IV SA/Po 1061/05

Sygn. akt IV SA / Po 1061 / 05 P O S T A N O W I E N I E Dnia 13 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie opłat za parkowanie samochodu; postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę. / - / Danuta Rzyminiak-Owczarczak Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) [dalej: ppsa] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 ppsa ). Jak wskazuje art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. ) [ dalej: kpa ] od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W związku z powyższym, w przypadku decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej: SKO ) wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć jako złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ppsa. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął takie stanowisko w postanowieniu z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03, stwierdzając, że brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 ppsa) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. Zgodnie z pouczeniem zawartym w przedłożonej przez skarżącą decyzji SKO, od decyzji z [...] października 2005 r. stronie skarżącej przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO. O prawie tym strona została poinformowana w treści zaskarżonej przez nią decyzji, stad z wniesieniem skargi do Sądu powinna wstrzymać się do czasu rozpoznania przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero wówczas dopełnione zostałyby warunki określone w art. 52 § 1 ppsa, a więc wyczerpanie środków zaskarżenia. Z uchybieniem tego przepisu w dniu 12 listopada 2005 r. strona złożyła skargę na wskazaną decyzję SKO, chociaż, by jej skarga odniosła skutek, winna zaskarżyć decyzję SKO, wydaną po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 14 listopada 2005 r. (SKO-968a/05). Dopiero ta druga decyzja była decyzją ostateczną i niezaskarżalną w administracyjnym toku instancji i dopiero na tę drugą decyzję przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, o czym strona została w treści tej decyzji pouczona. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1- 5 § 1 art. 58 ppsa. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skoro więc skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, skarga jej podlegała odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa. Stąd postanowiono, jak w sentencji. / - / Danuta Rzyminiak-Owczarczak