IV SA/Po 1016/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi C.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, oddala skargę Decyzją z dnia [...]marca 2011 r., nr [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy W., przyznał C. W. zasiłek pielęgnacyjny na okres od [...] października 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. w wysokości 153 zł miesięcznie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł C. W. podnosząc, iż odmówiono mu przyznania zasiłku za wrzesień 2011 r., pomimo, że zachodzi ciągłość znacznego stopnia niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z kontynuacją orzeczenia o stopniu niepełnosprawności - w znaczeniu wskazanym w art. 24 ust. 3 a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). Organ podniósł, iż zgodnie z treścią powołanego przepisu - w razie utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności i ponownego ustalenia takiego orzeczenia stanowiącego kontynuację poprzedniego orzeczenia prawo do świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki do przyznania świadczenia uzależnionego od ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, a także jeśli są spełnione - łącznie - następujące warunki : 1/ osoba zainteresowana składa wniosek o wydanie nowego orzeczenia w ciągu miesiąca od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia oraz , 2/ jeśli osoba składająca powyższy wniosek, złoży także wniosek o przyznanie świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności łub stopnia niepełnosprawności. Organ podkreślił, iż nie ulega zatem wątpliwości, że skoro poprzednie orzeczenie będące podstawą do przyznania odwołującemu zasiłku było ważne do dnia [...] sierpnia 2010r., a strona postępowania wystąpiła z wnioskiem o wydanie nowego orzeczenia w dniu [...] października 2010 r., to nie spornym jest, iż organ I instancji przyznał stronie postępowania przedmiotowe świadczenie zgodnie z treścią art. 16 i art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł C. W. wskazując m. in., iż pogarszający się stan zdrowie nie ma "zrozumienia u urzędników (...)". Skarżący ponadto wskazał, iż Kolegium w uzasadnieniu przeinaczyło jego odwołania, ponieważ nie odwoływał się ona na prawo a na zrozumienie. Skarżący wskazał również, iż nikt go nie pouczył o konieczności ponownego stawienia się przed komisją. Ponadto skarżący wskazał, iż jego stan zdrowia między wydanymi orzeczeniami o niepełnosprawności znacznie się pogorszył. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał również jak był traktowany przez różne instytucje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa. Podstawę materialno prawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl art. 16 ust. 2 pkt 2 i art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny między innymi przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący na mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r. miał ustalone prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na okres od dnia [...] marca 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2010 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego P. –G. i J. w P. z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...] skarżący został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności okresowo do dnia [...] sierpnia 2010 r. Natomiast kolejne orzeczenie o niepełnosprawności zostało, na wniosek skarżącego z dnia [...] października 2010 r., wydane w dniu [...] lutego 2011 r. i określało istnienie znacznego stopnia niepełnosprawności do dnia [...] sierpnia 2013 r. Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż w dniu [...] marca 2011 r. skarżący złożył w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W przedmiotowej sprawie organ decyzją [...] marca 2011 r. przyznał skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny na okres od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. Jak słusznie uznał organ, skarżący spełnia przesłanki określone w art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkujące przyznanie wnioskowanej pomocy. Natomiast spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym organy orzekające słusznie przyjęły jako początkową datę przyznania świadczenia miesiąc październik 2010 r. Innymi słowy, czy żądanie skarżącego przyznania mu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego również za miesiąc wrzesień 2010 r. jest zasadne. Według Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały słusznej oceny, iż nie jest możliwe przyznanie skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego za miesiąc wrzesień 2010 r. W tym miejscu wskazać należy, iż przepis art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych ma jednoznaczne brzmienie i wynika z niego bezspornie, że prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, jeżeli osoba spełnia warunki uprawniające do nabycia tych świadczeń oraz złożyła wniosek o ustalenie: 1) niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności w terminie miesiąca od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia i 2) prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia. W przedmiotowej sprawie warunek określony w art. 24 ust. 3a pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie został spełniony. Jak wskazywano powyżej, poprzednie orzeczenie o niepełnosprawności traciło ważność z dniem [...] sierpnia 2010 r., a wniosek o ustalenie niepełnosprawności został złożony w dniu [...] października 2010r., a więc po upływie miesiąca od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie było podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia w postaci zasiłku pielęgnacyjnego za miesiąc wrzesień 2010 r. Ponadto wskazać należy, iż w wyroku z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07 (OTK-A 2007/9/106) Trybunał Konstytucyjny ocenił, że zgodnie z przywołanymi jako wzorce konstytucyjne przepisami art. 2 oraz art. 69 Konstytucji RP, prawo osoby do uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego nie powinno być ustalane w oderwaniu od całości regulacji dotyczącej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, zamieszczonej nie tylko w ustawie o świadczeniach rodzinnych, ale także w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Regulacja ta, łącznie w dwóch postępowaniach, ma prowadzić do uzyskania decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że od momentu wskazanego w orzeczeniu o niepełnosprawności osoba ta ma prawo otrzymać zasiłek pielęgnacyjny w określonej wysokości. Z datą określoną w orzeczeniu jej interes prawny w uzyskaniu zasiłku jest chroniony konstytucyjnie. Trybunał podkreślił również, że zasiłek pielęgnacyjny spełnia faktycznie swój cel gdy jest przyznany od daty wskazanej w orzeczeniu o niepełnosprawności, gdyż od tej pory dana osoba wymaga pomocy, skoro ponoszone są zwiększone wydatki związane z niepełnosprawnością przy jednoczesnym braku możliwości podjęcia pracy zarobkowej. W przedmiotowej sprawie w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2011 r. stopień niepełnosprawności ustalono od dnia [...] października 2010r. i to od tej daty skarżącemu przysługiwał zasiłek pielęgnacyjny. Wobec powyższego brak było podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy za wrzesień 2010 r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.