IV SA/Po 1033/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w Warszawie na uchwałę Rady Powiatu w Ś. z dnia [...] czerwca [...] r., nr [...] w przedmiocie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. Pismem z dnia [...] września 2011 r. "A" S.A. z siedzibą w W. (dalej skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na uchwałę Rady Powiatu w Ś. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w sprawie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpital w Ś. (k. 5-15 akt sądowych). W osobnym piśmie z dnia [...] września 2011 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wyżej opisanej skargi. Skarżąca wskazała, że pismem z dnia 20 czerwca 2011 r. wystosowała do Rady Powiatu w Ś. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia złożenia przedmiotowego wniosku Rada Powiatu nie zajęła stanowiska odnośnie wyżej wskazanego wezwania. W związku z tym, zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa), termin do wniesienia skargi upłynął dnia 20 sierpnia 2011 r. Skarżąca uchybiła jemu bez swojej winy, zlecając sporządzenie skargi profesjonalnemu pełnomocnikowi – radcy prawnemu. Mając świadomość, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wystosowane w momencie kiedy rozpoczynał się okres urlopowy pełnomocnik postanowił wstrzymać się do ostatniego momentu ze skierowaniem skargi do Sądu w oczekiwaniu na zajęcie stanowiska przez Radę Powiatu, gdyż działanie to było korzystne dla skarżącej. Jednakże pod koniec biegu terminu do złożenia skargi pełnomocnik skarżącego niespodziewanie zachorował, co potwierdza zaświadczenie wystawione przez lekarza rodzinnego oraz pisemne oświadczenie pełnomocnika. Choroba ta uniemożliwiła pełnomocnikowi nie tylko sporządzenie skargi ale i zlecenie tej czynności innej osobie. Pełnomocnik skarżącej był obłożenie chory i nie był w stanie podejmować jakichkolwiek czynności związanych z wykonywaniem zawodu. Poza tym, zlecenie sprawy innej osobie, nawet gdyby nie umożliwiła tego choroba musiałoby nastąpić na rzecz osoby trzeciej nie znającej okoliczności samej sprawy, jak i specyfiki rynku związanego z ochroną zdrowia. Pełnomocnik skarżącej nie miał nadto możliwości przekazania uprawnień do działania innej osobie, gdyż drugi radca prawny pracujący w tej samej Kancelarii przebywał w tym czasie na urlopie wypoczynkowym. Choroba pełnomocnika skarżącej w stopniu uniemożliwiającym wykonywanie zawodu ustąpiła w dniu 31 sierpnia 2011 r. Wniosek o przywrócenie terminu został zatem złożony w terminie o którym stanowi art. 87 § 1 ppsa (k. 42-44 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1033/11, WSA odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób braku swojej winy w uchybieniu przedmiotowego terminu. Z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza rodzinnego pełnomocnika skarżącej nie wynika, jakie dolegliwości zdrowotne spotkały ją, a w szczególności czy w okresie od 16 do 30 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej był na tyle chory, że skutkowało to niezdolnością do pracy oraz obiektywną niemożliwością wyręczenia się w sporządzeniu skargi inną osobą, niekoniecznie z tej samej Kancelarii. Za miarodajne nie mogły zostać uznane twierdzenia pełnomocnika skarżącej w tym zakresie (k. 60 akt sądowych), które nie korelują z wystawionym zaświadczeniem lekarskim. Jednocześnie Sąd zauważył, że zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej powinno zostać wystawione na odpowiednim druku zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1999 r., nr 65, poz. 741 ze zm.). Tymczasem skarżąca nie przedłożyła takiego zaświadczenia (k. 70-74 akt sądowych). Postanowienie z 18 października 2011 r. wraz z pisemnym uzasadnieniem oraz pouczeniem o trybie i sposobie złożenia zażalenia, doręczono skarżącej 24 października 2011 r. (k. 79 akt sądowych) i Radzie Powiatu w Ś. dnia 21 października 2011 r. (k. 80 akt sądowych). Z uwagi na brak wniesienia zażalenia, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 14 listopada 2011 r. stwierdzona została prawomocność formalna postanowienia z 18 października 2011 r. (k. 78v akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Odrzucenie skargi stanowi następstwo jej niedopuszczalności, co oznacza niemożliwość przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przesłanką odrzucenia skargi jest w szczególności złożenie po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 ppsa). W sytuacji jednak złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi o tym, że termin nie został przywrócony można orzec dopiero wówczas, gdy postępowanie wywołane wnioskiem o jego przywrócenie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II GZ 134/05, lex nr 859957). W rozpoznawanej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 18 października 2011 r. odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z uwagi na zaniechanie złożenia przez którąkolwiek ze stron zażalenia od przedmiotowego postanowienia, stało się ono prawomocne. Tym samym w sprawie powstał obowiązek odrzucenia skargi, której uchybienie nie zostało konwalidowane. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ppsa w punkcie 1 postanowienia odrzucił skargę. W punkcie 2 postanowienia Sąd działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa zwrócił Skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 300,00 zł.