IV SA/Po 1014/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi D. P. na pismo Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie danych adresowych oddala skargę w całości. Zaskarżoną czynnością (pismem) z [...] września 2019 r. (znak: [...]) Burmistrz Gminy Z. (dalej też jako "Burmistrz" lub "Organ") – wskazując w podstawie prawnej na art. 47a i art. 47b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725; dalej: w skrócie "p.g.k.") w zw. z § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 125; dalej w skrócie "rozporządzenie MAiC") – zawiadomił D. P. (zwaną dalej "Stroną" lub "Skarżącą") o prawidłowych danych adresowych w związku z niezgodnością danych adresowych, wskazując, że budynek usytuowany na nieruchomości stanowiącej jej własność, oznaczonej nr geodezyjnym [...], obręb geodezyjny [...], W. G. posiada adres: - województwo – w. (id. [...]) - powiat – s. (id. [...]) - gmina – Z. (id. [...]) - sołectwo – K. - wieś – W. G. (id. [...]) - osada – K. (id. [...]) - numer porządkowy – [...] - kod pocztowy – [...]. Jednocześnie Organ zaznaczył, że: "Na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności /Dz.U.2015.388 z dnia 2015.03.20/ należy dopełnić obowiązku meldunkowego. Uregulowanie spraw meldunkowych dotyczy wszystkich osób zameldowanych na pobyt stały lub czasowy pod adresem, którego dotyczy przedmiotowa zmiana numeru porządkowego". W uzasadnieniu Burmistrz wyjaśnił, że powołane na wstępie akty prawne zobowiązują jednostki samorządu terytorialnego do organizowania, tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych dotyczących ewidencji miejscowości, ulic i adresów, w tym do ustalania numerów porządkowych oraz prowadzenia ewidencji numeracji porządkowej, w sposób zapewniający przestrzenną regularność oraz unikalność jego elementów. Dla nieruchomości stanowiącej własność Strony wystąpiła niezgodność danych adresowych, polegająca na rozbieżności adresu uwidocznionego w prowadzonej przez organ ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a danymi dotyczącymi meldunku w ewidencji ludności gminy Z. (zwanej też dalej "Gminą"). Dlatego Burmistrz – jak stwierdził – zawiadomił o prawidłowym adresie widniejącym w ewidencji miejscowości, ulic i adresów Gminy. Skargę na opisaną czynność Burmistrza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. P., reprezentowana przez r.pr. M. W., która – zarzuciwszy zaskarżonej czynności naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("p.p.s.a.") przez uczynienie przez Organ ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, które niewątpliwie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, co wyraziło się przez przedsięwzięcie przez Organ czynności w przedmiocie zmiany danych adresowych nieruchomości, której przejawem jest ww. pismo Burmistrza z [...] września 2019 r., która to czynność stoi w rażącej opozycji z powszechnie wiążącą treścią prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z [...] czerwca 2017 r. wydanego w sprawie o sygnaturze IV SA/Po [...]; 2. prawa materialnego, tj. art. 47a i art. 47b p.g.k. oraz § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MAiC przez ich błędną wykładnię i uznanie, że kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości nie jest ograniczona jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest uprawniony także do zmiany danych adresowych w pozostałym zakresie, tj. danych składających się na adres nieruchomości; 3. prawa materialnego, tj. § 9 rozporządzenia MAiC, przez jego niezastosowanie, gdyż w piśmie Organu z [...] września 2019 r. w żaden sposób nie wykazano zaistnienia żadnej z przesłanek stypizowanych w tym akcie prawnym, w tym także nie wykazano, że działka Skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi miasta Z. (zwanego też dalej "Miastem"); 4. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez ich niezastosowanie i niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia dokonanej czynności; 5. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. przez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu Skarżącej i zmiany oznaczenia miejsca zamieszkania Skarżącej z "ulicy [...], Z." na osadę "[...]", przy czym oznaczenie jest odmienne, aniżeli dotychczas funkcjonujące w obrocie – wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności lub stwierdzenie jej bezskuteczności, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W motywach skargi jej autorka nadmieniła, że pismem z [...] lutego 2016 r. Burmistrz w sposób tożsamy zawiadomił Skarżącą o niezgodności danych adresowych budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej jej własność, oznaczonej nr geod. [...], wskazując, iż budynek Skarżącej posiada adres [...], w miejsce dotychczasowego adresu ul. [...], Z.. Na skutek skargi Strony, wyrokiem z [...] listopada 2016 r. o sygn. akt II SA/Po [...] [powinno być raczej: z [...] czerwca 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po [...]" – uw. Sądu] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił tę czynność Burmistrza. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 170 i art. 171 p.p.s.a., Skarżąca stwierdziła, że Organ podjął czynność w przedmiocie zmiany danych adresowych nieruchomości, której przejawem jest pismo Burmistrza z [...] września 2019 r., a która niewątpliwie stoi w opozycji do powszechnie wiążącej treści prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z [...] czerwca 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] (zwanego dalej "Wyrokiem WSA"). Na kanwie nin. sprawy nie ulega wątpliwości, że Organ w sposób oczywisty neguje fakt istnienia, treść oraz związanie tym wyrokiem, gdyż postępuje w oczywistej sprzeczności z jego sentencją, przez ponowne wydanie tożsamego rozstrzygnięcia. W ocenie Skarżącej, Burmistrz zignorował to orzeczenie, nadając numer [...] innemu budynkowi na ulicy [...], położonemu w innej części Miasta. W chwili obecnej, ze względu na chaos adresowy, Skarżąca posiada ten sam adres, co inna osoba w Z., co powoduje, iż stanowi to zagrożenie w przypadku konieczności wezwania pomocy, jak również sprawia codzienne kłopoty w funkcjonowaniu, chociażby w zakresie odbioru korespondencji. Autorka skargi zaznaczyła, że gdyby jednak Sąd nie przychylił się do powyższej argumentacji, to niewątpliwie istnieje wysokie podobieństwo pomiędzy tą sprawą, a stanem faktycznym i prawnym ocenionym w Wyroku WSA. Podobieństwo jest na tyle znaczące, że niemożliwe jest podjęcie rozstrzygnięcia, które pomijałoby wcześniejszy pogląd prawny WSA. Poza tym, zdaniem Skarżącej, zmiana danych adresowych nie znajduje oparcia w przepisach prawa. W konsekwencji czynność Burmistrza, której przejaw stanowi pismo z [...] września 2019 r., niewątpliwie narusza art. 47a i art. 47b p.g.k. oraz § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MAiC. Natomiast odnośnie do zarzutu naruszenia § 9 rozporządzenia MAiC, Skarżąca podniosła, że przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego w rozdziale 8a zasadniczo nie normują szczegółowych reguł, według których następuje nadawanie numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiana. Jedynie z treści upoważnienia ustawowego (art. 47b ust. 5 p.g.k.) można odczytać istotną ogólną regułę, że określenie szczegółowego zakresu informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacja i tryb tworzenia, aktualizacja i udostępnianie tych baz powinno nastąpić z zachowaniem w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. W § 9 rozporządzenia MAiC określono przesłanki aktualizacji danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Precyzyjne wyjaśnienie okoliczności zawartych w tym przepisie ma istotne znaczenie, albowiem o ile przedmiotem czynności byłaby zmiana, uzupełnienie lub aktualizacja danych ewidencji, to na organie ciążyłby obowiązek wykazania, czy i która przesłanka wskazana w § 9 ust. 1 pkt 1–7 zaistniała i przedstawienia dowodów na tę okoliczność. Burmistrz wymogom tym nie sprostał, gdyż z pisma z [...] września 2019 r. nie wynika, że działka Skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi Miasta. Nie wynika też, by zaistniała którakolwiek z przesłanek z § 9 rozporządzenia MAiC. Ponadto Burmistrz w lakonicznym uzasadnieniu zawiadomienia nie wskazał na istnienie żadnych nowych (w stosunku do stanu z [...] lutego 2016 r.) przesłanek do ewentualnej dopuszczalności zmiany / aktualizacji danych adresowych. Przeciwnie, powielił wcześniejszą argumentację. W ocenie Skarżącej okolicznością, która przemawia przeciwko zasadności prowadzenia zmiany danych adresowych nieruchomości, jest potrzeba zachowania dotychczasowych danych, ukształtowanych w długim okresie historycznym. Zmiana tak ukształtowanych danych adresowych może bowiem prowadzić także do utrudnienia wykorzystywania nowych danych, na przykład ze względu na ugruntowane przyzwyczajenia mieszkańców. Nie ulega wątpliwości, że w powszechnym obrocie w stosunku do spornego budynku funkcjonuje adres ul. [...], Z.. Wynika to z szeregu źródeł i dokumentów – taki adres figuruje na wszystkich dokumentach Skarżącej, tym adresem posługują się również wszystkie urzędy i instytucje. Biorąc też pod uwagę zasadę przekonywania oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, Organ nie może w swoich działaniach abstrahować od okoliczności, że przez kilkadziesiąt lat nieruchomość Skarżącej funkcjonowała w obrocie prawnym jako położona w miejscowości Z.; w tym w szczególności taki adres miejsca stałego zamieszkania Skarżącej i członków jej rodziny wykazywany był w ewidencji ludności. Organ pismem z [...] września 2019 r. dokonał więc zmiany adresu Skarżącej przez wskazanie, że budynek na jej nieruchomości posiada adres osada "[...]" zamiast "ul. [...]". Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych, "osada" oznacza niewielką jednostkę osadniczą na terenie wiejskim o odmiennym (wyróżniającym się) charakterze zabudowy albo zamieszkaną przez ludność związaną z określonym miejscem lub rodzajem pracy, w szczególności: osadę młyńską, osadę leśną, osadę rybacką, osadę kolejową, osadę po byłym państwowym gospodarstwie rolnym; osada może być samodzielna lub może stanowić część innej jednostki osadniczej. Z uwagi na to, że Organ w żaden sposób nie wykazał, że Skarżąca zamieszkuje poza granicami Miasta, brak jest podstaw do przyjęcia, że zamieszkuje w osadzie, czyli "jednostce osadniczej na terenie wiejskim". Skarżąca podkreśliła, że również Organ, dokonując zmiany w ewidencji, skierował pismo na adres Z., ul. [...], a nie na adres [...] W świetle art. 7 i art. 8 k.p.a. nie sposób uznać, ażeby czynność Burmistrza, dokonana z całkowitym pominięciem Strony, realizowała zasady wyrażone w tych przepisach. Organ nie odniósł się przy dokonywaniu zaskarżonej czynności do nieprawidłowości danych adresowych jako okoliczności utrudniającej ich wykorzystywanie. W świadomości lokalnej społeczności nazwa [...] jednoznacznie kojarzy się z Cmentarzem Żydowskim znajdującym się na południowo-zachodnich obrzeżach Z., przy drodze do I. i Ł. . W związku z tym zmiana danych adresowych Skarżącej na adres "[...]" godzi w przyzwyczajenia mieszkańców, a ponadto może wprowadzać w błąd. Nadto, z uwagi na konieczność ochrony języka polskiego, wątpliwym wydaje się zasadność nadawania miejscu zamieszkania skarżącej nazwy obcojęzycznej, którą niewątpliwie stanowi nazwa "[...] Zdaniem Skarżącej wprowadzenie zmian danych adresowych nie zostało poprzedzone wyjaśnieniem stanu faktycznego i zebraniem wszechstronnego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zmiany danych adresowych, jakkolwiek nie wymaga formy decyzji administracyjnej, powinno być umotywowane. Motywy przyjętego przez organ stanowiska muszą być znane stronie, której praw i obowiązków podjęta czynność dotyczy. Mając na uwadze, że pismo Burmistrza z [...] września 2019 r., stanowiące uzewnętrznienie czynności polegającej na zmianie danych adresowych, nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, uznać należy – w ocenie Skarżącej – iż czynność ta została dokonana z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że dla nieruchomości Skarżącej wystąpiła niezgodność danych adresowych, polegająca na rozbieżności adresu uwidocznionego w prowadzonej przez Organ ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a danymi dotyczącymi meldunku w ewidencji ludności Gminy. Dotychczasowe dane meldunkowe dotyczące zameldowania osób na przedmiotowej posesji brzmią następująco: 1. Miejscowość – Z., 2. Ulica – [...], 3. Nr domu – [...] 4. Kod pocztowy – [...]. Jednakże w ewidencji miejscowości, ulic i adresów Gminy, ulica [...] posiada zupełnie inny przebieg, a dz. nr [...], położona w obrębie geod. W. G., przypisana jest do miejscowości o nazwie "[...]". [...] ujęty jest jako wieś wchodząca w skład sołectwa K., zgodnie ze Statutem Sołectwa K. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Z. z [...] maja 2011 r.). Wobec tego, i w związku z ujawnieniem niezgodności danych meldunkowych, czynnością z [...] września 2019 r. Burmistrz zawiadomił Skarżącą o prawidłowych danych ewidencyjnych, ujętych w prowadzonej ewidencji miejscowości, ulic i adresów, pouczając dodatkowo o konieczności dopełniania obowiązku w zakresie ewidencji meldunkowej. Skarżąca, wbrew treści zawiadomienia, złożyła skargę na czynność "zmiany danych adresowych", oznaczając jednak skargę znakiem sprawy z zawiadomienia o prawidłowych danych adresowych. Odnosząc się do zarzutów skargi, Burmistrz wskazał, że z posiadanych przez Urząd Miejski w Z. dokumentów i danych bezsprzecznie wynika, że teren, na którym położona jest m.in. nieruchomość Skarżącej (nr działki [...]), oznaczona w ewidencji meldunkowej dotychczasowo jako ul. [...], miejscowość Z., przypisana jest do miejscowości o nazwie [...]