocenie skarżących przedmiotowa decyzja Burmistrza wydana została z oczywistą nadinterpretacją i niewłaściwą subsumcją art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm.). W dalszej części skargi strona podniosła zarzuty odnoszące się do kontynuacji funkcji zabudowy. Ponadto strona podniosła, że złożona przez inwestora deklaracja, co do lokalizacji zjazdu okazała się pusta. Skarżący zauważyli, że organ zignorował lub przemilczał treść uzasadnienia orzeczenia SKO, gdzie kolegium wydając swoje orzeczenie przyjmuje deklaracje inwestora o zmianie lokalizacji wjazdu i wyjazdu planowanej inwestycji. Ponadto skarżący podkreślili, że organ wobec ich zarzutów w stosunku do zebranych przez Inwestora opinii o braku zagrożenia dla środowiska oraz zagrożenia zdrowia osób trzecich, powinien zażądać niezależnych opinii biegłych. Skarżący wyjaśnili, że wzmiankowana decyzja ZDP jest tylko jednym z dowodów i nie może ona wyłączać prawa do ochrony osób trzecich. Nie może godzić w ochronę środowiska oraz ochronę bezpieczeństwa zdrowia okolicznych mieszkańców. Kwestie te nie były przedmiotem rozpatrywania przez ZDP. W efekcie przedmiotowa decyzja Starosty w tym zakresie godzi w dyspozycję art. 20 ust 1 pkt. 1 "b" oraz art. 5 ust 1 pkt. 9 Prawa budowlanego. W ocenie skarżących organ nie podjął żadnej próby wyjaśnienia zasadności przesłanek decyzji, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, a w myśl art. 11 Kpa był do tego zobowiązany. Zarzucona obraza art. 107 § 3 Kpa polega na tym, że w szczególności organ nie wskazał przyczyn, z powodu których nie dał wiary zarzutom skarżących, bez merytorycznego ich zbadania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy i nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. skarżąca podtrzymała skargę oraz podniosła, że usytuowanie zjazdu powoduje nadmierny hałas i uciążliwość wyjazdu z posesji skarżących. Skarżący podtrzymując skargę oświadczył, że jedyną kwestią sporną jest usytuowane zajazdu, a propozycja skarżących jest taka aby wychodził on na skrzyżowanie. Pełnomocnik uczestnika K. Sp. z o.o., Spółka Komandytowo-Akcyjna wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Pleszewskiego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W tym miejscu wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy Prawa budowlanego, a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty takie jak decyzja o warunkach zabudowy, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto wskazać należy, iż projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego uprawnione. Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tym miejscy wskazać należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Wyjaśniono, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone (k. 235 kat akt - w projekcie budowlanym). Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W szczególności Sąd postanowił odnieść się do kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Odnosząc się do powyższego, a przede wszystkim nie zachowania ładu przestrzennego, należy wskazać, że zagadnienia dotyczące między innymi rodzaju inwestycji, warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz innych elementów tej inwestycji, rozstrzygane są w decyzji o warunkach zabudowy, która poprzedza postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej bada zgodność zaprojektowanego obiektu z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i jeżeli inwestycja nie narusza tych warunków (lub innych przepisów), organ administracji nie jest uprawniony do ingerencji w zaproponowaną w projekcie budowlanym inwestycję. Podkreślić należy, że organ budowlany nie jest uprawniony do ingerencji w merytoryczna część decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie bada czy przedłożony projekt odpowiada warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie taka zgodność zachodzi zarówno co do wielkości zabudowy (strona 88 projektu budowlanego), wysokości obiektu ( wysokość określona w decyzji o warunkach zabudowy [...], projektowana wysokość [...] m). Odnosząc się natomiast do kwestii lokalizacji zjazdu wskazać należy, że w decyzji o warunkach zabudowy dostęp do drogi publicznej ma być zapewniony projektowanym zjazdem z drogi powiatowej nr [...] (działki nr [...] lub [...]). W projekcie budowlanym obsługę komunikacyjną zaprojektowana przez działkę [...], a więc zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto wskazać należy, że kwestia zjazdu z projektowanej inwestycji została przeanalizowana przez jednostkę do tego uprawnioną i powołana tj. Zarząd Dróg Powiatowych w P., który decyzją z dnia [...] października 2011 r. zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] (ul. A.P.) w P.do działki nr geodezyjny [...]. Co więcej, w ww. decyzji Zarząd Dróg Powiatowych w P. dokładnie określił parametry zjazdu, warunki oraz jego usytuowanie. Stąd zarzuty skarżących odnoszące się co do lokalizacji zjazdu nie mogą zostać uwzględnione. Sam fakt zawarcia w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzenia, że "inwestor wyjaśnił, iż zamierza zjazd ten usytuować w osi ulicy P." nie ma wpływu na zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Sąd podziela ponadto reprezentowany w orzecznictwie, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno -budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy-właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można, bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że obowiązkiem organu było zaciągnięcie opinii biegłych co do zagrożenia dla środowiska. Jak słusznie zauważył organ stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ww. ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ponadto zgodnie z art. 59 ust. 2 ww. ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. W myśl art. 71 ust. 2 ww. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko zawarty został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie, przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 201 0 r. Nr 213, poz. 1397). Należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się inwestycji polegających na budowie budynków usługowych czy centrów handlowych w jakiejkolwiek formie. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego; Nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 a ww. rozporządzenia oraz jej powierzchnia użytkowa jest mniejsza niż 2 ha. W tym miejscu wskazać należy, że nietrafne jest stanowisko strony skarżącej, iż przy obliczeniu powierzchni użytkowej organ winien wziąć pod uwagę całą powierzchnię działki, na której ma być zrealizowana inwestycja. Interpretacja zaprezentowana przez stronę stoi sprzeczności z wyraźnym brzmieniem przepisu określającym również co należy rozumieć pod pojęciem powierzchni użytkowej. Wobec powyższego zasadnie organ uznał, że zgodnie z przywołanymi przepisami przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa. Treść decyzji organu drugiej instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.