IV SA/Po 108/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. z [...] września 2021 r. nr [...], nakazującą P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: Skarżąca) rozbiórkę rozbudowanej części stacji bazowej sieci komórkowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na dz. nr [...] (obręb L. ) przez demontaż ośmiu wymienionych w decyzji anten sektorowych zamontowanych po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. W skardze do tutejszego Sądu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 01 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie, skarżąca złożyła zażalenie z [...] marca 2022 r. (data wpływu do Sądu: [...] marca 2022 r.). Postanowieniem z 18 maja 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. zażalenie (sygn. akt II OZ 284/22). Następnie w piśmie z [...] czerwca 2022 r. (data wpływu do Sądu: [...] czerwca 2022 r.). skarżąca reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika wniosła o cofnięcie skargi wskazując, iż w związku z ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca dokonała demontażu ośmiu anten objętych ww. decyzją, przywracając tym samym stację bazową do jej pierwotnej konfiguracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w razie skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). W niniejszej sprawie, wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącej o cofnięciu skargi i braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a.