IV SA/Po 1102/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody W, z dnia [,,,] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę w całości Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w gminie L. , obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha (obszar ograniczenia [...] m2) stanowiącej własność [...] - poprzez - zezwolenie [...] Sp. z o.o. [...] na przeprowadzenie na powyższej nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV [...] Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z [...] stycznia 2017 r. Ł. M. działający jako pełnomocnik spółki [...] Sp. z o.o. [...] oraz jako Generalny Wykonawca [...] S.A. wniósł o ograniczenie na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 poz. 2147, z późn. zm., zwanej dalej: ugn) sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb [...], gmina L. , powiat [...], stanowiącej własność [...]. Wskazano, że decyzją z [...] października 2016 r., Wójt Gminy L. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, m. in. dla działki nr [...], obręb [...], polegającą na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV [...]. Jako inwestora wskazano [...] Sp. z o.o. (dalej jako: Inwestor). Jak wskazano, Inwestor zamierzał zrealizować przedsięwzięcie inwestycyjne obejmujące swym zakresem demontaż istniejącej jednotorowej linii elektroenergetycznej napowietrznej WN 110 kV i montaż nowej linii elektroenergetycznej napowietrznej WN 110 kV. Prace miały obejmować: "demontaż odcinka linii 110 kV pomiędzy [...] tj. przewody fazowe APL-6 120 mm2 oraz odgromowy OLF-50 mm2 oraz montaż nowej linii 110 kV. W projektowanej linii przewidziano przewody fazowe AFL-6 240 mm2 oraz jeden przewód odgromowy typu OPGW. Wyjaśniono, że odległość najniżej zawieszonego przewodu linii 110 kV od ziemi będzie zgodna z przepisami obowiązującymi w Polskiej Normie PN-EN 50341-3-22. Podkreślono, że na działce nr [...] są już zlokalizowane trzy słupy WN nr [...], [...], [...], a planowana inwestycja nie zmieni dotychczasowego zagospodarowania terenu, bowiem linia WN będzie przebiegać w obecnej trasie. Wskazano również, że ograniczenia w ewentualnej przyszłej zabudowie w otoczeniu linii wystąpią tylko ze względu na konieczność zachowania wymaganych przez przepisy odpowiednich odległości". Inwestor wskazał, iż celem planowanej inwestycji jest poprawa "bezpieczeństwa użytkowania terenów pod linią oraz zwiększenie niezawodności zasilania obecnych". Występując wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości Inwestor przedłożył dokumentację wskazującą, że w latach 2014-2016 trwały pomiędzy stronami negocjacje. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] maja 2014 r. zwrócono się do [...] oraz do [...] wskazując, że "wolą Inwestora jest ustanowienie w formie aktu notarialnego służebności przesyłu nieruchomości zawierających zezwolenie na zrealizowanie inwestycji i późniejsze korzystanie z gruntu" (k.[...]). Do pism załączono Projekt przebiegu linii na mapie w skali 1:2000, Operat Szacunkowy dla działki [...]; treść proponowanego Porozumienia, oraz Treść wpisu do KW. Jak wynika z treści Porozumienia, jego przedmiotem miało być ustalenie zasad dobrowolnego ustalenia na rzecz Inwestora odpłatnej służebności przesyłu łącznie z udzieleniem przez [...] zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. W § 1 projektu Porozumienia wskazano, że jego celem jest również ustalenie zasad rozliczeń strat powstałych na nieruchomości po pobudowaniu linii oraz uniknięcie postępowania wywłaszczeniowego lub postępowania o ustanowienie służebności w drodze sadowej (§ 1 ust 2). Pismem sporządzonym dnia [...] sierpnia 2014 r. reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego [...] wniosła uwagi do operatu oraz przekazanych jej dokumentów zwracając się o ustosunkowanie się do nich (k. [...]). W uwagach wskazano, że choć w Operacie mowa o przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej, to § 6 ust 3 Porozumienia mowa o budowie, a w takim przypadku byłoby konieczne uwzględnienie szerszego pasu gruntu. Odniesiono się do kwestii powierzchni pasa technologicznego oraz zakwestionowano prawidłowość sporządzonego Operatu szacunkowego w opisanym w piśmie zakresie, w tym co do określonej przez rzeczoznawcę wartości służebności przesyłu na kwotę, która zamiast [...] zł, powinna, w ocenie Skarżącej wynosić [...] zł Poproszono o oznaczenie umiejscowienia urządzeń przesyłowych oraz terenu na którym ma być realizowana związania z nimi służebność przesyłu (k.[...]). Pełnomocnik Inwestora pismem z [...] września 2014 r. (k.11) oraz pismem z dnia [...] października 2014 r. (k.10) jednoznacznie wskazał, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa istniejącej sieci elektroenergetycznej oraz że linia WN 110kV relacji Leszno-Gronowo-Śrem Helenki- Ś. HCP - nie zmieni swojego przebiegu - jak również - słupy WN nie zmienią swojego położenia – ponieważ te elementy linii nie ulegną zmianie. Wyjaśniono, że wymianie ulegnie tylko przewód odgromowy (pkt 2 pisma). W sześciu punktach odniesiono się do pisma [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wskazując, że przyjęta kwota wartości służebności została ustalona w oparciu o prawidłowy sposób obliczeń, wyjaśniono, że roszczenia wyartykułowane w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. a dotyczące opłaty za prawo przejścia lub przejazdu przez nieruchomość mieszczą się w zakresie prawa służebności przesyłu. W kwestii szerokości pasa przesyłu wyjaśniono sposób jego ustalenia oraz ustosunkowano się do zgłoszonych zastrzeżeń poprzez odwołanie do powołanego Krajowego Standardu Wyceny Specjalistycznego. Jak wynika z akt sprawy pismo to pełnomocnikowi [...] doręczono w dniu [...] października 2014 r. Jednak do treści wyjaśnień przedstawionych przez Inwestora w piśmie z dnia [...] października 2014 r. [...] nie odniosła się w żaden sposób. Ponownie pismem sporządzonym dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik Inwestora zwrócił się do [...] w celu wyrażenia zgody na ustanowienie służebności przesyłu na rzecz Inwestora. Wskazano, że wobec braku odpowiedzi na pismo z października 2014 r. Inwestor wyjaśnia, że w przypadku braku zgody na zawarcie umowy wyrażającej zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane oraz ustanowienie służebności przesyłu Inwestor ma prawo ubiegać się o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie linii w trybie art. 124 ugn. Inwestor poprosił [...] o zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie, jednocześnie, zakreślając termin 14 dni i wskazując, że brak odpowiedzi w tym terminie potraktowany zostanie jako odmowa podpisania aktu notarialnego. Podkreślono też, że pismo to ma na celu uniknięcie postępowania w trybie art. 124 ugn. Na pismo Inwestora z dnia [...] października 2016 r. odpowiedział pełnomocnik [...] pismem sporządzonym w dniu [...] października 2016 r. podnosząc "gotowość wyrażenia zgody na ustanowienie służebności przesyłu przy uwzględnieniu warunków wskazanych (przez [...] w uwagach do operatu szacunkowego sporządzonego, które zostały załączone do pisma z dnia [...] sierpnia 2014 r." Podkreślono, że podjęcie ewentualnych negocjacji zmierzających do ugodowego zakończenia sprawy będzie możliwe po przedstawieniu na piśmie propozycji ugodowych. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik Inwestora pismem z dnia [...] listopada 2016 r. poinformował o zakończeniu negocjacji i zwróceniu się w trybie art. 124 ugn lub na drodze sądowej o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie linii (k. 5). P. doręczono pełnomocnikowi [...] w dniu [...] listopada 2016 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ zawiadomił [...] oraz Inwestora o wszczęciu postępowania w trybie art. 124 ugn. Zawiadomienie doręczono stronie skarżącej w dniu [...] stycznia 2017 r. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. w trybie art. 10 kpa zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zawiadomienie doręczono stronie skarżącej w dniu [...] marca 2017 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. pełnomocnik [...] wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej wskazując, że w okolicznościach badanej sprawy zachodzi opisana w art. 89 kpa sytuacja potrzeby uzgodnienia interesów stron. Podkreślono, że [...] "podtrzymuje swoją gotowość - do prowadzenia negocjacji - zmierzających do zawarcia ugody i ustanowienia służebności. Podkreślono, że celem prowadzonych rokowań – według rozumienia [...] – winno być wynegocjowanie takiej kwoty, która byłaby w wyniku poczynionych wzajemnych ustępstw, satysfakcjonującą dla każdej ze stron. Pomimo wniosku pełnomocnika [...] Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej. Odwołanie od tej decyzji złożyła [...] [...] [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono m.in. naruszenie art. 124 ust. 1 ugn w związku z art. 6 pkt 2 ugn poprzez: "błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do ograniczenia korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej, pomimo tego że - jak wskazano - prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów uzasadnia wniosek, że ograniczenie korzystania z nieruchomości w trybie określonym w tym przepisie jest dopuszczalne przed przeprowadzeniem linii elektroenergetycznej". Ponadto wskazano na naruszenie art. 124 ust. 3 ugn poprzez wydanie decyzji pomimo zaniechania przeprowadzenia rokowań poprzedzających wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ugn. Wskazano też na naruszenie art. 124 ust. 4 i art. 128 ust. 4 ugn poprzez zaniechanie orzeczenia o obowiązkach Inwestora ustanowionych tymi przepisami. W odwołaniu zarzucono również naruszenie art. 7 i art. 77 § 2 kpa poprzez niezachowanie przez organ aktywnej postawy podczas postępowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że w myśl art. 124 ust. 1 ugn, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Wyjaśniono, że ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśniono też, że w myśl art. 124 ust. 3 ugn udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Nadto do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Wojewoda wskazał, że w sytuacji, gdy inwestor realizujący cel publiczny na nieruchomościach niestanowiących jego własności, nie uzyska zgody właściciela na wykonanie prac o których mowa w art. 124 ust. 1 ugn, może zgodnie z art. 124 ust. 2 ugn wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja wydana w trybie art. 124 ugn zastępuje w takiej sytuacji zgodę właściciela na wejście w teren. Podkreślono, że zasadnicze przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości określa wprost art. 124 ust. 1 ugn i, że są nimi: zgodność zaplanowanego zamierzenia z planem miejscowym lub istniejącą w obrocie prawnym decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na przeprowadzenie inwestycji. Zdaniem Wojewody w okolicznościach badanej sprawy obydwie przesłanki zostały spełnione, a stronom nie udało się dojść do porozumienia z uwagi na rozbieżność stanowisk, zwłaszcza w kwestii adekwatnego wynagrodzenia. Załączone do wniosku pisma i notatki z przeprowadzonych rokowań, dokumentujące prowadzone pomiędzy spółką a właścicielem nieruchomości negocjacje jednoznacznie dowodzą w ocenie organu II instancji, że strony nie doszły do porozumienia w przedmiocie zgody na wykonanie planowanych prac inwestycyjnych. Wobec powyższego przyjęto, że rokowania się odbyły, natomiast zakończyły się niepowodzeniem. Jednocześnie wobec faktu, iż prowadzone pomiędzy stronami negocjacje zakończyły się niepowodzeniem, Inwestor miał prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie niezbędnej decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zastępującej zgodę właściciela gruntu na przeprowadzenie zamierzonych prac inwestycyjnych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Wojewoda wskazał, iż nie miały one zasadniczego wpływu na ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Wojewoda podkreślił, że art. 124 ust. 1 ugn dotyczy także przebudowy instalacji już istniejących, na co wyraźnie wskazuje się w orzecznictwie. Podkreślono, ze istnienie dotychczasowych urządzeń energetycznych jak również przyjęcie, że przebudowa ma polegać na tym, że dojdzie do demontażu i odtworzenia urządzeń w wyższym standardzie w żadnym wypadku nie wyłącza możliwości zastosowania art. 124 ugn. Podkreślono, że nie można przyjąć, iż fakt istnienia napowietrznej linii energetycznej oznacza, iż inwestycja celu publicznego została już zrealizowana, co uniemożliwia zastosowanie art. 124 ust. 1 ugn. Wskazano też, że cel publiczny to nie tylko budowa obiektów lub urządzeń, lecz również ich utrzymywanie, przez co należy rozumieć ich przebudowę, remont i modernizację w celu zapewnienia ich ciągłej, niezakłóconej eksploatacji. W dalszej kolejności podkreślono, że przeprowadzenie rokowań jest obligatoryjne i stanowi formalną przesłankę wszczęcia postępowania w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, jednak art. 124 ugn nie określa formy prowadzenia owych negocjacji. Strony zmierzające do załatwienia sprawy nie są związane jakimikolwiek formułami w tym zakresie. Podniesiono również, że zaproponowany przez Inwestora przebieg linii wysokiego napięcia odznacza się możliwie najmniejszą uciążliwością dla właściciela, bowiem przebieg linii się nie zmieni, co oznacza, ze właściciel nie odczuje żadnej różnicy. W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wywiodła [...] [...] [...], która zażądała uchylenia w całości decyzji obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust 1 ugn poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji stwierdzenie, że w sprawie istnieje podstawa do ograniczenia korzystania z nieruchomości. Wskazano też na