IV SA/Po 105/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W.Ż. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym wywyższenia terenu oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w zakresie dotyczącym wywyższenia terenu 2. oddala skargę w pozostałym zakresie 3. określa, że zaskarżona decyzja w zakresie wskazanym z pkt. 1 sentencji nie może być wykonana 4. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W.Ż. kwotę [...] złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W.Ż. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. o podwyższeniu przez sąsiada – A.P. - terenu swojej działki gruntem nasypowym o około 1m, powodując znaczne wywyższenie swojej działki. Wnioskodawca zażądał również usunięcia ze swojej działki elementów ogrodzenia sąsiada, z odtworzeniem granicy działki, usunięcia odprowadzenia wody deszczowej z dachu sąsiada, elementów drewnianych części ogrodzenia od strony frontowej i ogrodowej. Wnioskodawca w piśmie wskazał również na obsypanie płotu ziemią powyżej jego fundamentu i uszkodzenie płotu przez sąsiada. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...].07.2010r. nr [...], działając na podstawie art. 104, art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej k.p.a.), umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej wywyższenia terenu na posesji przy ul. R. [...] w K. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazano na fakt, że skarpa była ukształtowana przez Spółdzielnię Mieszkaniową "J." w trakcie budowy domu. Ponadto, organ I instancji stwierdził, że podwyższenie gruntu nie może być tematem postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany, z uwagi na treść art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. W wyniku odwołania wniesionego przez W.Ż, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].09.2010r. znak: [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy nakazał między innymi: ustalenie w sposób należyty stanu właścicielskiego przedmiotowych nieruchomości; prawidłowe zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania administracyjnego, o oględzinach i możliwości zapoznania się z aktami sprawy zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.; przeprowadzenie postępowania w przedmiocie płotu rozgraniczającego przedmiotowe posesje; podanie w jaki sposób oparto grunt o murek oporowy czy też może ogrodzenie sąsiada, lub też jaką inną formę przybrało to wywyższenie, czy polegało ono na wykonaniu jakichkolwiek robót budowlanych; zgromadzenia stosownej dokumentacji w celu weryfikacji podanych przez strony twierdzeń. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania, decyzją z dnia [...].04.2011r. nr [...] umorzył prowadzone postępowanie w sprawie wywyższenia terenu oraz wykonanego ogrodzenia pomiędzy nieruchomościami R. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że właścicielami nieruchomości przy ul. R [...] są M. J. Ż. i W. Ż., a nieruchomości przy ul. R. [...] E. P. i A. P. W sprawie wysokości ogrodzenia znajdującego się w granicy organ I instancji stwierdził, że rozebrano sporne przęsło ogrodzenia o wysokości 2,60 - 2,70 m, co zostało potwierdzone protokołem kontroli i dokumentacją fotograficzną. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestorem była Spółdzielnia Mieszkaniowa "J.", która realizując inwestycje wykonała odprowadzenie wód opadowych dla całości przedsięwzięcia związanego z realizacją budynków w zabudowie szeregowej, a nie dla każdego budynku indywidualnie (jedna z rur spustowych przechodzi zawsze na sąsiednią posesję). Z uwagi na brak możliwości sprawdzenia prawidłowego posadowienia budynków względem rzędnych wysokościowych, z posiadanych zeznań świadków i wizji w terenie, organ I instancji stwierdził, że można domniemać, iż różnica terenu pomiędzy nieruchomościami położonymi przy ul. R. [...] i [...] jest składową naturalnego spadku terenu, rzędnej terenu związanej w wykonaniem piwnic pod całością budynku należącego do państwa Ż. oraz z ukształtowania i wywyższenia terenu przy zagospodarowaniu części rekreacyjnej działki należącej do państwa P. Znaczna różnica terenu i brak muru oporowego pomiędzy działkami powodują zły stan techniczny płotu. W tej sytuacji, sprawa ta powinna być przedmiotem oddzielnego postępowania prowadzonego wyłącznie na drodze cywilnoprawnej. W.