IV SA/Po 1058/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P.H.U. A. A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia odrzucić skargę W dniu (...) r. (data stempla pocztowego na kopercie – k. 6 akt sądowych) A.S. P.P.H.U. A. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia (...) r. nr (...) w sprawie odmowy przyznania dofinansowania kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja w dniu (...) r. została wysłana do skarżącej i po dwukrotnej awizacji została zwrócona do adresata (w dniu (...) r.). Zaskarżoną decyzję skarżąca odebrała w Urzędzie Gminy w R. w dniu (...) r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r, poz.270) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja SKO z dnia (...) r. została skutecznie doręczona skarżącej w dniu (...) r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w opisanym art. 44 kpa. Z adnotacji na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonym do koperty wynika, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana tj. w dniu (...) r. i w dniu (...) r. Tym samym wskazać należy, że doręczenie nastąpiło z zachowaniem wymogu podwójnego awizowania przesyłki po upływie siedmiodniowego terminu pomiędzy pierwszym a drugim awizem a skutek doręczenia nastąpił w dniu (...) r. tj. z upływem czternastego dnia licząc od dnia pierwszego awiza czyli od dnia (...) r. Wobec czego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu (...) r., a tym samym ostatni dzień terminu do skutecznego wniesienia skargi na wskazaną decyzję upłynął w dniu (...) r.(ostatni dzień terminu przypadał na niedzielę tj. na dzień ustawowo wolny od pracy, zatem zgodnie z art. 83 § 2 za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy). Skoro A. S. skargę na decyzję SKO z (...) r. wniosła po upływie terminu do jej wniesienia (dopiero w dniu (...) r.), to na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa , skargę tę należało odrzucić