naruszenie art. 124 ust 3 ugn poprzez zaniechanie przeprowadzenia rokowań poprzedzających wydanie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016, poz. 2147 ze zm. – dalej jako: ugn). W myśl art. 124 ust 1 ugn starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W okolicznościach badanej sprawy poza sporem pozostaje, że [...] [...] [...] [...] (dalej również jako: Skarżąca) jest właścicielem nieruchomości na której [...] Sp. z o.o. [...] (dalej jako: Inwestor) planuje zrealizować inwestycję polegającą na przebudowie - istniejącej - sieci elektroenergetycznej, bez zmiany jej przebiegu - jak również – bez zmiany położenia słupów WN. Kwestią bezsporną pozostaje też, że na objętej zaskarżoną decyzją działce istnieją już urządzenia elektroenergetyczne. Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności wydania decyzji w trybie art. 124 ugn wobec faktu, że w okolicznościach badanej sprawy ma nastąpić przebudowa – istniejącej już – sieci elektroenergetycznej. W skardze podniesiono, że decyzja, o której mowa w art. 124 ust. 1 ugn nie może zostać wyda w sytuacji, gdy już nie tylko doszło do wykonania robót budowlanych, ale zostały one już zrealizowane. Skarżąca [...] wskazała, że możliwość ograniczenia własności dotyczy zdarzeń przyszłych, a decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 3 ugn nie może Stanowic zatwierdzenia tego co już nastąpiło. W skardze wyjaśniono, że fakt istnienia sieci elektroenergetycznej potwierdzają ustalenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] października 2016 r. Wskazano też, że decyzja ta dotyczy "przebudowy", a przebudować można wyłącznie linię już istniejącą. Kwestią sporną pozostaje również fakt prowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ugn. W skardze podniesiono, że prowadzenie negocjacji już po realizacji inwestycji jest bezprzedmiotowe. Wskazano również, że rokowania nie mogą być utożsamiane z negocjacjami poprzedzającymi ustanowienie służebności przesyłu. Podniesiono, że przepis art. 124 ust. 3 ugn wymaga prowadzenia rokowań, których celem byłoby uzgodnienie warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. Wskazano też, że brak skuteczności rokowań mających na celu ustanowienie służebności przesyłu nie jest tożsamy z brakiem zgody właściciela nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 3 ugn. W ocenie strony skarżącej negocjacji, o których mowa w art. 124 ust. 3 ugn nie przeprowadzono. Podkreślono też, że porozumienie między stronami mogłoby mieć bardzo różnorodną formę, niekoniecznie aktu notarialnego. Przystępując do oceny zasadności złożonej skargi należy podkreślić, że Sąd miał na uwadze konkretne okoliczności, tej badanej sprawy i z ich uwzględnieniem dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi, należy wskazać, że niewątpliwie regulacja zawarta w art. 124 ust. 1 ugn dotyczy ograniczenia prawa własności. Niewątpliwie szczególny charakter omawianego rozstrzygnięcia wyraża się w tym, że obowiązują tu odmienne niż przy wywłaszczeniu nieruchomości zasady i tryb obciążania nieruchomości w postaci ograniczenia sposobu korzystania z tej nieruchomości. Podkreślenia przy tym wymaga, że wykładnia art. 124 ugn wskazuje, że organ administracji przed wydaniem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy planowana inwestycja, wymieniona w powyższym przepisie, jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym (względnie decyzją lokalizacyjną), oraz czy zostały przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 09.06.2016 r. sygn. II SA/Po 275/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, prawidłowo organy przyjęły, że w okolicznościach badanej sprawy obydwie przesłanki zostały spełnione. Nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] października 2016 r. została wydana decyzja ustalająca na rzecz Inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110kV [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] października 2016 r. Słusznie przy tym podnosi strona skarżąca, że decyzja ta dotyczy inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej. W okolicznościach badanej sprawy strona skarżąca kwestionuje jednak dopuszczalność orzekania na podstawie art. 124 ugn, właśnie z uwagi na fakt, że inwestycja ma dotyczyć - przebudowy już istniejącej – linii elektroenergatycznej. Ustosunkowując się w tym miejscu do argumentacji strony skarżącej należy zgodzić się, że nie jest dopuszczalne wydanie w trybie art. 124 ugn, decyzji ex post "legalizującej" zaszłości. Fakt ten nie budzi również wątpliwości Sądu. Należy jednak zwrócić uwagę, że z treści załączonej do akt sprawy dokumentacji w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wynika, że żądanie Inwestora o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy – przebudowy – istniejącej linii elektroenergetycznej. Inwestor precyzuje przy tym jakie konkretnie roboty – mają zostać – wykonane. Nie może zatem budzić wątpliwości fakt, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło robót planowanych do realizacji na istniejącym obiekcie, a nie robót które zostały już zrealizowane. Z akt sprawy jasno wynika, iż zakres planowanej inwestycji obejmuje - demontaż istniejącej - jednotorowej linii elektroenergetycznej napowietrznej WN 110 kV i budowę – w jej miejscu – nowej linii napowietrznej WN 110 kV. Wobec powyższego, podkreślić trzeba, że literalne brzmienie przepisu art. 124 ust. 1 ugn stanowi że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest możliwe w sytuacji, gdy prowadzone prace mają polegać na zakładaniu i przeprowadzaniu na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. Mając na uwadze również cel tego uregulowania i jego usytuowanie w ustawie o gospodarce nieruchomościami, nie powinno budzić wątpliwości, że bez znaczenia pozostaje czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy też przebudowę infrastruktury już istniejącej. Również w judykaturze wskazuje się, że przepis art. 124 ust. 1 ugn obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 ugn. Zauważa się przy tym, że inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b ugn dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Tak więc, podnoszona przez Skarżącą okoliczność istnienia napowietrznej linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową (por. wyrok NSA z dnia 31.05.2017 r., sygn. I OSK 2618/16, oraz wyrok NSA 14.12.2017 r. sygn. I OSK 1375/17, a także wyrok NSA z dnia 04.10.2017 r. sygn. I OSK 3182/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Dlatego też zarzut niedopuszczalności prowadzenia postępowania w oparciu o art. 124 ugn, wobec faktu, że planowana inwestycja ma dotyczyć – przebudowy istniejącej – linii energetycznej nie zasługiwał na uwzględnienie. Drugim fundamentalnym zarzutem skargi jest bark przeprowadzenia rokowań w okolicznościach badanej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ugn musi zostać poprzedzone rokowaniami. Jak wskazuje sama Skarżąca i jak przyjmuje się w doktrynie przedmiotem rokowań powinno być uzyskanie zgody na czasowe zajecie nieruchomości i na pozostawienie na niej wybudowanych urządzeń infrastruktury technicznej oraz warunki udzielenia takiej zgody. Podkreślić przy tym należy, że dokumentem najdalej idącym w walorach dowodowych jest notarialna forma umowy jako akt o charakterze publicznym, korzystający z domniemania prawdziwości złożonych w nim oświadczeń (por. M. Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2013, s. 932 in.). W kontekście rokowań strona skarżąca formułuje dwa zasadnicze zarzuty. Po pierwsze wskazuje, że rokowań nie można utożsamiać z negocjacjami w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Po drugie wskazuje, że w istocie nigdy nie sprzeciwiała się założeniu i przeprowadzeniu przez Inwestora przewodów i urządzeń niezbędnych do przesyłania energii elektrycznej. Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów należy wskazać, że przepis art. 124 ugn nie określa formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ugn nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku ich zainicjowania. Ustawodawca w żaden sposób nie sformalizował też momentu zakończenia rokowań. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por.m.in. wyroki NSA z dnia: 21.09.2017 r., sygn. akt I OSK 3236/15; z dnia 07.09.2016 r., sygn. akt I OSK 87/16; z dnia 06.07.2016 r., sygn. akt I OSK 179/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy nie ulega wątpliwości, że Inwestor zwracał się do Skarżącej wskazując, że "wolą Inwestora jest ustanowienie w formie aktu notarialnego służebności przesyłu nieruchomości zawierających zezwolenie na zrealizowanie inwestycji i późniejsze korzystanie z gruntu" (k.[...]). Nie może budzić również wątpliwości fakt, że w pismach z dnia [...] września 2014 r. (k.[...]) oraz z dnia [...] października 2014 r. (k.[...]) jednoznacznie wskazano, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa istniejącej sieci elektroenergetycznej oraz że linia WN 110kV relacji [...] - nie zmieni swojego przebiegu - jak również - słupy WN nie zmienią swojego położenia – ponieważ te elementy linii nie ulegną zmianie. Należy wskazać, że Inwestor oszacował wartości służebności przesyłu na kwotę [...]zł. Analiza dokumentów wymienianych pomiędzy stroną skarżącą a Inwestorem nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że intencją Inwestora jest dokonanie przebudowy istniejącej sieci elektroenergetycznej, w związku z czym domagał się on zgody właściciela gruntu na zrealizowanie inwestycji i późniejsze korzystanie z gruntu. Należy przy tym zauważyć, że w § 1 projektu Porozumienia wskazano, że jego celem jest również ustalenie zasad rozliczeń strat powstałych na nieruchomości po pobudowaniu linii oraz - uniknięcie postępowania wywłaszczeniowego - lub postępowania o ustanowienie służebności w drodze sadowej (§ 1 ust 2). Również w piśmie z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik Inwestora zwrócił się do [...] w celu wyrażenia zgody na ustanowienie służebności przesyłu na rzecz Inwestora podkreślając, że pismo ma na celu uniknięcie postępowania w trybie art. 124 ugn. Nie ulega zatem wątpliwości, że intencje Inwestora zostały wyartykułowane wprost i w sposób jednoznaczny. Należy też wskazać, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ugn. Taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce w okolicznościach badanej sprawy. Zaakcentować przy tym należy, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia rokowań, ani ich formy. Jak zauważa się doktrynie i judykaturze pojęcie to występuje w prawie cywilnym (choć obecnie zastąpione terminem "negocjacje"), gdzie oznacza przygotowania do zawarcia umowy. Celem rokowań jest zatem zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników (por. K. Piasecki [w:] Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze 2003). Z tego względu należy moment rozpoczęcia rokowań wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy (por. wyrok NSA z dnia 09.08.2017 r. sygn. I OSK 2858/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy taka sytuacja miała miejsce. W kontekście zastrzeżeń strony skarżącej, co do faktu literalnego określenia celu negocjacji poprzedzających wydanie decyzji w trybie art. 124 ugn "ustanowieniem służebności przesyłu" należy zauważyć, że mając na uwadze treść przepisu art. 124 ust. 3 ugn, wnioskować można, że celem takich rokowań jest de facto skorzystanie z dyspozycji art. 305ą Kc, a więc ustanowienie służebności przesyłu (por. wyrok NSA z dnia 05.09.2017 r. sygn. II OSK 1812/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza załączonej do akt sprawy dokumentacji prowadzi do wniosku, że stronie Skarżącej przedstawiono propozycję zawarcia umowy w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ugn. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca zgłosiła uwagi do tej propozycji oraz, że Inwestor wyczerpująco na nie odpowiedział. Skarżąca [...] tego faktu z resztą nie neguje. Po udzieleniu przez Inwestora odpowiedzi na uwagi, Skarżąca nie zajęła stanowiska, do czasu ponowienia przez Inwestora zapytania o stanowisko w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Skarżąca natomiast w odpowiedzi poinformowała, że "podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko" w sprawie gotowości wyrażenia zgody na ustanowienie służebności przesyłu "przy uwzględnieniu warunków wskazanych w uwagach do operatu szacunkowego w dniu [...] sierpnia 2014 r." Treść wymienianych pomiędzy stronami pism wskazuje zatem, że w istocie rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 ugn faktycznie miały miejsce i prawidłowo fakt ten ustaliły organy. Odnosząc się do kwestii pozorności tych rokowań, należy zauważyć, że to strona skarżąca nie odpowiedziała na pismo Inwestora października 2014 r. zawierające wyjaśnienia do uwag zgłoszonych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Jednocześnie, również po ponownym nawiązaniu przez Inwestora kontaktu ze Skarżącą, [...] nie ustosunkowując się do przedstawionych przez pełnomocnika Inwestora wyjaśnień, wskazała, że "podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko" żądając "uwzględnienia warunków wskazanych w uwagach do operatu szacunkowego w dniu [...] sierpnia 2014 r." Nie sposób zatem działaniom Inwestora, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie wyjaśnień do operatu szacunkowego, w celu ustosunkowania się do uwag Skarżącej (pismo z [...] września 2014 r.) i który sam również udzielił Skarżącej konkretnej odpowiedzi na wszystkie przedstawione uwagi (pismo z dnia [...] października 2014 r.), zarzucić pozorności. Sama Skarżąca natomiast stanowiska Inwestora już nie zakwestionowała, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dokonując zatem oceny