Ż. kwestionując powyższą decyzję wniósł odwołanie, wskazując, że decyzja umarzająca przedmiotowe postępowanie nie ustosunkowuje się do wskazań zawartych w decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...].09.2010r. Jego zdaniem, Spółdzielnia Mieszkaniowa "J" nie była inwestorem budującym osiedle. Sprawowała ona tylko nadzór budowlany. Wszystkie roboty budowlane na terenie swojej posesji prowadził sam. Nadto, rozebranie jednego przęsła ogrodzenia jest niewystarczające, ponieważ pozostałe dwa przęsła także nie spełniają norm prawa budowlanego. Skarżący podniósł, że roboty odwodnieniowe wykonywał sam, na własny koszt. Ponadto skarżący stwierdził, że nadal nie wyraża zgody na odprowadzanie wód deszczowych z dachu sąsiada na swoją posesję. Odprowadzanie wód deszczowych do sąsiada nie jest regułą na jego osiedlu. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym, decyzją z dnia [...].12.2011r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ I instancji ustalił jednoznacznie strony prowadzonego postępowania administracyjnego. Nadto WWINB wyjaśnił, że przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego jest ogrodzenie wykonane pomiędzy posesjami R. [...] i [...] w K. Sporne przęsło ogrodzenia o wysokości 2,60 - 2,70 zostało rozebrane, natomiast pozostała część ogrodzenia posiada wysokość mniejszą niż 2,20m - stąd nie było konieczności jego demontażu. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane: "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m". Kolejno organ II instancji przeanalizował przesłane akta sprawy pod kątem wywyższania przedmiotowego terenu i stwierdził, że z powodu braku możliwości sprawdzenia prawidłowego posadowienia budynków względem rzędnych wysokościowych, z posiadanych zeznań świadków i oględzin w terenie można wysnuć wniosek, że różnica terenu pomiędzy nieruchomościami położonymi przy ul. R. [...] i [...] jest składową naturalnego spadku terenu, w tym rzędnej terenu związanej z wykonaniem piwnic pod całością budynku należącego do Państwa Ż. oraz ukształtowania i wywyższenia terenu przy zagospodarowywaniu części działki należącej do Państwa P., które zostało wykonane przez Spółdzielnię Budowy Domów Jednorodzinnych "J.". Odnosząc się do żądania dotyczącego zbadania sposobu wykonania odwodnienia wód opadowych dla całości przedsięwzięcia związanego z realizacją budynków przez Spółdzielnię Mieszkaniową "J", zdaniem WWINB, może to stanowić przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego. Dlatego też w ramach przedmiotowego postępowania odwoławczego kwestia ta nie podlegała ocenie. Ponadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w przedmiocie odtworzenia faktycznej granicy działki. Dokonanie rozgraniczenia jest bowiem sprawą, którą zajmują się właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego. W.Ż., kwestionując powyższą decyzję, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznania podnosząc, że wywyższenie zostało wykonane przez sąsiada w trakcie robót brukarskich 3 lata temu. Skarżący podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania przedstawił dokumentację techniczną i fotograficzną jednoznacznie pokazującą wysokość gruntu rodzimego w trakcie budowy budynków, z której jednoznacznie wynika. że posadowienie budynków sąsiada i jego jest na jednej wysokości. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż podniesione w skardze. Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.) sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 P.p.s.a.). Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena decyzji Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. w sprawie dotyczącej oraz wykonanego ogrodzenia pomiędzy nieruchomościami R. [...]-[...] w K. Przedmiotem kontroli nie jest więc rozstrzygnięcie co do meritum sprawy, lecz formalne zakończenie postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zgodnie z art. 105 §1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Treść tego przepisu wskazuje, że przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny"..., a więc z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej (B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne PWN W-wa 1993, s. 163). W piśmiennictwie dzieli się przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego na przedmiotowe i podmiotowe przy czym te ostatnie znajdują zastosowanie jedynie