. Zdaniem Organu prawdopodobnie w latach 1978/1979, z niewyjaśnionych przyczyn, nastąpiły, wskutek błędu, zmiany w zameldowaniu, gdzie część osób, których dotychczasowy adres pobytu stałego brzmiał "miejscowość [...]", zmieniony został w ewidencji meldunkowej na adres "ul. [...]". Dowodem na to jest zaświadczenie o zameldowaniu B. W., gdzie [...] grudnia 1978 r. zmieniono adres pobytu stałego z "miejscowość [...] nr [...], kod pocztowy [...]" na "Z., ul. [...], nr [...], kod pocztowy [...]". Organ podkreślił, że w archiwum Urzędu znajduje się również "Ewidencja nieruchomości m. Z.", prowadzona – jak wynika z wpisów – od roku 1964 przez ówczesne Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. W tejże ewidencji, pod adresem "[...]" wpisanych zostało [...] nieruchomości, w tym nieruchomość stanowiąca własność W. R. (dziadka Skarżącej)., która posiadała nr porządkowy [...], stanowiąca obecnie własność Skarżącej. Jeszcze starszym dokumentem jest "Domowa (Gromadzka) Książka Meldunkowa" z 1952 r., gdzie pod nazwą [...], nr domu [...], wpisano dane 5 osób – W. R. i M. R. (dziadków Skarżącej), oraz Z. R., H. K. i J. K. Najstarszym dokumentem, potwierdzającym istnienie nazwy miejscowości [...] na terenie, na którym usytuowana jest posesja Skarżącej, jest odpis aktu urodzenia z [...] listopada 19[...] r., w którym podano adres "H. ., [...]", a który to akt dotyczy osób zamieszkałych na terenie sąsiedniej posesji, oznaczonej obecnie numerem działki [...] Organ przyznał, że nazwa [...] pochodzi niewątpliwie od nazwy cmentarza żydowskiego i jest oficjalnie wpisana do Urzędowego wykazu nazw miejscowości i ich części. Według danych z Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju – TERYT, w Polsce oficjalnie funkcjonują jeszcze 2 nazwy [...], stanowiące odpowiednio część wsi i część miasta. Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części został ogłoszony rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200). Jest to drugi wykaz zawierający wszystkie urzędowo ustalone nazwy miejscowości i ich części, jaki ukazał się w Polsce. Poprzednim był "Wykaz urzędowych nazw miejscowości w Polsce" ogłoszony zarządzeniem nr 15 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 10 lipca 1980 r. w sprawie ustalenia wykazu miejscowości w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. Urz. MAGTiOŚ Nr 4, poz. 9) zawierający ok. 111000 nazw. W wykazie tym zawartych zostało 103225 nazw, w tym 908 nazw miast, 6708 nazw części miast, 43051 nazw wsi, 36349 nazw części wsi, 5136 nazw osad. Wykaz uwzględnia 23 rodzaje miejscowości: miasto, część miasta, wieś, część wsi, osiedle, osiedle wsi, kolonia, część kolonii, kolonia wsi, kolonia kolonii, kolonia osady, osada, część osady, osada wsi, osada kolonii, osada osady, przysiółek, przysiółek wsi, przysiółek kolonii, przysiółek osady, osada leśna, osada leśna wsi, schronisko turystyczne. Dalej Organ wyjaśnił, że granice administracyjne osady [...] nie są określone w żadnym dokumencie. Bezsprzeczny jest jedynie fakt, że zgodnie z danymi z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S., miejscowość [...] położona jest poza granicami miasta Z., na terenie obrębu ewidencyjnego W. G.. Jednak z usytuowania adresów w "Ewidencji nieruchomości m. Z." z 1964 r. oraz z "Domowej (Gromadzkiej) Książki Meldunkowej" z 1952 r. należy wnioskować, że terenem, na którym usytuowana jest osada [...], jest obszar położony w promieniu ok. 200-300 m wokół nieczynnego cmentarza żydowskiego. W Krajowym Rejestrze TERYT jako rodzaj reprezentacji podano punkt centralny, określony współrzędnymi geograficznymi: szerokość geogr. [...]" i długość geogr. [...]". Jednak ze względu na datę wprowadzenia tych danych – [...].11.2009 r. – wnioskować należy, że współrzędne określono, opierając się na jedynym funkcjonującym w tamtych latach adresie na osadzie [...], tj. numerze porządkowym [...], położonym na działce nr [...], obręb W. G., w pobliżu którego usytuowane są ww. współrzędne. Organ zaznaczył, że brak jasno określonych granic, czy to w formie opisowej, czy też w postaci współrzędnych geograficznych bądź geodezyjnych, dotyczących osad, przysiółków czy kolonii, jest powszechny i obejmuje większość takich miejscowości, które stanowią jedynie część wsi lub miasta, posiadających ustalone granice jako obręb ewidencyjny (geodezyjny). Zdaniem Burmistrza, wbrew twierdzeniom Skarżącej, czynność będąca przedmiotem skargi nie polegała na zmianie danych adresowych a jedynie na zawiadomieniu o prawidłowym adresie nieruchomości funkcjonującym w prowadzonej przez Urząd Gminy ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Organ zauważył, że niemożliwym jest przypisanie nieruchomości Skarżącej do miejscowości Z., albowiem nie znajduje się ona nawet w geodezyjnym obrębie ewidencyjnym miasta Z.. Droga, przy której położona jest nieruchomość, nie jest kontynuacją ulicy [...] ani jej przedłużeniem. Ponadto Burmistrz wskazał na konieczność wypełnienia podstawowych zasad, płynących z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, mających zastosowanie w zakresie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, m.in. na zasadę "tworzenia odrębnych, ciągłych zbiorów numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów". Nie ma bowiem możliwości – bez naruszenia ww. zasad regularności i unikalności punktów adresowych – spowodować zmian w ewidencji, przypisujących nieruchomość Skarżącej do miasta