akcentowanej przez Skarżącą zgody na realizację inwestycji przez Inwestora należy zwrócić uwagę, że przez zgodę, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ugn należy rozumieć zawarcie umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne. Dlatego oświadczenie woli właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu winno być na tyle jasne i czytelne, aby nie wywoływało najmniejszych wątpliwości co do istnienia po jego stronie zgody na odjęcie przysługującego mu prawa bądź jego ograniczenie (por. Wyrok NSA z 30.06.2016 sygn. I OSK 3500/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy m.in. strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r., IV SA/Po 381/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć też trzeba, że przepis art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymaga prowadzenia "skutecznych rokowań" (por. wyrok NSA z dnia 17.09.2014 r., I OSK 296/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście należy zauważyć, że jakkolwiek Skarżąca utrzymuje, że nie sprzeciwia się dostępowi Inwestora do jej nieruchomości, to jednak czyni to - z zastrzeżeniem – "uwzględnienia – warunków - wskazanych w uwagach do operatu szacunkowego, które zostały załączone do pisma z dnia [...] sierpnia 2014 r. (pismo pełnomocnika Skarżącej z dnia [...] października 2016 r.). Jednocześnie, wskazując, że [...] podtrzymuje swoją gotowość do prowadzenia negocjacji zmierzających do zawarcia ugody podkreślono, że celem prowadzonych rokowań – według rozumienia [...] – jest wynegocjowanie takiej kwoty, która byłaby w wyniku poczynionych wzajemnych ustępstw, satysfakcjonującą dla każdej ze stron. Wobec powyższego, nie można przyjąć, aby w okolicznościach badanej sprawy faktycznie doszło do wyrażenia przez Skarżącą zgody w rozumieniu art. 124 ust 1 ugn. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postepowania z uwagi na bierną postawę organu należy wskazać, że aby doszło do naruszenia przepisów postępowania, uzasadniającego uchylenie decyzji, stwierdzone naruszenie musi uzasadniać wniosek, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podnosi naruszenie przepisów postępowania, wskazując na bierną postawę organu. Zgodzić należy się ze Skarżącą, że stosownie do treści art. 89 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa) organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Jednocześnie w myśl art. 89 § 2 kpa organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w toku postępowania trzeba wskazać, że słusznie strona Skarżąca podniosła, że w okolicznościach badanej sprawy doszło do naruszenia art. 89 kpa. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy oraz, że w okolicznościach badanej sprawy postępowanie administracyjne zostało wszczęte właśnie z powodu braku osiągnięcia konsensusu przez strony. Dokonując jednak oceny tego uchybienia, w kontekście jego istotnego wpływu na wynika sprawy należy wskazać, że to Skarżąca – jak wynika z akt sprawy – niezależnie od argumentacji przedstawionej przez Inwestora, w toku rokowań, jak i na etapie postępowania administracyjnego, niezmiennie trwa przy swoim zastrzeżeniu udzielenia zgody - pod warunkiem - uwzględnienia jej uwag zawartych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dokonując pełnej oceny postawy Skarżącej, należy też zauważyć, że nie podjęła ona żadnych działań na rzecz ugodowego załatwienia sprawy, pomimo otrzymania informacji o wszczęciu postępowania w trybie art. 124 ugn, a następnie zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Należy zatem zauważyć, że ani fakt wszczęcia postępowania w trybie art. 124 ugn, ani informacja organu o zamiarze wydania decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, nie skłoniły Skarżącej do żadnej reakcji. Pomimo doręczenia zawiadomienia w trybie art. 10 kpa, w dniu [...] marca 2017 r. [...] nie podjęła żadnych działań i nie zgłosiła żadnych uwag, zastrzeżeń, ani wniosków, które wskazywałyby na wolę osiągnięcia przez nią porozumienia z Inwestorem. Należy zauważyć, że pismo pełnomocnika Skarżącej zawierające żądanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej złożono prawie miesiąc po doręczeniu zawiadomienia w trybie art. 10 kpa, w dniu [...] kwietnia 2017 r. i z jego treści wynika, że [...] – niezależnie od złożonych w tym zakresie wyjaśnień Inwestora i wyjaśnień sporządzającego operat szacunkowy rzeczoznawcy – nadal kwestionuje wartość służebności przesyłu. Skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych argumentów, wskazując, że celem rokowań powinno być wynegocjowanie takiej kwoty, która