IV SA/Po 102/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 , poz. 1118 ze zm. – dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.- dalej kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił "B" Sp. z o.o. Sp. Komandytowa pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. P. w P., [...]. W uzasadnieniu tego pozwolenia organ I instancji stwierdził (po przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), że spełnione są warunki określonych w art. 32 ust. 1 i ust. 4, art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "A" Sp. z. o.o. Sp.k. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę względnie o uchylenie pozwolenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzucił , iż planowana inwestycja nie posiada wystarczającego uzbrojenia w zakresie kanalizacji i lokalizacja budynku może przesłonić dopływ światła dziennego do pomieszczeń biurowych. Ponadto zarzucono, iż nie jest rozwiązana kolizja z linią energetyczną dla [...] i nie zaprojektowano odpowiedniej ilości miejsc parkingowych i odpowiedniego dojazdu do nieruchomości. Zdaniem skarżącego zabudowa przekracza warunki zabudowy w zakresie ustaleń o nieprzekraczalnej i obowiązującej linii zabudowy. W odwołaniu wskazano również, że nie doprecyzowano warunków bezpieczeństwa pożarowego oraz naruszono przepisy formalne postępowania określone przepisami art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 kpa. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa i art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że warunki udzielenia pozwolenia na budową określone są przepisami Prawa budowlanego. Zgromadzone dowody w tym projekt budowlany i dołączone oświadczenia jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, gazu, wody wskazują, iż projekt budowlany zawiera (art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy) takie dowody w zakresie dostaw powyższych mediów i impulsów telefonicznych. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że uzgodnione warunki dostaw wody dla celów ochrony pożarowej zapewnione są w ilości 15,0 m3/s, natomiast projekt budowlany zakłada zapotrzebowanie wody do zewnętrznego gaszenia pożaru na poziomie 20 m3/s. Uwzględniając więc przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie pożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.) w związku z art. 208 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej rozporządzenie) i pkt 1.1 obowiązujących warunków zabudowy określonych w decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lutego 2007 r. nr [...], organ odwoławczy uznał, że sprawa w tym zakresie wymaga dalszego postępowania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia, nieruchomość zabudowywana budynkiem usługowym powinna posiadać urządzone miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych w tym poruszających się na wózkach inwalidzkich. Organ odwoławczy wskazał, iż dołączonym i zatwierdzonym projekcie zagospodarowania działki jedno takie miejsce wskazano (na poziomie terenu) jednak nie podano charakterystycznych wymiarów, co narusza przepis § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Organ odwoławczy wskazał, że nie opisano również takiego miejsca w garażu podziemnym, stanowiącym kondygnację, co wynika z treści § 12 pkt 16 w zw. z § 105 ust. 5 warunków technicznych. Wojewoda wskazał, iż podnoszony w odwołaniu zarzut o niezgodnej, z przepisami warunków technicznych lokalizacji miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej od strony ulicy W. nie uwzględnia, iż wymagane 3,0 m dotyczą granic działek budowlanych. Taką działką nie jest działka nr [...] (odcinek ulicy W.). W uzasadnieniu decyzji wskazano również, iż do zatwierdzonego, zaskarżoną decyzją projektu budowlanego nie załączono uzgodnienia elementów sieci tj. przyłącza energetycznego, gazowego, wody, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej i telekomunikacyjnego (lokalizowanych poza nieruchomością inwestora) i nie wykonano obowiązku uzyskania, przed wydaniem pozwolenia na budowę odrębnej decyzji uzgadniającej obsługę komunikacyjną. Powyższe stanowi uchybienie obowiązkom nałożonym w decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał również, że warunki zabudowy określone w decyzji nr [...] precyzyjnie ustalają kształtowanie linii zabudowy od strony ulicy P. i ul. W.. Przedłożony plan zagospodarowania wskazuje, że linia wyznaczająca położenie lica elewacji frontowej budynku nie powoduje przekroczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy W.. Elementy drugorzędne budynku jak zjazd do garażu (poniżej poziomu terenu z nadziemnymi balustradami) lokalizowane poza tą linią wymagają dalszej analizy i uzgodnienia wraz z obsługą komunikacyjną z Zarządem Dróg Miejskich. Odnośnie obowiązującej linii zabudowy od strony ul. P. organ odwoławczy stwierdził, że sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i ostatecznego ustalenia czy warunki zabudowy dopuszczają odsunięcie w głąb działki lica elewacji frontowej budynku pomiędzy osiami C i G (rys. A3 -A8), od obowiązującej linii zabudowy przy zachowanej szerokości frontowej (poniżej 64 m). Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest niekompletny. Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839) w projekcie budowlanym nie określono kategorii geotechnicznej budynku. Z danych projektu wynika (proj. bud. k. 120), że przewidywana jest budowa budynku pięciokondygnacyjnego (warunki zabudowy przewidują maksymalnie 4 kondygnacje nadziemne). Z tego powodu wyklucza to zaliczenie budynku do I kategorii geotechnicznej. Do projektu nie dołączono również wymaganych geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 3 pkt 2 i 5 część rysunkowa planu zagospodarowania działki powinna określać między innymi wzajemne odległości obiektów budowlanych w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich oraz usytuowanie urządzeń przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego. Takich danych projekt zagospodarowania terenu nie zawiera. Z tych powodów organ odwoławczy uznał za uzasadniony wniosek dotyczący uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż wydanie merytorycznej odmowy wydania pozwolenia na budowę byłoby na tym etapie postępowania przedwczesne. Dalsze postępowanie naprawcze w tej sprawie może wyeliminować opisane naruszenia prawa budowlanego i doprowadzić do wydania zgodnego z tym prawem pozwolenia na budowę. Ponadto zakres wymaganego, dodatkowego postępowania wyjaśniającego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. "A" Sp. z. o.o. Sp. k. kwestionując powyższe rozstrzygniecie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 136 kpa poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P/ i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo że Wojewoda [...] miał obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, to jest dokonania oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ I instancji oraz ewentualnie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W związku z powyższym skarżąca zaskarżając decyzję w całości wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje merytoryczne uregulowane w art. 138 § 1 kpa mają charakter podstawowy. Dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest ograniczona przez art. 138 § 2 kpa w związku z art. 136 kpa, które przyjmują jako przesłankę wydania takiej decyzji określony zakres czynności postępowania dowodowego, a mianowicie gdy "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części". Wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe więc wyłącznie w przypadku ziszczenia się przesłanki rażącego naruszenia przepisów postępowania dotyczących zakresu postępowania dowodowego, tj. sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w ogóle lub w przeważającej części. Niezbędne jest przy tym wykazanie, że ustalona wadliwość postępowania nie pozwala organowi odwoławczemu na przeprowadzenie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego - zgodnie z art. 136 kpa Konieczność przeprowadzenia dowodu, uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania lub uzupełnienia rozstrzygnięcia mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji . W ocenie skarżącego, nawet gdyby uznać, że organ I instancji przeprowadził niepełne postępowanie dowodowe, mogło ono zostać uzupełnione w toku postępowania odwoławczego przez organ odwoławczy. Zdaniem skarżącego w zaskarżanej decyzji organ odwoławczy w sposób bardzo ogólny uzasadnił powód przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Niezależnie od faktu niedokonania we własnym zakresie czynności wyjaśniających, które w ocenie organu odwoławczego są niezbędne, skarżąca wskazała, iż w jej ocenie materiał zgromadzony w sprawie pozwala na wydanie merytorycznej decyzji bez przeprowadzania jakichkolwiek dodatkowych czynności. Zdaniem skarżącej organ powinien był dokonać samodzielnie merytorycznej oceny zebranych w sprawie dowodów i wydać decyzję w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Mając na uwadze fakt, iż organ odwoławczy podzielił szereg zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą co prawidłowości i kompletności projektu budowlanego, który podlegał analizie w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Zasadnym było wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego w oparciu o zebrany w toku postępowania pierwszoinstancyjnego materiał, bez dokonywania przez organ II instancji jakichkolwiek czynności dodatkowych. Wojewoda [...] odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. "B" sp. z.o.o. sp. k. w odpowiedzi na skargę stwierdziła, iż jest ona bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem uczestnika zarzut naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa jest niesłuszny. Zgodnie bowiem z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Rozstrzygnięcie w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia leży całkowicie w gestii organu drugoinstancyjnego w przypadku, gdy dojdzie on do wniosku, iż postępowanie dowodowe nie doprowadziło do zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na należyte rozstrzygnięcie sprawy. Uczestnik wskazał przy tym, że skarżący składając odwołanie wskazał szereg uchybień w zakresie postępowania dowodowego oraz wniósł o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych wielu specjalności na szereg jego zdaniem kluczowych dla sprawy okoliczności. Postępowanie dowodowe w tak szerokim zakresie nie może zostać przeprowadzone przez organ drugiej instancji, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności. Ponadto wskazano na fakt, iż skarżący sam składając wniosek alternatywny dopuszczał możliwość dojścia przez organ drugiej instancji do wniosku, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający i nie może zostać uzupełniony przez organ pierwszej instancji. Uczestnik podzielił również stanowisko organu odwoławczego odnośnie interpretacji art. 35 Prawa budowlanego, którego treść oznacza, iż to organ pierwszej instancji zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę może zostać wydana zgodnie z wnioskiem. Organ drugiej instancji koryguje jedynie prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i w razie potrzeby uzupełnia postępowanie dowodowe w nieznacznej jednak części. Jeśli jednak postępowanie dowodowe konieczne jest do uzupełnienia w granicach opisanych w ustępach powyżej, wówczas konieczne jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, aby mógł on przeprowadzić to postępowanie w należytym zakresie. Odmienne rozwiązanie powodowałoby naruszenie art. 35 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ocena wydanej w trybie art. 138 §2 kpa decyzji Wojewody [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta P. w całości i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania Przedmiotem skargi nie jest zatem decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do