IV SA/Po 1046/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011r. sprawy ze skarg: 1. Pogotowia dla Zwierząt w T. 2. Prokuratora Rejonowego w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile na rzecz Pogotowia dla Zwierząt w T. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Pogotowie dla Zwierząt z siedzibą w T. wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2010r. zwróciło się do Wójta Gminy K. z prośbą o czasowe odebranie M.i R.Ś psów przetrzymywanych w rażących warunkach bytowych w budynkach gospodarczych na terenie posesji położonej w R. W uzasadnieniu swojego pisma wnioskodawca podał, iż w dniu 7 sierpnia 2010 r. dokonał zabezpieczenia 15 psów, których stan - w jego opinii - powodował zagrożenie ich życia i zdrowia. Wnioskodawca we wniosku wskazał, , że odebrane przez niego zwierzęta były brudne, bardzo zapchlone i cuchnące odchodami. Trzymano je w skrajnych warunkach -w pomieszczeniach chlewni, w brudnych, nieprzystosowanych do hodowli klatkach i boksach. Psy, mimo potrzeb, nie były leczone ani szczepione. Nie były ponadto poddawane zabiegom pielęgnacyjnym, a dwa z nich posiadały przerośnięte, wrastające w ciało pazury. Część zwierząt była wychudzona, a szczeniaki nie otrzymywały właściwej karmy. Zdaniem wnioskodawcy, także woda znajdująca się w kojcach, nie nadawała się do picia, bo była zanieczyszczoną deszczówką. Wójt Gminy K decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art 7 ust. 1 -3 w związku z art 6 ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (j.t. Dz. U. z 2003r. Nr 106, poz. 1002, ze zm. – dalej ustawa) orzekł o odmowie czasowego odebrania M. i R. Ś. należących do nich 15 psów. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż nie dał wiary twierdzeniom Pogotowia dla Zwierząt, wskazującym na nieprawidłowe utrzymywanie psów, które stało się zagrożeniem dla ich zdrowia i życia. Wskazana przez wnioskodawcę okoliczności zapchlenia, zarobaczenia, brudnej sierści czy też przerośniętego pazura u jednego z nich, nie stanowią podstawy do natychmiastowego odebrania tych zwierząt dotychczasowym właścicielom; byłoby to sprzeczne z postanowieniem art. 7 ust. 3 ustawy. Organ wydający decyzję wskazał przy tym sporządzoną na jego żądanie opinię M.K. - lekarza sprawującego opiekę weterynaryjną nad zwierzętami M. i R. Ś. Zdaniem organu, wskazany w aktach przypadek wadliwego procesu opieki nad psami winien być podstawą do wszczęcia wobec właścicieli zwierząt działań dyscyplinujących, a nie powodować sankcje ich odebrania. Zdaniem organu, opinia wnioskodawcy o braku wody w kojcach, czy też panującym w gospodarstwie niechlujstwie była tendencyjna i jednostronna. Podobnie oceniono opinie zoopsychologa i weterynarza, obecnych podczas interwencji w dniu 7 sierpnia 2010r., stwierdzając że ich krytyczne stanowiska co do zaobserwowanych zjawisk powodowane były nadinterpretacją faktów i próbą uzasadnienia potrzeby odebrania tych psów. Pogotowie dla Zwierząt, kwestionując decyzję Wójta Gminy K. złożyło odwołanie, w którym zarzuciło organowi błędne rozumienie postanowień ustawy oraz działanie niezgodne z kodeksem postępowania administracyjnego, poprzez nie uwzględnienie dowodów zebranych w sprawie. Odwołujący podkreślił, iż jego zdaniem zasadne było odebranie M. i R.Ś. zwierząt wskazanych we wniosku, bowiem dalsze ich przebywanie w gospodarstwie dotychczasowych właścicieli groziło utratą ich zdrowia i życia. Odwołujący zakwestionował jednocześnie dokonaną przez organ ocenę stanu zdrowia zwierząt w oparciu o opinię M.K., który nie widział ich w dniu interwencji Pogotowia dla Zwierząt ani prawdopodobnie w ogóle ich nie leczył. Odwołujący się wskazał też na wybiórczą analizę dowodów złożonych w sprawie. Według niego stan psów; potwierdzony opiniami zoopsychologa i weterynarza oraz udokumentowany na fotografiach i w raporcie z interwencji z dnia 7 sierpnia 2010r. wskazuje, że były one utrzymywane w warunkach braku leczenia, co stanowiło dla nich bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2010r. Nr [...] orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postępowania M. i R.