Z. i kontynuowania przebiegu ulicy [...], tak aby nieruchomość oznaczona nr działki [...] i położona w obrębie W. G., a więc poza granicami administracyjnymi Miasta, mogła znaleźć się w jej ciągu. Przyjęcie przebiegu ulicy [...] w taki sposób, aby można do niej przypisać przedmiotową nieruchomość, nie miałoby nic wspólnego z ciągłością numeracji porządkowej, jej regularnością i unikalnością. Naruszone byłyby także dotychczasowe zasady tej numeracji. Nieprawidłowo uporządkowana numeracja, nie usprawnia również obsługi obywateli. Zdaniem Organu zważyć również należy, że nazwa [...] jako nazwa miejscowości, jest już nazwą historyczną i widnieje na wielu starych, przedwojennych mapach. Również na niejednej stronie internetowej można odnaleźć [...], opisany jako osada w gminie Z.. Ustosunkowując się do zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, Burmistrz podkreślił, że wskazywany przez nią wyrok orzekał o stwierdzeniu bezskuteczności czynności Burmistrza, z uzasadnienia zaś odczytać można, iż dotyczył on bezskuteczności czynności polegającej na zmianie danych ewidencyjnych. Wydaje się, iż Skarżąca celowo w określeniu skargi wskazała na czynność zmiany danych ewidencyjnych, mimo jednoznacznego określenia zawiadomienia oraz jego podstawy prawnej jako zawiadomienia o prawidłowych danych, a nie ich zmianie. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego, Burmistrz wskazał, że zaskarżona czynność stanowiła jedynie urzędowe zawiadomienie o prawidłowym adresie budynku Skarżącej, wynikającym z prowadzonej przez ten organ ewidencji. Odpowiadała również wymogom określonym w § 6 rozporządzenia MAiC, albowiem zawierała wskazania wszystkich elementów w przepisie tym wymienionych, w tym identyfikatora TERYT miejscowości, rodzaju i nazwy jednostki pomocniczej oraz kodu pocztowego. Wskazania skargi co do uprawnień Burmistrza w przedmiocie "zmiany danych adresowych w pozostałym zakresie" nie mają odniesienia do niniejszej sprawy, gdyż czynność nie polegała na zmianie danych adresowych w prowadzonej ewidencji. Z tych samych powodów nie sposób również uznać za trafne zarzutów Skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania. W piśmie procesowym z [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik Skarżącej, powtarzając w istocie wywody skargi, podkreślił m.in., że Organ nie wykazał zaistnienia żadnej z przesłanek dopuszczających zmianę danych adresowych. Ponadto nie wykazał i nie uzasadnił, że działka Skarżącej znajduje się poza granicami administracyjnymi Miasta. Na rozprawie w dniu [...] marca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze i dalszych pismach procesowych. Pełnomocnik Organu podtrzymał wnioski i wywody odpowiedzi na skargę, a na pytanie Sądu wyjaśnił, że w roku 2014 przy przeniesieniu ewidencji miejscowości, ulic i adresów do systemu elektronicznego nie doszło do żadnej zmiany danych adresowych, a zawarta w zaskarżonym piśmie z [...] września 2019 r. wzmianka o "przedmiotowej zmianie numeru porządkowego" jest zwykłą omyłką pisarską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do jej zarzutu dotyczącego naruszenia przez Organ przepisów art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a."), w kontekście uprzednio zapadłego, prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z [...] czerwca 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] ("Wyroku WSA") – a nie, jak gdzieniegdzie mylnie wskazano w skardze: wyroku z [...] listopada 2016 r. o sygn. akt II SA/Po [...] (który dotyczył wprawdzie "bliźniaczej" sprawy, ale innego adresu: "[...]"). Przepis art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei w myśl art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Cytowany art. 170 p.p.s.a. dotyczy tzw. prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Orzeczenie wiąże również inne osoby, ale tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z [...].12.2019 r., II OSK [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Skoro moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, to w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się ta sama kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. B. Dauter [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 8 do art. 153). Z kolei orzeczenie prawomocne w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. pociąga za sobą tę konsekwencję, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści, bez względu na to, czy był, czy też nie był stroną w postępowaniu, w wyniku którego zostało wydane orzeczenie, które stało się prawomocne (por. wyrok NSA z [...].04.2018 r., I OSK [...], CBOSA). W świetle powyższego, zarzut naruszenia przez Organ przepisów art. 170 i art. 171 p.p.s.a. jest o tyle niezasadny, że jeśli chodzi o wynikające z tych przepisów "związanie" organu