IV SA/Po 1039/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. T.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji /-/I.Kucznerowicz /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/M.Dybowski Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. D. T.-G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej Ppsa) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż, jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce przede wszystkich w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tymczasem ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie wynika niebezpieczeństwo wystąpienia takiego stanu rzeczy, natomiast w uzasadnieniu spornego wniosku jak również wniosku ponowionego na rozprawie nie odniesiono się do żadnych konkretnych faktów mających potwierdzić, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób rzeczywisty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Dodać należy, iż samo tylko lakoniczne twierdzenie o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w żadnym razie nie mogło uzasadniać, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła któraś z przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2008 r., I OZ 482/08). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa Sąd orzekł jak w postanowieniu. /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ M. Dybowski ja