Ś. nie można było zakwalifikować jako znęcania się nad zwierzętami, rozumianego jako świadome dopuszczanie do zadawania im bólu i cierpień, m.in. poprzez utrzymywanie ich w niewłaściwych warunkach bytowania, w stanie rażącego niechlujstwa. Organ odwoławczy, wskazując na zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że zwierzęta zgromadzone w gospodarstwie małżonków Ś. istotnie, w dniu interwencji Pogotowia dla Zwierząt były brudne i od strony higieniczno - pielęgnacyjnej - mocno zaniedbane. W opinii Kolegium, stan zwierząt nie stanowił jednak bezpośredniego zagrożenia dla ich życia, które uzasadniało natychmiastową konieczność ich odebrania dotychczasowym właścicielom. Ani silne zapchlenie psów, ani nawet ich skrajnie brudna, skołtuniona sierść, mogąca prowadzić do chorób skórnych, nie przesądza, zdaniem Kolegium, o pilnej potrzebie zmiany miejsca przebywania tych zwierząt dla zapewnienia im odpowiedniej opieki. Podobnie ocenić należy zaobserwowane przez interweniujących przypadki przerośniętych, poskręcanych pazurów (psy oznaczone we wniosku nr 18 i nr 19; u tego ostatniego pazury wrastały "w ciało, powodując miejscowe stany ropne"), albo też odnotowany przypadek suki (we wniosku oznaczonej numerem 20) kulejącej na tylną łapę. Takie sytuacje nie mogą uzasadniać opinii, iż zwierzęta te przetrzymywane były w skrajnych warunkach zagrażających ich bytowi. Podobnie oceniono zgłoszone przez zoopsychologa przypadki bojaźliwości albo nadpobudliwości niektórych psów. Opinia tego typu, wyrażona w oderwaniu od przebiegu mającej miejsce interwencji, nie może być podstawą do wniosku, że zwierzęta te były traktowane nieodpowiednio, co musiało doprowadzić do zastosowania sankcji ich przymusowego odebrania. Zdaniem Kolegium, także okoliczność złego odżywiania psów, albo wręcz ich głodzenia, nie znajduje potwierdzenia w materialne dowodowym. Fakt, iż część z nich była wychudzona, a w miskach dla szczeniaków znajdowała się nieodpowiednia karma, nie oznacza, że zarzut ten w istocie jest uzasadniony. Taki wniosek można by, zdaniem organu odwoławczego, stawiać dopiero po dokonaniu oceny stanu zdrowia wszystkich psów i obserwacji ich zachowania w warunkach licznej zbiorowości. Ponieważ jednak w gronie odebranych 15 psów znajdowały się szczeniaki oraz suki karmiące, które wymagają innego sposobu żywienia, dlatego generalna ocena, iż zwierzęta były zgłodniałe, bo "rzucały się" na jedzenie, nie wydaje się właściwa. Kolegium w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że skoro postępowanie M. i R.Ś. nie wypełniło znamion art. 6 ust. 2 ustawy, bo nie zaistniał element znęcania się, to w sprawie nie było podstaw do zastosowania procedury przewidzianej w art. 7 ust. 1 i 3 ustawy. W uzasadnieniu decyzji wskazano również, iż sytuacja opisana we wniosku nie była przypadkiem niecierpiącym zwłoki. Stan zwierząt nie uzasadniał bowiem obawy, że dalsze pozostawienie psów u dotychczasowych właścicieli zagrażać będzie ich życiu. Kolegium wskazało również, iż nie zawiadomiono wójta o mającym miejsce zdarzeniu. Wnioskodawca dokonując zabezpieczenia psów w trybie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy, nie przekazał ich również schronisku dla zwierząt, ani nawet nie udzielił informacji, gdzie przebywają odebrane psy. W załączniku do wniosku Pogotowie dla Zwierząt wyraziło jedynie zgodę na przyjęcie odebranych psów, jednocześnie zapewniając, iż mają one odpowiednie warunki utrzymania oraz opiekę weterynarza i zoopsychologa. Pogotowie dla Zwierząt, kwestionując powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skargę złożył również Prokurator Rejonowy w Chodzieży, zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę art. 7, art. 75 oraz 77 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia niezbędnego do wyjaśnienia sprawy postępowania dowodowego i zebrania całości materiału dowodowego oraz bez podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, i w tej sytuacji nie uwzględnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Mając powyższe na uwadze, Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż SKO nie przeprowadziło postępowania dowodowego, opierając się w całości na materiale dowodowym zgromadzonym przez Wójta Gminy K., w tym w szczególności opinii M.K., z której wynika, iż stan zdrowia odebranych psów nie zagrażał ich życiu, a ich przebywanie na posesji właścicieli nie wiązały się z cierpieniem. Prokurator wskazał, iż w niniejszej sprawie SKO posiadało informację, że Prokuratura Rejonowa w Chodzieży nadzoruje postępowanie w sprawie znęcania się w okresie do 07.08.2010 r. nad psami wielorasowymi hodowli znajdującej się w miejscowości R. [...], tj. o przestępstwo z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, lecz nie przeprowadziło z urzędu dowodów z akt tego postępowania, w toku którego zgromadzono materiał dowodowy uzasadniający dostatecznie podejrzenie, że R. i M.Ś. dopuścili się popełnienia występku z art. 35 ust 1 w zw. z art. 6 ust 2 ustawy o ochronie zwierząt. W związku z powyższym przedstawiono im zarzuty i przesłuchano w charakterze podejrzanych. Prokurator Rejonowy w Chodzieży stwierdził, że w aktach tego postępowania znajdują się dowody, które były zgromadzone w chwili wydania decyzji, nie były jednak znane organowi, który wydał decyzję, w tym np. 12 książeczek zdrowia psów, które zostały odebrane R.