wówczas, gdy strona utraciła swój status określony art. 28 k.p.a., a więc w niniejszej sprawie ta przesłanka nie wystąpiła. Przedmiotowe zaś przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym i stanowiskiem doktryny, zachodzą wówczas, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (wyr. NSA z 18.06.1995r. SA/Łd 2424/94 ONSA 1996 nr 2, poz. 80; wyr. NSA z 24.04.2003r. III SA/2225/01 Biul. Skarbowy 2003/6/25). W niniejszej sprawie organy administracyjne I i II instancji uznały, iż zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości. W sprawie dotyczącej wykonanego ogrodzenia ustalono, co jest okolicznością bezsporną, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego rozebrano ogrodzenie o wysokości 2,6 – 2,7 m i obecnie pomiędzy nieruchomościami położonymi przy ul. R. [...] i [...] w K znajduje się płot o wysokości mniejszej niż 2,20 m. Oznacza to, iż jak słusznie stwierdzono w zaskarżonej decyzji bezprzedmiotowym jest dalsze prowadzenie postępowania w zakresie legalności przedmiotowego ogrodzenia. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j,t, Dz.U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) zgłoszeniu podlega budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Odnosząc się do kwestii wywyższenia terenu na nieruchomości położonej przy ul. R. [...] w K, stwierdzić należy, iż już w protokole kontroli z dnia 27.04.2010r. (k. 10-11 akt adm.) stwierdzono, iż teren jest wywyższony na wysokości ok. 85 cm od gruntu rodzimego na odcinku k. 3,2 m, później kaskadowo schodzi w dół. Protokół stwierdza również wykonanie prac polegających na ułożeniu kostki brukowej w 2007r. W decyzji organu odwoławczego z dnia [...].09.2010r. znak: [...] wśród wytycznych dla organ I instancji wskazano, iż w ramach niniejszego postępowania należałoby ustalić czy wywyższenie powstało na skutek wykonania robót budowlanych, czy wywyższenie oparto o mur oporowy. Organ I instancji nie wykonał powyższych wytycznych, które zadaniem Sądu są zasadne i pozwolą jednoznacznie stwierdzić, czy przedmiotowe postępowanie jest faktycznie bezprzedmiotowe. Zgromadzony obecnie materiał wskazuje bowiem, iż wywyższenie mogło powstać na skutek wykonania pewnych prac budowlanych, nie wiadomo jednak do końca jakich i kiedy przeprowadzonych. Wskazać należy bowiem, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga utwardzenie powierzchni działek budowlanych. Wykonanie takich prac wymaga jednak zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego). Organy administracyjne nie wyjaśniły jednak tej kwestii przyjmując, iż wywyższenie nie powoduje zalewania sąsiednich terenów, gdyż jest wynikiem naturalnego spadku terenu. Wskazać należy jednak, iż odzwierciedleniem naturalnego spadku są uskoki pomiędzy segmentami budynku wynoszące 35 cm. Wywyższenie terenu o ok. 85 cm od gruntu rodzimego wskazuje więc na wykonanie prac budowlanych, których charakter i zakres powinien wyjaśniony w ramach niniejszego postępowania. W tym miejscu należy zgodzić się ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, iż postępowanie, którego przedmiotem jest spływ wód reguluje art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 239 poz. 2019 ze zm.). W razie niedozwolonej ingerencji właściciela posesji w kierunek spływu wód Wójt, Burmistrz albo Prezydent Miasta może nakazać przywrócenie do stanu poprzedniego, bądź wykonanie urządzeń zabezpieczających. Inaczej jednak niż na gruncie art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zakres działania organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego nie wymaga prowadzenia robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Wójt, Burmistrz albo Prezydent Miasta może zatem wydać decyzję w razie dokonania jakiejkolwiek niedozwolonej ingerencji. Natomiast organy nadzoru budowlanego działają nie w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne, a w oparciu o stosowne przepisy Prawa budowlanego i przepisy techniczno-budowlane (w szczególności § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W konsekwencji ingerencja organów nadzoru budowlanego jest możliwa tylko wtedy, gdy zmiana kierunku spływu wód wynika z faktycznie wykonanych robót budowlanych. Taka sytuacja mogła mieć miejsce w niniejszej sprawie w związku z powyższym zdaniem Sądu umorzenie postępowania w niniejszej sprawie należy uznać za przedwczesne Odnosząc dotychczasowe uwagi do specyfiki rozpatrywanej sprawy, trzeba zauważyć, iż organy nadzoru budowlanego nie wykazały w sposób bezsprzeczny, iż nie nastąpiła zmiana naturalnego spływu wód opadowych. W szczególności z akt nie wynika, w jakim okresie przeprowadzono prace związane z adaptacją terenu do obecnego jego ukształtowania, czy w wyniku prac ziemnych na działce przy ul. R. [...] utrzymano rzędną terenu od strony działki nr [...]