jej istoty, a jedynie decyzja przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż dokonując oceny legalności takiej decyzji Sąd bada jedynie czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 §2 kpa. Sąd bada zatem czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia reformacyjnego, oraz czy zachodziła potrzeba jego uzupełnienia, ale w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo tego uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Decyzja wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa jest bowiem dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Treść przepisu art. 138 kpa w powiązaniu z art. 15 kpa wprowadzającym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, oznacza że każda sprawa administracyjna podlega w wyniku wniesionego odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980 s. 144 i nast.). Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, tylko wtedy gdy rozstrzygnięcie to wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zatem dokonując oceny takiej decyzji organu odwoławczego Sąd zobligowany jest do sprawdzenia i dokonania oceny czy postępowanie organu pierwszej instancji dotknięte było w istocie takimi wadami, które skutkować musiały ponownym jego przeprowadzeniem w całości lub w znacznej części. Sąd rozpoznając skargę na decyzję kasacyjną nie może natomiast przesądzić o tym, czy zachodziły przesłanki do wydania decyzji o treści wnioskowanej przez strony postępowania. Nie czyni tego także kontrolowana decyzja, która nie przesądza o wyniku przyszłego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, który na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego dokona stosownych ustaleń, będących podstawą jego orzekania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, stwierdzić należy, że postępowanie organu pierwszej instancji dotknięte było uchybieniami, które nie mogły być naprawione w postępowaniu odwoławczym. Organ II instancji podejmując decyzję prawidłowo stwierdził bowiem liczne uchybienia, które mogą mieć wpływ na wydaną decyzję. Powyższe dotyczy uzgodnionych warunków dostaw wody dla celów ochrony pożarowej niezgodnych z projektem budowlanym, opisania wymiarów miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych znajdującego się na poziomie terenu i w garażu co narusza § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano również, iż do zatwierdzonego projektu budowlanego nie załączono uzgodnienia elementów sieci tj. przyłącza energetycznego, gazowego, wody, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej i telekomunikacyjnego (lokalizowanych poza nieruchomością inwestora) i nie wykonano obowiązku uzyskania, przed wydaniem pozwolenia na budowę odrębnej decyzji uzgadniającej obsługę komunikacyjną co stanowi uchybienie obowiązkom nałożonym w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wskazał również, że warunki zabudowy ustalone dla przedmiotowej nieruchomości precyzyjnie ustalają kształtowanie linii zabudowy od strony ulicy P. i ul. W.. Elementy budynku takie jak zjazd do garażu (poniżej poziomu terenu z nadziemnymi balustradami) lokalizowane poza tą linią wymagają dalszej analizy i uzgodnienia wraz z obsługą komunikacyjną z Zarządem Dróg Miejskich. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest niekompletny i narusza przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839), gdyż w projekcie budowlanym nie określono kategorii geotechnicznej budynku. Do projektu nie dołączono również wymaganych geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. Ponadto część rysunkowa planu zagospodarowania działki nie określa wzajemnych odległości obiektów budowlanych w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich oraz usytuowanie urządzeń przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego co stanowi naruszenie § 8 ust. 3 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Zakres stwierdzonych uchybień i braków przedłożonego projektu budowlanego, powoduje iż przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w tym zakresie przez organ odwoławczy wykraczałoby zdaniem Sądu poza ramy dodatkowego postępowania wyjaśniającego określonego w przepisie art. 136 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy, zgodnie z w/w przepisem, może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe. W tym wypadku nie może zastąpić jednak organu I instancji w dokonaniu czynności wyjaśniających istotnych dla sprawy. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania w zakresie, w którym wykazano organowi I instancji istotne uchybienia, w przypadku wydania przez Wojewodę [...] decyzji negatywnej naruszałoby bowiem wyrażoną w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2008 roku, IV SA/Wa 187/08, Lex Nr 505835 ). Wskazać także należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Powyższa regulacja prawna określa zakres działania organu przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Ponadto obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Zatem w pierwszej kolejności organ winien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie dokonał prawidłowo powyższej oceny, na co wskazał organ II instancji. Wskazać ponadto należy, że organ I instancji postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r., wydanym na podstawie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego, wezwał inwestora "B" sp. z.o.o. sp. k. o uzupełnienie wniosku o pozwolenie na budowę poprzez usunięcie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości ( innych niż wskazał organ II instancji) oraz iż inwestor takie nieprawidłowości usunął. Dlatego też odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowa udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia stwierdzonych przez organ II instancji nieprawidłowości byłaby naruszeniem art. 35 ust 1 Prawa budowlanego. W związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.