IV SA/Po 1022/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uzupełnić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2014 r. poprzez dodanie pkt II w brzmieniu- "zasądza od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz adwokata R. D. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) obejmującą podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu". Uzasadnienie: J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego wskazane w rubrum. Postanowieniem Referendarza Sądowego z dnia 19 listopada 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r. umorzył postępowanie. Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie orzeczenia o kosztach postępowania. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok (postanowienie), co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2011r. nr 142 poz. 830) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa § 18 i § 19 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013.461 j.t.). Stosownie do wymienionych przepisów koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie miał zastosowanie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł. Kwotę tę, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). W niniejszej sprawie mimo złożenia przez pełnomocnika skarżącego skutecznego wniosku o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu, sąd nie zasądził należytych kosztów w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2014 r. W związku z powyższym wniosek pełnomocnika o uzupełnienie orzeczenia w tym zakresie uznać należało za zasadny. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 157 w zw. art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.