IV SA/Po 1035/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej oddala skargę Komendant Miejski Policji w [...] sporządził w dniu [...] lipca 2010 r. ocenę okresową nadkomisarza D. W., Komendanta Komisariatu Policji w [...] – realizującego zadania w Zespole [...] i w Wydziale [...], za okres służby od [...] czerwca 2009 r. do [...] czerwca 2010 r. w której wnioskach końcowych (część E) ocenił policjanta na zajmowanym stanowisku służbowym jako "zgodnie z wymaganiami". Po otrzymaniu w dniu [...] lipca 2010 r. powyższej oceny policjant, wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. zatytułowanym "raport", wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o sporządzenie opinii służbowej wraz z wyjaśnieniem, dlaczego przy sporządzaniu oceny okresowej Komendant posiłkował się notatką służbową Naczelnika Wydziału [...], skoro w czasie pracy policjanta Naczelnik przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i nie uczestniczył w czynnościach służbowych. Przełożony w dniu [...] lipca 2010 r. wydal opinię służbową za okres służby od [...] czerwca 2009 r. do [...] czerwca 2010 r. W części "C" opinii służbowej, dotyczącej oceny opiniowanego, w pkt I przedstawiono ocenę przygotowania zawodowego, uznając wykształcenie, kwalifikacje zawodowe oraz poświadczenie bezpieczeństwa za zgodne z wymaganiami, natomiast staż służby za powyżej wymagań. W pkt II części "C", dotyczącym oceny wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności, za zgodne z wymaganiami uznano znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania, rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji, planowanie i organizację pracy, pracę w zespole, komunikację, zdolności analityczne, samodzielność, kreatywność, dyspozycyjność, realizację zadań i czynności. Jako poniżej wymagań oceniono policjanta w kryterium radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych. W części opisowej Komendant Miejski Policji w [...] wskazał, że w dniem [...] czerwca 2009 r. odwołał policjanta ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w [...] i przeniósł do swojej dyspozycji od dnia [...] czerwca 2009 r. Wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 886/09 Wojewódzki Sądu Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] dotyczący odwołania D. W. ze stanowiska służbowego komendanta komisariatu, w związku z czym Komendant Miejski Policji poinformował policjanta o ponownym wdrożeniu procedury odwołania go ze stanowiska komendanta komisariatu z uwagi na utratę zaufania przełożonego w aspekcie sprawnego zarządzania jednostką. Komendant Miejski Policji wskazywał policjantowi, będącemu w dyspozycji, miejsca pełnienia służby i określając konkretne zadania do realizacji. W okresach od [...] czerwca 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. i od [...] lutego 2010 r. do [...] czerwca 2010 r. policjant realizował zadania służbowe w Zespole [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] a w okresie od [...] grudnia 2009 r. do [...] lutego 2010 r. w Wydziale [...] Komendy Miejskiej w [...]. Komendant Miejski Policji wskazał, że sporządzając ocenę okresową opierał się na relacji i opinii naczelników obu wydziałów. Policjant został oceniony pozytywnie za realizację zadań w Zespole [...]. Na realizowane zadania służbowe wpływ miało posiadane wykształcenie, doświadczenie zawodowe w pionie prewencji w tym znajomość obowiązujących przepisów. Jednakże, na podstawie prowadzonego postępowania, "dotyczącego niezgodnego z regulaminem i zasadami etyki zawodowej zachowania" przełożony stwierdził, że policjant ma problemy z radzeniem sobie w sytuacjach kryzysowych. Postępowanie to zostało zakończone decyzją Komendanta Miejskiego Policji o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzeniu rozmowy dyscyplinującej z policjantem. Przełożony ocenił, że policjant prezentuje postawę roszczeniową i jego zachowanie wpływa na nienajlepszą atmosferę pracy w Komendzie, co obrazuje wysłanie przez pracowników i policjantów Komendy Miejskiej Policji w [...] listu otwartego do Komendanta Głównego Policji. Podczas wykonywania zadań w Wydziale [...] policjant przeprowadził zaledwie kilka postępowań sprawdzających określonych w art. 307 kpk oraz pomocy prawnych dla innych jednostek. Kierownictwo tego Wydziału, świadome braku doświadczenia policjanta w realizowaniu czynności procesowych w wielowątkowych sprawach o charakterze gospodarczym, starało się przede wszystkim przydzielać policjantowi do realizacji postępowania określone w ramach art. 307 kpk. Nadto policjant realizował sprawy w trybie art. 278 § 1 i 3 kk, które, zważywszy na doświadczenie oficera nie powinny sprawiać trudności w realizacji, a mimo to w niektórych przypadkach policjant dokonał błędnej analizy materiałów i wyciągnął niewłaściwe wnioski, co skutkowało zwrotem materiałów do uzupełnienia lub uchyleniem postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia. Komendant Miejski Policji wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98 poz. 890 ze zm., dalej jako Rozporządzenie) po dokonaniu samooceny przez policjanta, dokonał w jego obecności oceny wywiązywania się z nałożonych obowiązków i zadań w analizowanym okresie jako zgodnie z wymaganiami. Zarazem wskazał, że policjant w sposób zadowalający realizuje zadania służbowe przewidziane dla stanowiska specjalisty w Zespole [...] Komendy Miejskie Policji w [...], natomiast z uwagi na utratę zaufania, jest nieprzydatny na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji w [...]. W odwołaniu od opisanej opinii służbowej policjant zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o uznanie odwołania jako zasadnego i ocenił, że celem wystawienia opinii służbowej w takim brzmieniu było uniemożliwienie wzięcia, jako kontrkandydatowi, udziału w konkursie na stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Osoba, która ma problemy z radzeniem sobie w sytuacjach kryzysowych nie zostanie bowiem dopuszczona do kierowania jednostką organizacyjną. Odwołujący się wskazał, że z oceny opisowej opinii służbowej wynika, iż powodem wystawienia oceny "poniżej oczekiwań" w kryterium "radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych", było jedno postępowanie, dotyczące niezgodnego z regulaminem i zasadami etyki zawodowej zachowania się policjanta wobec bezpośredniego przełożonego: Naczelnika Wydziału Prewencji. W oparciu o to postępowanie odwołującemu się zabrano broń służbową pod pretekstem leczenia psychiatrycznego, co jest niezgodne z prawdą. W tym czasie Naczelnik Wydziału Prewencji nie był bezpośrednim przełożonym policjanta, a samo zachowanie policjanta było regulaminowe. To sposób zbierania przez Naczelnika podpisów pod "listem otwartym" skierowanym do Komendanta Głównego Policji i innych przełożonych w sprawie odwołującego się, uwłaczał godności oficera policji. Odwołujący się trafił do Wydziału [...] tuż przed świętami Bożego Narodzenia, przepracował w nim zaledwie 34 dni robocze w tym 3 dni pełniąc dyżury zgłoszeniowe. Przez 31 dni wykonał i zakończył 18 czynności, a także wykonał czynności służbowe w innych sprawach. Odwołujący się wskazał, że był "na cenzurowanym" a każdy z policjantów którym podlegał, przed podpisaniem pisma przewodniego lub zatwierdzeniem postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, osobiście zapoznawał się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym. Niezrozumiałe jest zatem podniesienie zarzutu niekompetencji wobec policjanta, a nie wobec podwładnych Komendanta Miejskiego Policji, sprawujących nadzór merytoryczny nad odwołującym się. Uznając odwołanie za nieuzasadnione organ I instancji przekazał je wraz ze stanowiskiem w sprawie oraz dokumentacją Wielkopolskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Poznaniu, który w dniu [...] września 2010 r. zarządził powołanie komisji do zbadania zaskarżonej opinii służbowej. W dniu [...] października 2010 r. komisja sporządziła sprawozdanie z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu, działając na podstawie § 11 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Uzasadniając wskazał na stwierdzenie komisji, ze ocena "poniżej wymagań" w kryterium "radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych" jest uzasadniona. Odwołanie policjanta ze stanowiska komendanta komisariatu policji jest dla niego sytuacją kryzysową gdyż wiąże się ze zmianą ogólnych warunków pracy, a w szczególności z utratą stanowiska kierowniczego. Organ odwoławczy podkreślił przy tym uwagę komisji, że odwołujący się we wnioskach końcowych został oceniony pozytywnie – jako osoba przydatna na zajmowanym stanowisku służbowym i dobrze realizująca zadania i czynności służbowe. Zarazem organ odwoławczy podkreślił, że w zakres działań komisji nie wchodzi wyjaśnianie podniesionych w odwołaniu indywidualnych nieporozumień policjanta z kierownictwem Komendy Miejskiej, które były już wielokrotnie wyjaśniane przez jednostki policji różnego szczebla. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. W. wniósł o uchylenie zakwestionowanej opinii służbowej. Uzasadniając powtórzył argumenty wskazane w odwołaniu od opinii służbowej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odwołanie opisując przebieg postępowania dotyczącego opinii służbowej, przebieg postępowania dotyczącego odwołania skarżącego ze stanowiska komendanta komisariatu, ustalenia dotyczące "listu otwartego "oraz okoliczności odebrania broni służbowej skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przedmiotem sprawy jest decyzja Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu utrzymująca w mocy zaskarżoną opinię służbową D. W. za okres służby od [...] czerwca 2009 r. do [...] czerwca 2010 r. W tym okresie skarżący pozostawał w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Zważywszy na powoływanie się przez organy na wcześniejszy przebieg służby skarżącego Sąd wskazuje, że D. W. wniósł również skargę, zarejestrowaną pod sygnaturą akt IV SA/Po 136/10, na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Wymienioną decyzją została utrzymana w mocy opinia służbowa za okres służby skarżącego na stanowisku komendanta komisariatu policji. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 roku Sąd oddalił skargę D. W. w sprawie IV SA/Po 1036/10. Podstawę wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm., dalej jako ustawa o Policji) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98 poz. 890 ze zm., dalej jako Rozporządzenie). Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy o Policji policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Opiniowanie służbowe nie jest celem samym w sobie, ma charakter instytucji instrumentalnej. Służy celom uszczegółowionym w regulacjach, które od rodzaju uzyskanej opinii oraz od częstotliwości uzyskania oznaczonego rodzaju opinii uzależniają zmianę lub rozwiązanie stosunku służbowego policjanta (art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji - możliwość przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji - możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach). Okresowa opinia służbowa jest aktem administracyjnym przełożonego służbowego policjanta, który w oparciu o dostępne mu środki dowodowe stwierdza fakty, jakie wynikają z przeprowadzonych dowodów. Jest ona aktem, w drodze którego przełożony służbowy stwierdza, czy rozwój zawodowy opiniowanego funkcjonariusza Policji przebiega we właściwym kierunku, czy kierowane do opiniowanego rozkazy i polecenia są wykonywane należycie, gwarantując sprawność działania całej formacji zbrojnej, oraz czy zachodzą przesłanki awansowania służbowego lub służbowej degradacji, nie wyłączając zwolnienia ze służby (patrz A. Korcz-Maciejko, W. Maciejko, Okresowa opinia służbowa Policji jako decyzja administracyjna, Przegląd prawa publicznego nr 3/2008, s. 19 - 28). Opinia służbowa ma charakter decyzji uznaniowej, gdyż sporządzana jest na podstawie zgromadzonych dowodów, które mogą być zinterpretowane w różnorodny sposób, co pozwala na uznaniowe spojrzenie organu na pełnioną przez opiniowanego służbę. Decyzja administracyjna wydawana w ramach uznania administracyjnego dopuszcza wybór przez organ stosujący prawo jednej z możliwych konsekwencji normy prawnej, jednakże przy określeniu kryteriów ocennych, jakimi ma kierować się organ administracyjny przy wydawaniu decyzji. Swobodne uznanie organu nie może jednak nosić cech dowolności, decyzja taka powinna być wynikiem wszechstronnej oceny konkretnego przypadku dokonanej na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy (wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r. sygn. akt SA 810/81 opubl. ONSA nr 1, poz. 45). Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza wprawdzie sam przez się sądowej kontroli, ale zakres tej kontroli znacznie ogranicza, tzn. ogranicza się do kontroli zgodności decyzji z normami dopełnienia. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowo-administracyjną. Oznacza to, że sądowa kontrola tego rodzaju orzeczeń obejmuje samo postępowanie poprzedzające jego wydanie, ale już nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania przez właściwy organ wyboru jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki WSA w Lublinie z 20 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 584/07 i WSA w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2009r. sygn. akt IV SA/Po 24/09, dostępne na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Sąd stwierdza, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem przepisów procedury obowiązujących w jego trakcie. Opinię służbową sporządził właściwy przełożony skarżącego (do tego argumentu Sąd odniesie się szerzej w dalszej części uzasadnienia). Użyte zostały stosowne formularze, których wzór stanowi załącznik do Rozporządzenia. Z aprobatą Sąd wskazuje, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania skorzystał z uprawnienia do powołania komisji do zbadania zaskarżonej opinii. Takie działanie potwierdza chęć dbałości organu o obiektywizm i staranność w dokonaniu oceny służbowej. Powołana komisja sporządziła sprawozdanie wraz z wymaganym wnioskiem (§ 11 ust. 4), a trzydziestodniowy termin do wydania decyzji został dotrzymany (§ 11 ust. 6 Rozporządzenia). Analizując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją opinię służbową Sąd stwierdza, że zgromadzony w sprawie materiał pozwala na stwierdzenie, że przełożony nie naruszył granic uznania administracyjnego sporządzając opinię służbową skarżącego, a opinia nie nosi cech dowolności. Sąd podkreśla, że opinia służbowa (a wcześniej ocena okresowa) znajduje oparcie i uzasadnienie w aktach administracyjnych sprawy. Sporządzona dnia [...] lipca 2010 r. ocena okresowa skarżącego zawiera dysproporcje pomiędzy samooceną policjanta a oceną bezpośredniego przełożonego. Poza kwestionowaną później przez skarżącego oceną w kryterium "radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych", policjant w 6 kryteriach ocenił siebie jako "powyżej wymagań" podczas gdy bezpośredni przełożony uczynił tak w jednym z tych kryteriów: "stażu służby". Natomiast w pozostałych (ośmiu) kryteriach oceny policjanta i bezpośredniego przełożonego są takie same. W oparciu o wniosek skarżącego przełożony sporządził następnie opinię służbową. Zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia wydający opinię sporządza ją samodzielnie lub przy pomocy bezpośredniego przełożonego opiniowanego, w oparciu o okresowe oceny wywiązywania się opiniowanego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności. Przepis jest jednoznaczny i precyzyjny, nie budzi też wątpliwości zasadność pomocy bezpośredniego przełożonego. Komendant Miejski Policji zastrzegł w ocenie opisowej opinii, że opierał się na relacjach i opiniach naczelników obu wydziałów, w których skarżący wówczas realizował zadania. Pomijając pozytywną dla skarżącego ocenę Naczelnika [...] dotyczącą realizacji zadań służbowych (której skarżący nie kwestionuje) Sąd wskazuje, że logicznie i przekonująco brzmią wywody Komendanta Miejskiego Policji który ocenił, że umiejętności w walce z przestępczością gospodarczą, zwłaszcza w sprawach wielowątkowych nabywa się długo, w drodze szkoleń specjalistycznych i doświadczenia zawodowego. Jest oczywistym, że oficer policji, posiadający niekwestionowane wykształcenie i wiedzę w innym zakresie pracy, potrzebuje czasu i szkoleń, aby móc pracować w pełni wnikliwie i profesjonalnie. Zatem brak doświadczenia nie może być traktowany w takim kontekście jako czynnik negatywny i nie uprawnia do surowości przy wystawianiu oceny, ale też nie uzasadnia pobłażliwości przełożonego. W związku z tym Sąd pozytywnie ocenia, że w ocenie opisowej opinii podkreślono zarówno doświadczenie zawodowe skarżącego w pionie [...] jak i – w związku z tym oczywisty - brak doświadczenia w innym wyspecjalizowanym pionie, w tym przypadku w pionie [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można organowi odwoławczemu, a wcześniej Komendantowi Miejskiemu Policji zarzucić dowolności przy ocenieniu policjanta w kryterium "radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych", jako "poniżej oczekiwań". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji takie stanowisko zostało oparte w szczególności na podstawie akt postępowania "dotyczącego niezgodnego z regulaminem i zasadami etyki zawodowej" zachowania skarżącego oraz "listu otwartego" do Komendanta Głównego Policji. W aktach niniejszej sprawy znajduje się przede wszystkim Sprawozdanie z czynności wyjaśniających w sprawie przedmiotowego zachowania (k. 28-32). Wynika z niego, że skarżący po wejściu do pomieszczenia, nie zachowując regulaminowych form zwracania się do przełożonego – bez uprzedniego oddania honorów i zgłoszenia celu przybycia – w obecności innych podwładnych, w sposób oceniony jako nieuprzejmy, nietaktowny i naruszający autorytet przełożonego, podniesionym głosem i kategorycznym tonem, zażądał od przełożonego, w oznaczonym dniu i godzinie, kserokopii "listu otwartego" policjantów Komendy Miejskiej Policji na temat skarżącego. W związku z tym przeprowadzający postępowanie wskazał na naruszenie przepisów Regulaminu ogólnego i musztry Policji stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 11/98 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1998 r. oraz na naruszenie Zasad etyki zawodowej stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Komendant Miejski Policji zaakceptował wniosek sprawozdawcy o uznanie skarżącego za winnego naruszenia dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej oraz propozycję uznania tego naruszenia za przypadek mniejszej wagi wraz z odstąpieniem od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzenia ze skarżącym rozmowy dyscyplinującej. Rozmowa została przeprowadzona ze skarżącym dnia [...] maja 2010 r. (k. 33-33v). Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą, a notatkę włącza się do akt osobowych na okres roku (art. 132 ust. 4b-4c). W związku z powyższym Sąd wskazuje, że nie sposób zarzucić przełożonemu policjanta dowolności w uwzględnieniu zdarzenia, choćby i mniejszej wagi, przy sporządzaniu najbliższej oceny okresowej i opinii służbowej. Zasadnie przy tym organ odwoławczy ocenił, że odwołanie skarżącego ze stanowiska komendanta komisariatu jest dla skarżącego sytuacją kryzysową. Taka zmiana ogólnych warunków pracy – chociażby skutkująca wykonywaniem zadań w nowym dla skarżącego wydziale – jest stresująca i utrudnia codzienną pracę. Należy zarazem mieć na uwadze, że we wnioskach końcowych opinii służbowej skarżący został oceniony jako przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym, który dobrze realizuje zadania i czynności służbowe. Sąd wskazuje, że organy wydając zaskarżoną decyzję oraz opinię służbową w stopniu wystarczającym wyjaśniły motywy swojej oceny. Zarzuty skargi Sąd ocenia jako bezzasadne. Zakwestionowana opinia służbowa dotyczy okresu w którym skarżący pozostawał w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji i nie realizował zadań na stanowisku komendanta komisariatu policji, zatem słusznie opinię służbową sporządził komendant miejski policji (§ 7 ust. 1 pkt 5 lit. "c" Rozporządzenia). Na marginesie zatem Sąd wskazuje, że przełożonym właściwym do wydania opinii dla komendanta komisariatu Policji jest również komendant miejski policji (§ 7 ust. 1 pkt 5 lit. "a" Rozporządzenia). Odnosząc się do przytoczonych w skardze danych liczbowych obrazujących pracę skarżącego Sąd wskazuje, że nie sposób ocenić poszczególnych postępowań nie znając stopnia ich zawiłości, ilości wątków i niezbędnych do wykonania czynności. W oczywisty sposób najbardziej uprawnionym do wydania takiej oceny jest bezpośredni przełożony policjanta i słusznie przepis § 8 ust. 1 Rozporządzenia przewiduje sporządzanie opinii służbowej przy pomocy bezpośredniego przełożonego opiniowanego. Sąd podkreśla, że opinia służbowa jest przykładem aktu o charakterze uznaniowym, a kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją opinii służbowej nie wykazała cech dowolności. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 608/10 (dostępny na stronie internetowej NSA) opiniowanie służbowe nie odbywa się na zasadach typowego prowadzenia postępowania dowodowego, lecz jak sama nazwa wskazuje, ma charakter opinii, a więc charakter oceny. Dla prawidłowości oceny wystarczające jest ustalenie kryteriów oceny; czy istniały podstawy do uznania, że wskazane fakty w ramach ocenianych kryteriów mogą być brane pod uwagę dla wydania opinii i znajdują uzasadnienie dla formułowanych zarzutów. W związku z powyższym skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.