. Ponadto zwrócić należy uwagę na fakt, iż część tarasu przy budynku ul. R[...][...] jest kaskadowo podniesiona względem pozostałego terenu na tej nieruchomości. Organ nie ustalił jednak, kiedy wykonano to przewyższenie i czy w wyniku tych prac nie zmieniono rzędnej terenu. Ponadto zwrócić należy uwagę na fakt, iż wykonanie prac brukarskich na działce przy ul. R. [...] pomimo, iż wcześniej znajdował się tam bruk, przy nasypaniu dodatkowej ziemi może zmienić spadek gruntu i zwiększyć odpływ wody na działkę sąsiednią. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, iż organy administracyjne nie odniosły się do całego zgromadzonego materiału dowodowego w tym do znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej. Organy administracyjne nie opisały również we właściwy sposób wszystkich zgromadzonych w aktach fotografii w taki sposób, aby jednoznacznie stwierdzić co one obrazują. Utrudnia to jednoznaczną ocenę tych dokumentów na etapie kontroli sądowej. Wskazane powyżej uchybienia powodują, iż zasadnym jest stwierdzenie, iż w trakcie przedmiotowego postępowania nie wyjaśniono istotnych dla sprawy okoliczności, przez co postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie uznać należy prowadzone z naruszeniem zasad określonych w k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, sprawa powinna zostać wyjaśniona w sposób pozwalający na stwierdzenie, iż istotnie brak jest materialnoprawnych podstaw do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Obowiązek ten wynika z określonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, która nakłada na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Konkretyzację powyższej zasady zawiera art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści art. 75 § 1 k.p.a. natomiast wynika służący realizacji powyższej zasady obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dowodu z dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłych oraz oględzin. Nie budzi również wątpliwości, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, o czym stanowi art. 61 § 1 k.p.a. Przedmiot postępowania z wniosku strony zakreśla właśnie ten wniosek, w którym strona formułuje swoje żądania i oczekiwania względem organu administracji. Istotne jest, iż w razie wątpliwości, co do zakresu wniosku, sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji, który w najmniejszym stopniu nie może dowolnie interpretować żądań wnioskodawcy. Zakreślony przez wnioskodawcę zakres postępowania powinien być podany do wiadomości stron w zawiadomieniu, o jakim mowa w art. 61 § 1 i 3 k.p.a., zakreśla granice postępowania, które nie mogą być zmienione bez poinformowania strony (vide: wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 771/07 – Lex nr 485362; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Gd 282/08 – Lex nr 484894). Podkreślić przy tym należy, iż dopóki sprawa administracyjna, wszczęta na wniosek strony, nie została zakończona decyzją ostateczną, strona może zmodyfikować, uzupełniać swoje żądanie, a organ administracji publicznej ma obowiązek na nowo ocenić to żądanie w świetle przepisów prawa materialnego, po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1371/06 – Lex nr 328637). Nie przesądzając zatem ostatecznego rozstrzygnięcia, stwierdzić trzeba również, iż w ramach niniejszego postępowania nie rozstrzygnięto wszystkich kwestii objętych wnioskiem skarżącego. Z treści pisma z dnia 04.12.2009r. wynika bowiem, iż skarżący oprócz kwestii wywyższenia gruntu i budowy ogrodzenia poddał również ocenie legalność odprowadzenia wody deszczowej z dachu sąsiada na własny teren. Rozpoznanie tego wniosku powinno być więc również objęte zakresem postępowania przeprowadzonego po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku Sądu. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a należało orzec jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.