administracji prawomocnym Wyrokiem WSA, to nie ma wątpliwości, że Burmistrz, podejmując – wskutek właśnie wydania tego wyroku – nową czynność, wyrażoną w piśmie z [...] września 2019 r., dał w istocie wyraz uwzględnieniu Wyroku WSA na kanwie niniejszej sprawy. Kontynuując ten wątek, należy zauważyć, że w skardze jej autorka zarzuciła Organowi ogólnikowo nierespektowanie "treści" prawomocnego Wyroku WSA. Jednak ani w art. 170 p.p.s.a., ani też w art. 171 p.p.s.a. ustawodawca nie posłużył się takim określeniem. Z motywów skargi można wnioskować, że Skarżąca w analizowanym zarzucie w istocie wytyka niezastosowanie się przez Organ do wskazań lub do ocen wyrażonych w uzasadnieniu Wyroku WSA. Tymczasem tych kwestii nie dotyczą przepisy art. 170 i art. 171 p.p.s.a., lecz regulacja art. 153 p.p.s.a. To bowiem w myśl tego ostatniego przepisu: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen lub wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny; a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 9 do art. 153). W ocenie Sądu, pomiędzy sprawą skontrolowaną w Wyroku WSA, a sprawą niniejszą nie zachodzi tożsamość, jaka jest wymagana do zastosowania art. 153. O ile bowiem przedmiotem postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Po [...] była "czynność materialno-techniczna, polegająca na nadaniu przez Burmistrza Z. numeru porządkowego nieruchomości" – co expressis verbis wynika z uzasadnienia Wyroku WSA (zob. drugi akapit części "zważeniowej" tego wyroku) – o tyle w niniejszej sprawie zaskarżona czynność nie dotyczyła już nadania czy też zmiany numeru, a poinformowania Skarżącej o prawidłowym adresie, co słusznie podkreślono w odpowiedzi na skargę. Tym samym należy uznać, że pomiędzy obu ww. sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa, wymagana na gruncie art. 153 p.p.s.a. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że okoliczność, iż w skardze nie postawiono zarzutu naruszenia ww. przepisu, pokazuje, że również pełnomocnik Skarżącej podziela ocenę o braku tożsamości tych spraw. Nawet jednak gdyby hipotetycznie przyjąć, że w analizowanym przypadku zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to i tak, zdaniem Sądu, należałoby uznać, że zawarte w Wyroku WSA wskazania i oceny prawne zdezaktualizowały się, na skutek istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy, do której doszło w związku z ustaleniami poczynionymi przez Organ po tym wyroku (o których niżej). Obecnie jest już bowiem jasne, że przedmiotem skarżonej czynności nie jest nadanie nowych ani zmiana dotychczasowych danych adresowych nieruchomości Skarżącej, lecz powiadomienie o jej prawidłowym adresie. Wszystko to oznacza, że w niniejszej sprawie – czy to z uwagi na inny jej przedmiot, czy na istotną zmianę okoliczności faktycznych – Sąd w niniejszym składzie nie jest związany oceną prawną i wytycznymi zawartymi w Wyroku WSA. Na marginesie Sąd wskazuje, iż nie jest związany również wytycznymi zawartymi w wyroku zapadłym w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...], na który Skarżąca powoływała się w kilku miejscach skargi. Wyrok ten wprawdzie dotyczy również danych adresowych w miejscowości [...], ale innej nieruchomości (oznaczonej numerem porządkowym [...]) i zapadł na skutek skargi innej osoby (K. K.). Ubocznie godzi się zauważyć, że ww. nieruchomości i osoby skarżącej dotyczy też późniejszy wyrok WSA w Poznaniu: z [...] lutego 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...]. Jak to już wyżej wskazano, przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest czynność zawiadomienia Strony o prawidłowych danych adresowych. W ocenie Sądu skarga w takim przedmiocie jest dopuszczalna, gdyż zaskarżona czynność – jako dotycząca uprawnień lub obowiązków Skarżącej wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – podlega kognicji sądu administracyjnego. Skoro bowiem podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej jest czynność ustalenia numeru porządkowego budynku mieszkalnego położonego przy danej ulicy, to tym bardziej tego rodzaju kontrolą winna być objęta dalej idąca – i potencjalnie bardziej dolegliwa dla obywatela – czynność polegająca na zmianie, bądź odmowie zmiany zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów, czy też poinformowanie obywatela, że dotąd używane przez niego i organy władzy publicznej dane adresowe jego nieruchomości nie odpowiadają zapisom ww. ewidencji i winien on posługiwać się innymi danymi adresowymi – w szczególności gdy obywatel kwestionuje prawidłowość odczytania przez organ zapisów znajdujących się w ewidencji. Przechodząc do meritum sprawy należy zauważyć, że w niniejszej sprawie – podobnie jak w "bliźniaczej" sprawie, zakończonej ww. wyrokiem WSA w Poznaniu z [...] lutego 