IV SA/Po 1050/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] Wojewoda W. po rozpoznaniu odwołania D. S.utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] stwierdzającej wydanie decyzji ostatecznej Starosty T. z dnia [...] czerwca 2006r. znak [...] z naruszeniem prawa w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.- dalej jako "Kpa"). W uzasadnieniu decyzji organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. orzeczono o przyznaniu bezrobotnej prawa do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia [...] lutego 2006 r. Dnia [...] maja 2006 r. skarżąca złożyła oświadczenie, iż rezygnuje z odbywania stażu z dniem [...]czerwca 2006 r. Wobec tego, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. orzeczono o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego oraz prawa do stypendium, z dniem [...] czerwca 2006 r. Następnie organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się formularz E 301, potwierdzający zatrudnienie zainteresowanej za granicą w okresie od dnia [...] maja 2006 r. do dnia [...] listopada 2009 r. Dlatego organ I instancji prawidłowo orzekł o stwierdzeniu, iż decyzja ostateczna Starosty T. z dnia [...] czerwca 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa lecz jej uchylenie jest niemożliwe na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 Kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. S.. Podniosła, podobnie jak w odwołaniu, iż dokumenty jednoznacznie wskazują, że w okresie od [...] lutego 2006 r. do dnia [...] maja 2006 r. przebywała w kraju i odbywała w tym czasie staż. Skarżąca zwróciła uwagę, iż nie jest możliwym aby przebywała w dwóch miejscach jednocześnie oraz podniosła, że w formularz E 301 jest pomyłka brytyjskiego urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty T. stwierdzającej wydanie ostatecznej decyzji Starosty T. z dnia [...] czerwca 2006 r. z naruszeniem prawa. Podstawę wydania przedmiotowej decyzji stanowiło ustalenie przez organ, że po wydaniu decyzji wyszły na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu jej wydania, a nieznane organowi, który ją wydał to jest fakt, że skarżąca w okresie od [...] maja 2006 r. do dnia [...] listopada 2009 r. była zatrudniona u pracodawcy zagranicznego, co potwierdza formularz E301. Na podstawie powyższego organ uznał, że skarżąca od dnia [...] maja 2006 r. przestała spełniać przesłanki uznania jej za bezrobotną, jak również nie mogła być osoba uprawnioną do stypendium. Zatem w przedmiotowej sprawie, aby można mówić, że decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. dotycząca utraty przez skarżącą statusu bezrobotnego z dniem [...] czerwca 2006r., z powodu przerwania stażu została wydana z naruszeniem prawa należy w pierwszej kolejności ustalić czy faktycznie skarżąca utraciła status bezrobotnego z dniem [...] czerwca 2006 r. czy też z dniem [...] maja 2006 r. na co wskazuje organ. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organy obu instancji ustalając powyższe okoliczności faktyczne dopuściły się naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a w myśl art. 77 § 1 Kpa organ winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W przedmiotowej sprawie organ swoje ustalenie oparł wyłącznie na podstawie formularza E301. Całkowicie pominął inne dowody załączone do akt administracyjnych: - listę obecności podpisywaną przez skarżącą w trakcie odbywania stażu, to jest w okresie od [...] maja do [...] maja 2006 r.; - wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2006 r. o udzielenie dni wolnych; - oświadczenie skarżącej z dnia [...] maja 2006 r. o rezygnacji z odbywania stażu. Jak trafnie wskazała skarżąca nie jest możliwym aby jednocześnie była w dwóch miejscach. Na uwagę zasługuje fakt, iż dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują, że skarżąca zatrudniona była w Wielkiej Brytanii, a staż odbywała w T.. Zatem brak jest możliwości aby osoba ta przebywała w tych dwóch miejscach jednocześnie. Nie ulega wątpliwości, że organ orzekający w sprawie ma prawo z mocy art. 80 Kpa do swobodnej oceny dowodów jednakże aby ocena ta nie została uznana za dowolną, materiał dowodowy winien być zebrany w sposób wyczerpujący, ocena musi opierać się na materiale dowodowym, a poczynione ustalenia muszą znaleźć pokrycie w dowodach. Nadto zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione. Bez wątpienia w przedmiotowej sprawie zabrakło wyczerpującego uzasadnienia. Przede wszystkim, organ II instancji, jako organ reformatoryjny, z definicji zobligowany był do dokładnej analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem, ograniczył się do powtórzenia argumentacji organu I instancji. Nie odniósł się również do zarzutów odwołania. W ocenie Sądu organ opierając swoje rozstrzygnięcie wyłączenie na podstawie jednego dowodu, który to dowód pozostaje w sprzeczności z innym dokumentem znajdującym się w aktach sprawy, którego autentyczności organ nie kwestionował naruszył wyżej wskazane przepisy postępowania. W przedmiotowej sprawie organ winien podjąć kroki mające na celu ustalenie dokładnej daty podjęcia zatrudniania przez skarżącą, co w dalszej kolejności pozwoli ocenić czy decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2006 r., faktycznie była decyzją wadliwą. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 135 Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 Ppsa.