IV SA/Po 1074/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg T. P., J. D. i P. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Rogoźnie z dnia 27 stycznia 2016 r. Nr XXI/191/2016 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie p o s t a n a w i a odrzucić skargi J. D. i P. Ł. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w imieniu swoim oraz jako pełnomocnik J. D. i P. Ł., skargę na uchwałę Rady Miasta w Rogoźnie, opisaną w rubrum. Trzema odrębnymi zarządzeniami z dnia 16 grudnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału IV Sądu wezwał T. P., jako skarżącego oraz jako pełnomocnika obu ww. osób do uiszczenia wpisu sądowego w kwotach po 300 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 62-64 akt sądowych). Wezwania zostały doręczone T. P. jedną przesyłką w dniu 23 grudnia 2016 r. (k. 75). W zakreślonym terminie T. P. uiścił wpis (k. 69) oraz złożył w Biurze Podawczym Sądu pismo, że cofa skargę wniesioną w imieniu J. D. i P. Ł. (k. 71). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W niniejszej sprawie, mimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu Sądu, wpis od skarg wniesionych w imieniu J. D. i P. Ł., nie został uiszczony. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, tj. odrzucił skargi J. D. i P. Ł., przy czym na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym. Sąd wyjaśnia, że cofnąć można tylko taką skargę, która uprzednio została skutecznie wniesiona. Jednym zaś z warunków skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wymaganego wpisu. Z tego powodu oświadczenie T. P. o cofnięciu skarg J. D. i P. Ł., nie mogło skutkować umorzeniem postępowania. Sąd zaznacza, że wobec cofnięcia skarg zbędne stało się ustalenie, czy T. P. mógł skutecznie reprezentować J. D. i P. Ł. w postępowaniu sądowoadministracyjnym.