IV SA/Po 1047/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant ref-staż. Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006r. sprawy ze skargi P. K. S.sp. z o.o.w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] listopada 2002r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w R. na rzecz skarżącego P.K. S. sp. z o.o. w K. kwotę 62 (sześćdziesiąt dwa) zł 42 gr. tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski /-/E. Makosz-Frymus MW IV SA/Po 1047/04 U Z A S A D N I E N I E Naczelnik Urzędu Celnego w Z. Oddział Celny w G. decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ze zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm.) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. nr 44 poz. 432), obciążył P. K. S. sp. z o.o. w K. karą pieniężną w wysokości 1560 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] października 2002 r. i potwierdzonej zapisem protokołu stanowiącego integralną część niniejszej decyzji. W odwołaniu od tej decyzji podniesiono, że została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym, w szczególności art. 61 ust. 11 tej ustawy w związku z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia przez bezpodstawne przyjęcie, że pojazd objęty kontrolą był pojazdem nienormatywnym, na który wymagane jest zezwolenie. Ponadto zarzucono sprzeczność istotnych ustaleń kontroli ze stanem technicznym w sytuacji, gdy wyniki kontroli nie wykazały przekroczenia masy całkowitej pojazdu, a jego parametry odpowiadały obowiązującym normom. W związku z podniesionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 kpa, art. 40 b ust. 1 i 2, art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, § 4, § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że kara pieniężna została nałożona w dniu [...] października 2002 r. na przejściu granicznym w G., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu o numerach [...] należącego do P. K.S. sp. z o.o. w K. i stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Dyrektor Izby Celnej w R. stwierdził, że pomiaru nacisku osi dokonano wagą stacjonarną posiadającą ważną legalizację wydaną przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego posiadającego również ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.. Wagi przeznaczone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...]. Wynik przeprowadzonego pomiaru wykazał przekroczenie o 8,92 kN dopuszczalnego nacisku na drugiej osi. Nałożenie kary pieniężnej odbyło się zgodnie z art. 40b ust. 2 i art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, a jej wysokość jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przetwarzaniu danych. Organ odwoławczy ustosunkował się także do podniesionych w odwołaniu zarzutów. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] listopada 2002 r. podniesiono ponownie zarzuty zgłoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest uzasadniona, ale z innych przyczyn niż w tej skardze wskazane. Sąd rozpoznając skargę dokonuje kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego jak i z przepisami proceduralnymi. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną. Zgodnie z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] nie zawiera, wymaganego treścią cytowanego art. 107 § 1 kpa, podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania, co skutkuje jej nieważność z mocy art. 156 § 1 pkt 7 kpa (wyrok NSA z dnia 4 lipca 1997 r. sygn. I SA/Kr 88/97). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 200 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski /-/E. Makosz-Frymus MW