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...] – spór zasadniczo obejmuje kwestię przynależności danej działki (tu: nr geodez. [...]) do określonej miejscowości (tj. zlokalizowania jej w granicach danej miejscowości; tu: miasta Z.), i co za tym idzie – prawidłowego określenie adresu budynku, obejmującego przede wszystkim nazwę miejscowości, a w dalszej kolejności także nazwę ulicy i numer porządkowy. Zdaniem Sądu w niniejszym składzie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że faktycznie – jak przyjęto w piśmie Burmistrza z [...] września 2019 r., stanowiącym ucieleśnienie zaskarżonej czynności – nieruchomość Skarżącej zlokalizowana jest na terenie osady [...] wieś W. G., i posiada adres: [...], a nie, jak twierdzi Skarżąca: Z. ul. [...]. Czytając akta chronologicznie widać, że poprzednicy prawni Skarżącej (dziadkowie) zamieszkiwali pod adresem "[...]", co przekonująco wykazał Organ w odpowiedzi na skargę. Z argumentacji zawartej w tym piśmie procesowym oraz z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika w szczególności, że: - najstarszym dokumentem, potwierdzającym istnienie nazwy miejscowości [...] na terenie, na którym usytuowana jest posesja Skarżącej, jest odpis aktu urodzenia z [...] listopada 19[...] r., w którym podano adres "H. , [...]", a który to akt dotyczy osób zamieszkałych na terenie sąsiedniej posesji, oznaczonej obecnie numerem działki [...]; - z mapy pochodzącej z okresu międzywojennego (1935 r. – k. 44), jak i z czasów powojennych (k. 45), wynika, że osada [...] istniała w sąsiedztwie wsi K. i m. Z.; - powojenna Domowa (Gromadzka) Książka Meldunkowa (skontrolowana pod względem zgodności jej zapisów z faktycznym stanem meldunków w 1952 r. – zapis na okładce) wskazuje również, że pod adresem [...] zamieszkiwał W. R. i M. R. (dziadkowie Skarżącej), Z. R., H. K. i J. K.; - ewidencja nieruchomości m. Z., prowadzona przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Z., dowodzi, że istniała osada [...], a nieruchomość z numerem porządkowym [...] stanowiła własność ww. dziadka Skarżącej; - rejestr numerów porządkowych, pochodzący z 1979 r., obejmujący ul. [...] w Z., wraz z dołączonymi do niego mapami, ujawnia, że pod adresem ul. [...] znajduje się działka nr [...], stanowiąca własność państwa W. . Natomiast brak jest w tym dokumencie informacji, by przy tej ulicy istniała działka nr ewid. [...]. Jednocześnie działka o numerze ewidencyjnym [...], stanowiąca własność Z. R., została odnotowana w aktach "Numeracji domów i nieruchomości" dla wsi W. G. + K. z sierpnia 1978 r. Znajduje to potwierdzenie na mapie załączonej do tejże "Numeracji...", na której w miejscowości [...] – działka ewid. nr [...] – widnieje nr [...]. Na tej samej mapie miejscowość Z. zlokalizowana jest w znacznym oddaleniu; - z § 2 ust. 2 statutu sołectwa wsi K. (załącznik do uchwały nr [...] Rady Miejskiej Z. z [...] maja 2011 r.; Dz. Urz. Woj. W.. Nr [...], poz. 2794) wynika, że w skład sołectwa K. wchodzi m.in. wieś [...] Oznacza to, że nie mieści się ona w granicach administracyjnych miasta Z.; - osada [...] w gminie Z. pod identyfikatorem miejscowości z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju TERYT nr [...] widnieje w wykazie urzędowym nazw miejscowości i ich części (w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z 13 grudnia 2012 r. – Dz. U. z 2019 r. poz. 2360). Również rejestr TERYT prowadzony przez Główny Urząd Statystyczny pokazuje, że [...]) stanowi odrębną osadę w obszarze wiejskim położoną w gm. Z.. W ocenie Sądu w niniejszym składzie, zebranym w sprawie materiałem dowodowym Organ wykazał, że z istniejących dokumentów i danych wynika, iż teren, na którym położona jest nieruchomość Skarżącej (działka nr ewid [...]), zlokalizowana jest w miejscowości (osadzie) [...], przy czym sama ta nieruchomość – pod nr [...]. W rezultacie wykazano w sposób dostatecznie przekonujący, że ww. nieruchomość nie przynależy i nie przynależała administracyjnie do miasta Z.; w szczególności nie jest położona przy ul. [...] w tym mieście. Oczywiście, słusznie Skarżąca ma zastrzeżenia do nader lakonicznej formy uzasadnienia zaskarżonej czynności (pisma), która unaocznia się zwłaszcza w porównaniu z obszernymi wywodami odpowiedzi na skargę. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że materiał dowodowy zebrany w toku rozpoznania sprawy dał Burmistrzowi podstawy do udzielenia Skarżącej informacji, że jej nieruchomość zlokalizowana jest pod adresem: [...]. Same zaś wady uzasadnienia zaskarżonej czynności (pisma) – do której to czynności, jako niepodjętej w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej, nie mają, notabene, wprost zastosowania przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., ani też art. 8 i art. 11 k.p.a. – przy prawidłowo dokonanej czynności zawiadomienia o prawidłowych danych adresowych, nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto Organ w odpowiedzi na skargę przekonująco wyjaśnił, że prawdopodobnie w latach 1978-1979, z niewyjaśnionych przyczyn, nastąpiły, zapewne wskutek błędu, zmiany w zameldowaniu – gdzie w odniesieniu do części osób, których dotychczasowy adres pobytu stałego brzmiał: "miejscowość [...]", zmieniony został w ewidencji meldunkowej na adres: "ul. [...]". Dowodem na to jest poświadczenie zameldowania B. W. (w aktach sprawy), z którego wynika, że [...] grudnia 1978 r. zmieniono jej adres pobytu stałego z: miejscowość [...] nr domu [...], kod pocztowy [...], na: Z., ul. [...], nr domu [...], kod pocztowy [...]. W tej sytuacji słusznie Burmistrz uznał, że z powodu ujawnienia niezgodności danych meldunkowych, należało zawiadomić Skarżącą o prawidłowych danych ewidencyjnych, ujętych w gminnej ewidencji miejscowości, ulic i adresów. W ocenie Sądu czynność ta sprostała wymogom przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 125; w skrócie "rozporządzenie MAiC") – który określa, że na adres budynku składają się następujące informacje: (1) nazwa województwa i jego identyfikator TERYT; (2) nazwa powiatu i jego identyfikator TERYT; (3) nazwa gminy i jej identyfikator TERYT; (4) rodzaj i nazwa jednostki pomocniczej (sołectwo, dzielnica, osiedle i inne); (5) nazwa miejscowości o statusie miasta lub wsi i jej identyfikator TERYT; (6) nazwa miejscowości stanowiącej część miasta lub wsi i jej identyfikator TERYT; (7) nazwa ulicy lub placu i jej identyfikator TERYT; (8) numer porządkowy; (9) kod pocztowy. Albowiem Organ w piśmie z [...] września 2019 r. podał wszystkie ww. informacje dotyczące nieruchomości nr [...], należącej do Skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe, należało, zdaniem Sądu, uznać, że czynność Burmistrza wyrażona ww. pismem stanowiła urzędowe zawiadomienie o prawidłowym adresie budynku Skarżącej, wynikającym z prowadzonej przez organy Gminy ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Zgodnie z art. 47a ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725, z późn. zm.; w skrócie "p.g.k.") ewidencję miejscowości, ulic i adresów prowadzi się w systemie teleinformatycznym. Z kolei art. 47a ust. 3 p.g.k. określa, że ewidencję miejscowości, ulic i adresów zakłada się na podstawie: (1) ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości; (2) wykazu urzędowych nazw miejscowości, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych; (3) danych państwowego rejestru nazw geograficznych; (4) danych krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju; (5) uchwał rady gminy w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulic i placów; (6) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku braku takiego planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; (7) ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów geodezyjnych i kartograficznych. Natomiast § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MAiC stanowi, że system teleinformatyczny stosowany do prowadzenia ewidencji musi być wyposażony w mechanizmy umożliwiające tworzenie, zapisywanie i bezpieczne utrzymywanie jej zbiorów danych, a ponadto wydawanie zawiadomień o ustaleniach dotyczących numerów porządkowych budynków. Zważywszy na brzmienie cytowanych przepisów, zasadnie Organ uznał – po ustaleniu na podstawie zebranych dowodów, w tym określonych w art. 47a ust. 3 p.g.k., że nieruchomość nr geodez. dz. [...] zlokalizowana jest w osadzie [...] posiada nr porządkowy [...], przynależy do wsi W. G., sołectwo K., gm. Z., pow. sł ki, woj. W. – iż miał podstawy powiadomić o tych danych właścicielkę nieruchomości. Informacja ta uzasadniona była okolicznością, że Skarżąca, organy administracji oraz inne podmioty posługiwały się dotychczas błędnymi danymi adresowymi nieruchomości Skarżącej (ul. [...], [...] Z. ). Nie można zgodzić się przy tym z twierdzeniem skargi, że Organ dokonał zmiany danych adresowych ww. nieruchomości. Burmistrz bowiem, posiłkując się posiadanymi danymi (w tym ewidencyjnymi), ustalił, że faktycznie nieruchomość ta nie ma adresu dotąd w praktyce stosowanego (ul. [...] w Z.) – gdyż nie jest zlokalizowana w mieście Z. – lecz adres: [...] Sąd nie podziela także zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia przez Organ § 9 rozporządzenia MAiC przez jego błędne niezastosowanie. Ów przepis dotyczy bowiem aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany. Organ zaś ani nie aktualizował, ani nie uzupełniał, ani nie zmieniał danych adresowych nieruchomości Skarżącej, lecz powiadomił ją o prawidłowych danych adresowych, ustalonych na podstawie danych, o których mowa w art. 47a ust. 3 p.g.k. W tym stanie rzecz Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.