IV SA/Po 1020/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi R.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku I. oddala skargę; II. zasądza na rzecz adwokata W. N. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie [...] zł stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – łącznie [...] zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. WSA/wyr.1-sentencja wyroku Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło niedopuszczalność wniosku R. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odszkodowania za zniszczenie mienia. Powyższe postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] r. R. P. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z zażaleniem na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C., domagając się odszkodowania za kradzież królików z jego nieruchomości, za pobicie go, a także kradzież innego mienia. Czynności tych, zdaniem skarżącego dopuścił się Burmistrz Miasta i Gminy C.. Jednocześnie skarżący żądał zwrotu zrabowanego mienia (k. 109 akt adm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] uznało skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. za nieuzasadnioną (k. 118 akt adm.) i wskazało, iż z treści akt sprawy, wynika że zarzuty złożonego przez R. P. zażalenia nie podlegają kognicji Kolegium, ani sądownictwu administracyjnemu. Skarżący zarzuca, bowiem że został pozbawiony swojego majątku poprzez kradzież i dewastację, a także że został pobity. Zadośćuczynienia w takim przypadku dochodzić należy w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym, a nie w drodze zażalenia złożonego w postępowaniu administracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając postanowienie, którym uznało skargę na bezczynność Burmistrza C. za nieuzasadnioną pouczyło stronę o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do tego pouczenia R. P. w dniu [...] r. (k. 119 akt adm.) zażądał ponownego rozpoznania sprawy "gdyż jest niezadowolony z postanowienia SKO w P. z dnia [...]". Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 134 w zw. z art. 144 kpa ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazując na motywy wydanego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że na postanowienie uznające skargę na bezczynność za nieuzasadnioną nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W takiej sytuacji na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa należało stwierdzić niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przewidzianym ustawą terminie R. P. wniósł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie z dnia [...] r. domagając się jego uchylenia w całości, jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Skarżący zwrócił uwagę, że organ przyznał, iż omyłkowo pouczył go o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie R. P. "SKO zbyt często myli się na jego szkodę". Ponieważ zatem Kolegium nic nie zrobiło w sprawie bezczynności Burmistrza C. skarżący wskazał, iż przysługuje mu skarga do WSA. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że żądaniem skargi objęto kontrolę legalności postanowienia Kolegium stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie budzi również wątpliwości Sądu oraz niekwestionowany pozostaje fakt błędnego pouczenia R. P. o prawie do zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Burmistrza C.. Istota sporu sprowadza się do oceny dopuszczalności stwierdzenia w przedmiotowej sprawie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uprzedzając właściwe rozważania, podkreślenia, w ocenie Sądu wymaga, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie stało się – zgodnie z wyraźnym żądaniem skargi – postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Odnosząc się zatem do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, wyjaśnić należy, że czym innym jest skarga na postanowienie organu administracji publicznej, a czym innym skarga na bezczynność takiego organu. Zasadniczo, w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu kognicja Sądu ograniczona jest do badania, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 35 kpa. Natomiast rozpoznając sprawę ze skargi na postanowienie, sąd dokonuje oceny, co do zgodności kontrolowanego postanowienia z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jego wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Skoro zatem wolą skarżącego było skontrolowanie przez Sąd legalności postanowienia Kolegium w sprawie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostają argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące ewentualnej bezczynności Burmistrza C.. Przedmiotem rozważań Sądu mogłyby one, bowiem się stać dopiero w razie złożenia skargi na bezczynność Burmistrza C.. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa. Skarżący z prawa tego skorzystał, z tym że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] r. zażalenie to uznało za bezzasadne. W skutek błędnego – co pozostaje niesporne – pouczenia skarżący zwrócił się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Wyjaśnienia przede wszystkim wymaga, że wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje jedynie wniesienie skargi na bezczynność organu, w przypadku niezałatwienia sprawy w przewidzianym przez przepisy terminie. Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 kpa nie ma natomiast cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem – co pozostaje bezsporne - postępowanie przed Kolegium toczyło się w trybie art. 37 kpa, to na stanowisko tego organu wyrażone formie postanowienia, nie przysługiwał żaden środek odwoławczy. Brak jest, bowiem szczególnych unormowań kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zaskarżenia tego postanowienia. Stronie zatem nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym (por. wyrok NSA z 12.04.2001 r., sygn. IV SA 1866/00, postanowienie WSA z 21.12.2009 r., sygn. III SA/Kr 1062/09). O dopuszczalności złożenia środka zaskarżenia nie mogło przesądzić także błędne pouczenie strony o możliwości zaskarżenia takiego postanowienia, zawarte przez Kolegium w orzeczeniu z [...] r. Skoro zatem przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie z dnia [...] r., to trafnie Kolegium, na podstawie art. 134 kpa orzekło w zaskarżonym postanowieniu o niedopuszczalności wniesionego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Obowiązek taki spoczywa, bowiem na organie odwoławczym w przypadku zaskarżenia orzeczenia, pomimo wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia go w toku instancji. Niedopuszczalność złożonego w niniejszej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynikała z tzw. przyczyn przedmiotowych. Przepisy prawa wyłączają, bowiem możliwość podważenia w trybie procesowym postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 1 kpa. W takiej sytuacji ponowne rozpoznanie sprawy przez Kolegium było niedopuszczalne. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na sposób załatwienia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II wyroku, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). jh