IV SA/Po 1059/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Stowarzyszenia [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1059/16 w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2016r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić zażalenie Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2016r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Wraz z powyższą skargą Stowarzyszenie złożyło wniosek o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazano, iż Stowarzyszenie wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych bez jego określenia oraz o ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że stowarzyszenie wnosząc o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej p.p.s.a.) powinno wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich mimo, iż podjęło wszelkie niezbędne działania by zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1059/16 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2017 r. Skarżące stowarzyszenie pismem z dnia 23 marca 2017 r. wniosło zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (czyli od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2015 r., poz. 658) żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego, podjęte na podstawie art. 260 p.p.s.a. Skoro zażalenie strony było niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia