IV SA/Po 1053/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] września 2012 r. P. S. reprezentowana przez swojego ojca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...]składając jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z uwagi na nieprecyzyjność skargi Sąd wzywał skarżącą do sprecyzowania jakiej decyzji lub jakiego pisma skarga dotyczy w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej w swym piśmie z dnia [...] stycznia 2013r. w nagłówku wskazał "skargi z [...].09.2012 – pozew na pismo nr [...] z [...]08.2012." Wobec tak udzielonej odpowiedzi Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] zawiadamiające o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. W tym miejscu wyjaśnić należy, że podstawą prawną do pozostawienia odwołania bez rozpoznania był przepis art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "Kpa"), zgodnie z którym, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym stanowiskiem zarówno braki formalne, jak i merytoryczne wniosku nie dają podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, ani też rozstrzygnięcia na niekorzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., IV SA 1980/98, Lex nr 47253, wyrok z dnia 6 listopada 1985 r. I SA 1935/85, niepublik.). W doktrynie i judykaturze dominuje również pogląd, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 Kpa nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest czynnością materialno - techniczną (por. B. Adamiak, Komentarz do art. 64, uwaga 4, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003; A. Wróbel, Komentarz do art. 64, uwaga 4, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, NSA w wyroku z 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, póz. 114; uchwała SN z 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPIUS z 2000 r., nr 19, póz. 702, OSP 2001 r., z. 1 póz. 12). W związku z powyższym należy uznać, iż pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania nie stanowi aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej "Ppsa"), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne, bowiem w każdym wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią wniosku, przysługuje - na ogólnych zasadach - skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa. Skarga ta jednakże powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 52 tej ustawy ( por. uchwała SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702). Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżącej przysługuje, więc prawo wniesienia skargi na bezczynność organu w załatwieniu jego sprawy. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność dokona wówczas oceny czy stanowisko organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku było zasadne. Jeśli uzna, iż stanowisko to było niezasadne wówczas zobowiąże organ administracji do merytorycznego załatwienia sprawy. Warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, tzn. w przypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest to stosownie do art. 37 Kpa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Uwzględniając zasadę, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi (art. 247 Ppsa) należało również orzec jak w pkt. 2 sentencji. Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie jasne, że skarga nie może zostać uwzględniona. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powołanego przepisu oznacza także oczywistą niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na pismo, które nie stanowi aktu wymienionego w art. 3 § 2 Ppsa spełnia powyższą przesłankę. ja