Ś. z których wynika jednoznacznie, że psy których one dotyczą nie były badane przez lekarza weterynarii M.K., bądź też jednorazowo wcześniej niż przed 2008 r. Ustalenia te, w ocenie prokuratora, w sposób bezsporny podważają zarówno wiarygodność i obiektywizm opinii M.K. wydanej dla Wójta Gminy K. jak też jego zeznania w charakterze świadka, złożone w toku dochodzenia. Ponadto, w aktach niniejszego dochodzenia znajdują się także karty informacyjne wizyt w Przychodni Weterynaryjnych Małych Zwierząt [...]s.c. z których wynika, że bezpośrednio po odebraniu psów w dniu 09.08.2010r. przeprowadzono leczenie 2 z nich - psa pekińczyka u którego stwierdzono wrastające pazury, które spowodowały ropienie oraz psa rasy shitzu, u którego stwierdzono kamicę pęcherza moczowego. W dniu 15.09.2010 r. w/w pies został poddany zabiegowi operacyjnemu usunięcia kamienia z pęcherza moczowego. Ponadto, w dniu 21.08.2010r. u kolejnego z psów rasy shitzu stwierdzono przewlekłe zapalenie macicy, zapalenie nerek i wątroby, powstałe w wyniku powikłań, nie leczonego ropomacicza. Prokurator Rejonowy, powołując się na orzecznictwo stwierdził, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt nie uzależnia orzeczenia o czasowym odebraniu zwierzęcia od wystąpienia znamion czynu zabronionego po stronie właściciela lub opiekuna zwierzęcia. Przesłanką istotną i wystarczającą do czasowego odebrania zwierzęcia jest jego traktowanie w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Okoliczności takie, jak brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem, deszczem czy upałem, przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała, bez dbałości o ich stan sanitarny (brak odpchlenia i odrobaczenia, brak szczepień w tym obowiązkowych), brak zapewnienia właściwego pożywienia, zdaniem wnoszącego skargę, daje organom podstawy do uznania, iż zaistniały przesłanki do orzeczenia o przymusowym odebraniu zwierząt. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P , odpowiadając na powyższe skargi, podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie tych skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku połączył sprawę ze skargi Pogotowia dla Zwierząt zarejestrowaną pod sygn. akt IV SA/Po 1046/10 i sprawę ze skargi Prokuratora Rejonowego w Chodzieży zarejestrowaną pod sygn. akt IV SA/Po 1047/10 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, gdyż pozostają ze sobą w związku i tak połączone sprawy postanowił prowadzić pod wspólną sygnaturą akt IV SA/Po 1046/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Kontrola sądowoadministracyjna w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prowadzonego przez organy administracji postępowania w przedmiocie odmowy czasowego odebrania należących do M. i R.Ś. 15 psów przetrzymywanych w budynkach gospodarczych na terenie posesji, położonej w R. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 6 ust. 1 ustawy, nieuzasadnione lub niehumanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nimi jest zabronione. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć, w myśl art. 6 ust. 2 ustawy, zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy). Podstawą materialną zaskarżonej decyzji jest art. 7 ust.1 ustawy, zgodnie z którym zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust.2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe, laboratoryjne, państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne; jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt; jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja tego typu podlega natychmiastowemu wykonaniu, a dotychczasowego właściciela obciąża się kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia danego zwierzęcia (art. 7 ust. 2 i 4 ustawy). Z powyższego wynika, że wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia w oparciu o art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy, nakłada na organ administracji publicznej obowiązek jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc ustalenia, że zwierzę jest faktycznie utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego niechlujstwa, czy też w pomieszczeniach albo klatkach, które uniemożliwiają mu zachowanie naturalnej pozycji i poparcia ustaleń w tym przedmiocie rzeczowym materiałem dowodowym. Ustalenia we wskazanym zakresie mają o tyle istotne znaczenie, iż - wbrew stanowisku organu odwoławczego - okoliczności takie jak brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem, deszczem czy upałem, przetrzymywanie ich na terenie na którym narażone są na uszkodzenia ciała, bez dbałości o ich stan sanitarny ( brak odpchlenia i odrobaczenia, brak szczepień w tym obowiązkowych), brak zapewnienia właściwego pożywienia, dają organom podstawy do uznania, iż zaistniały przesłanki do orzeczenia o przymusowym odebraniu zwierząt (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.z dnia 2 sierpnia 2007r. sygn.akt II SA/Go 202/07). Ustalenia w powyżej wskazanym zakresie powinny być dokonane w postępowaniu, przeprowadzonym z zachowaniem zasad proceduralnych określonych w kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, po przeanalizowaniu akt administracyjnych stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P nie poczyniło starań prowadzących do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w tym wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, przez co naruszyło przepisy art. 7 i 77 §1 kpa. Organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 kpa). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze – opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie – ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie – organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 kpa szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny. W końcu, po czwarte – rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki. Odnosząc powyższe uwagi dotyczące wymogów postepowania administracyjnego do niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego P została oparta na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji, a także, że organ odwoławczy podzielił ocenę zgromadzonych dowodów, dokonaną przez Wójta Gminy K. Sąd zauważa, iż decyzja organu I instancji w dużej mierze oparta była na opinii lekarza weterynarii M.K. sporządzonej na wniosek organu I instancji, której rzetelność podważał Odwołujący. SKO nie ustosunkowało się do argumentów Odwołującego, pomimo zgłaszanych w odwołaniu konkretnych wątpliwości co do tego, jaką w rzeczywistości opieką otaczał M.K. psy, i na jakiej podstawie czerpał wiedzę o ich zdrowiu i warunkach życia, która znalazła swój wyraz w opinii. Znamienne w powyższym kontekście jest wyjaśnienie SKO w odpowiedzi na skargę Prokuratora Rejonowego w Chodzieży, iż organ ten "dokładnie analizował wszystkie dokumenty zebrane przez organ i instancji (...), jednak w treści swojego uzasadnienia zawarł wyłącznie te wnioski, które dla sprawy były istotne." Rzecz w tym, że takiej oceny działania organu nie podzielają Skarżący, zaś Sąd – wobec braku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pełnego ustosunkowania się do zebranego materiału - nie może zweryfikować przeprowadzonej przez organ jego oceny i prawidłowości wyprowadzonych na tej podstawie wniosków. Organ odwoławczy zaniechał również skonfrontowania materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu karnym, prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji w P na podstawie art. 35 ustawy, o którym organ wiedział z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a przynajmniej powinien wiedzieć, ponieważ informacja o tym została zawarta we wniosku Pogotowia o odebranie zwierząt. Nie ma zatem racji SKO, podając w odpowiedzi na skargę Prokuratora Rejonowego w Chodzieży, iż żadna ze stron "nie zgłosiła potrzeby ujawnienia nowych dowodów i faktów nie znanych organowi administracyjnemu." Ma to tyle istotne znaczenie, iż w aktach sprawy karnej znajduje się 12 książeczek zdrowia psów, które zostały odebrane od R.Ś. Analiza tych dokumentów pozwoliłaby organowi odwoławczemu na ustalenie rzeczywistego stanu zdrowia zwierząt w dniu interwencji, ewentualnego dalszego leczenia zwierząt i potwierdzenie aktualności badań weterynaryjnych. Materiały te umożliwiłyby również organowi odwoławczemu ocenę opinii przedstawionej przez M.K. i odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w którym kwestionowano m.in. rzetelność opinii sporządzonej przez tego lekarza weterynarza. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organ odwoławczy nie odnosząc się w pełni do zarzutów podniesionych w odwołaniu i opierając się głównie na materiale zgromadzonym przez organ I instancji naruszył zasadę dwukrotnego rozpoznania sprawy, wynikająca z art. 15 kpa. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do zastosowania art. 136 kpa, a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 140 kpa w postępowaniu odwoławczym, w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Oznacza to dla organu odwoławczego, w myśl art. 136 kpa, obowiązek podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nie może poprzestać na kontroli decyzji organu I instancji, lecz jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. (m. in. B Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck 2004, wyd. 6-te, s. 96). Ponownie rozpatrując sprawę, organ II instancji przeprowadzi postępowanie zgodnie z wymogami kpa, z uwzględnieniem powyższych uwag. Prowadząc postępowanie, Kolegium sięgnie do materiałów znajdujących się w aktach sprawy karnej prowadzonej na podstawie art. 35 ustawy i z ich uwzględnieniem oceni, czy w sprawie istotnie zaistniały - lub nie - faktyczne przesłanki posłużenia się sankcją określoną w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności zaskarżonej decyzji nie orzeczono z uwagi na brak przedmiotu wykonania.