będzie satysfakcjonująca dla obu stron. Zauważyć należy też, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji, ani w skardze do Sądu, Skarżąca w ogóle nie odniosła się do tej kwestii. W świetle powyższego, jakkolwiek zgodzić trzeba się ze Skarżącą, że w toku postępowania doszło do naruszenia art. 89 kpa, to jednocześnie argumentacja przedstawiona na poparcie tego wniosku, a także stanowisko Skarżącej prezentowane w odwołaniu, jak również w toku rokowań wskazuje jednoznacznie, że Skarżąca de facto oczekuje uwzględnienia przez Inwestora jej warunków, które – co szczególnie ważne – zostały już przedstawione w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. i pozostały niezmienione. Inwestor jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego, do warunków Skarżącej się ustosunkował i wyjaśnił z jakich przyczyn nie jest w stanie ich zaakceptować. Skarżąca, aż do dnia wydania decyzji ostatecznej prezentowała niezmienione stanowisko. W tej sytuacji, jakkolwiek zgodzić się należy ze Skarżącą, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to – mając na uwadze konkretne okoliczności, tej, badanej sprawy, z uwzględnieniem wszystkich jej aspektów, należało stwierdzić, że uchybienie to – w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy też zwrócić uwagę, że sama strona skarżąca powołuje się na sam tylko fakt naruszenia przepisów postępowania, nie wyjaśniając jednak w czym konkretnie upatruje jego wpływu na wynik sprawy, co ma istotne znaczenie w sytuacji gdy obie strony konsekwentnie trwają przy stanowiskach które zajęły jeszcze w 2014 r. Dokonując oceny zaniechania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej Sąd miał na uwadze akcentowany w orzecznictwie autonomiczny charakter instytucji uregulowanej w art. 124 ugn oraz fakt, że błędna ocena co do zasadności przeprowadzenia rozprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 27.09.2017 r. sygn. I OSK 3024/15 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17.11.2010 r. sygn. II SA/Gd 540/09, a także wyrok B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 425). Dlatego też dokonując oceny stwierdzonego uchybienia, Sąd rozważył jego ewentualny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w kwestii podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 124 ust 4 ugn wobec braku ustanowienia w decyzji Starosty [...] obowiązku przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego podkreślić trzeba, że roszczenie o przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego skonstruowane zostało jako ustawowy obowiązek inwestora urządzenia, którego wykonania nie można uzależniać od jego zastrzeżenia w decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości. Nie ma zatem podstaw do wydawania odrębnej decyzji administracyjnej określającej ten obowiązek, a ustawowy obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego należy wykonać niezależnie od tego, czy został on zastrzeżony w decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości. (por. M. Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2013, s. 955 oraz P. Wojciechowski, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, P. Czechowski (red.), Opublikowano: WK2015, Lex, jak również E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Lex 2014, Wyd/El., a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 08.07.2016 r. sygn. II SA/Kr 526/16) . Odnosząc się również do podniesionej w odwołaniu kwestii naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 kpa, należy wskazać, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem ustawodawca nie nakłada na przedsiębiorstwo przesyłowe obowiązku udowodnienia zasadności przeprowadzenia przebudowy istniejącej linii elektroenergetycznej. Niezasadnie zatem Skarżąca wskazała na naruszenie przepisów postępowania stopniu mającym wpływ na wynik sprawy wskazując, że Starosta [...] uchybił ciążącym na nim obowiązkom, bowiem argumentacja Inwestora, co do celów poprawy bezpieczeństwa oraz zwiększenia niezawodności zasilania, nie została przez ten organ zbadana. Niesłusznie też Skarżąca zarzuca, że organ I instancji naruszył prawo, bowiem oparł się w tym zakresie na argumentacji Inwestora, która miała charakter ogólny i nie została poparta jakimikolwiek wiarygodnymi wyjaśnieniami, analizami dotyczącymi zagrożenia bezpieczeństwa, względnie zawodnością istniejących obecnie urządzeń. Sąd, rozpatrując skargę, nie dostrzegł również z urzędu żadnej innej wadliwości zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Z wyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.