IV SA/Po 1099/12

IV SA/Po 1099/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi I. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia miesięcznej opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji IV SA/Po 1099/12 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] października 2012 r. I. R. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej SKO) z dnia [...] września 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...].07.2012r. nr [...]. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując tym, że jej wykonanie pozbawiłoby ją środków niezbędnych do normalnej egzystencji poprzez pobieranie z jej emerytury kwoty 1.037,51 zł miesięcznie zamiast kwoty 800,19 zł miesięcznie. W ocenie skarżącej prowadziłoby to do dalszego realnego i radykalnego pogorszenia jej sytuacji majątkowej, a w konsekwencji sytuacji życiowej, pozbawiając ją możliwości zakupu leków, środków higieny osobistej i innych niezbędnych przedmiotów, co rażąco zagrażałoby jej stanowi zdrowia. Sytuacja taka mogłaby zdaniem skarżącej doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w postaci uszczerbku na jej zdrowiu. Ponadto prowadziłaby do powiększenia się zadłużenia skarżącej w zakresie kosztów utrzymania jej mieszkania położonego w L. przy ul. W./ (k. 4-6 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę prawną rozpoznania złożonego przez skarżącą wniosku jest przepis art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa). Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 powołanej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy zaskarżona decyzja lub akt jest wykonalna oraz czy istnieją przesłanki uzasadniające jej wstrzymanie. Zauważyć ponadto należy, że adresatem wskazanej normy prawnej jest Sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 ppsa, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Okolicznościami uznawanymi w orzecznictwie za wysoce szkodliwe i zarazem trudne do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 ppsa są m.in.: poniesienie straty na życiu lub zdrowiu oraz pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, lex nr 281811; post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, niepubl.). Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., strona skarżąca. 162). Jednakże w orzecznictwie podkreśla się, że zasada powyższa obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, natomiast sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, a więc bez wniosku strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. II FSK 1072/07; niepubl.). Ponadto ugruntowany jest już pogląd, że skarżący nie ma obowiązku udowodnienia istnienia przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji bądź aktu, lecz jedynie ma obowiązek ich uprawdopodobnienia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż wprawdzie skarżąca nie wskazała wprost podstawy prawnej swego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, lecz z treści jej wniosku wynika, że podstawę taką stanowi art.61 § 3 ppsa. Skarżąca podkreśliła, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji w istocie została pozbawiona w całości swego dochodu, a nie jedynie 70%, gdyż z jej emerytury prowadzona jest również egzekucja komornicza. W rezultacie zdaniem skarżącej powstało niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie jej zdrowia, gdyż nie będzie miała środków na zakup leków i środków higieny osobistej. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji jest zasadny, ponieważ zgromadzone dokumenty uprawdopodabniają tezę, że brak udzielenia ochrony tymczasowej mógłby wyrządzić skarżącej znaczną szkodę przez całkowite pozbawienie jej dochodów a wraz z tym utrudnienie w dalszym funkcjonowaniu. Z analizy dokumentów zawartych w aktach administracyjnych wynika, że zgodnie z decyzją Dyrektora [...] z [...]02.2012r. emerytura skarżącej wynosi 1.778,20 zł miesięcznie, przy czym z emerytury tej potrącana jest miesięcznie kwota 444,55 zł. Tym samym po owym potrąceniu do dyspozycji pozostaje kwota 1.333,65 zł miesięcznie. Z przeprowadzonego w dniu [...]07.2012r. wywiadu środowiskowego wynika natomiast, że skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości 1.482,16 zł. Opłata za pobyt skarżącej w DPS wynosi zgodnie z zaskarżoną decyzją 1.037,51 zł. Obecnie z emerytury skarżącej - po potrąceniach dokonanych na rzecz komornika sądowego kwoty 444,55 zł oraz na rzecz DPS w S. kwoty 800,19 zł - skarżącej wypłacana jest tytułem emerytury kwota 237,42 zł miesięcznie. Pozostawienia tej właśnie kwoty w istocie domaga się skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Kwota ta stanowiłaby jedyne środki finansowe będące w bezpośredniej dyspozycji skarżącej. W ocenie Sądu całkowite pozbawienie skarżącej dochodów do chwili rozstrzygnięcia jej skargi oprócz wywołania wspomnianej już znacznej szkody, przede wszystkim mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki w zakresie zdrowia skarżącej. Oczywistym jest bowiem, że leczenie każdego schorzenia generuje koszty. Nie można wykluczyć, że ewentualne ograniczenie procesu leczenia skarżącej wywołane całkowitym brakiem posiadania przez nią środków finansowych do chwili wydania orzeczenia końcowego w niniejszej sprawie, mogłoby doprowadzić do powstania nieodwracalnych negatywnych skutków w stanie zdrowia skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. MZ