IV SA/Po 1147/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie NSA Jerzy Stankowski WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...](dalej odpowiednio – MOPR i Dyrektor MOPR), na podstawie art. 3, art. 4, art. 7 pkt 1, 4, 5, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1, pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1ust 4 i 5, art. 45 ust. 1 pkt 1, art. 147 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm., dalej - ups) oraz art. 104, 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej - kpa), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 czerwca 2011 r. przyznał zasiłek okresowy z powodu bezrobocia od [...] czerwca 2011 r. do [...] czerwca 2011 r. - od [...] czerwca 2011 do [...] czerwca 2011 r. w wysokości [...] zł dla R.N. (dalej – skarżący), nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od 477 zł, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, niemożliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Wysokość zasiłku ustala się jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem rzeczywistym z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł, a niższa niż 20 zł, a ponadto kwota zasiłku nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym a dochodem rzeczywistym. Organ przedstawił wyliczenie i stwierdził, że ponieważ dochód skarżącego jest niższy od kryterium dochodowego, a ponadto jest on osobą bezrobotną - spełnia warunki do przyznania zasiłku okresowego. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący odwołał się jednocześnie od trzech decyzji Dyrektora MOPR z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...]. W odwołaniu skarżący zarzuca, posiłkując się szczegółowymi wyliczeniami, że otrzymywana z MOPR pomoc jest jego zdaniem niewystarczająca. W szczególności skarżący podkreślał, iż kwoty przyznane ww. i wcześniejszymi decyzjami Dyrektora MOPR nie pokrywają zapotrzebowania skarżącego na leki, abonament TV, telefon, środki czystości i higieny oraz inne niezbędne opłaty, wskutek czego skarżący regularnie zadłuża się u rodziny. W tej sytuacji skarżący żąda przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, albowiem w sprawie wymagane są, w jego ocenie, wiadomości specjalne z dziedziny prawa finansowego odnośnie żywienia, celem ustalenia – po pierwsze – ile powinno wynosił świadczenie pieniężne na wyżywienie dorosłego mężczyzny pracującego fizycznie w budownictwie w charakterze zbrojarz-betoniarz za rok 2010 i 2011 przy obecnych cenach żywności w Polsce. W razie, gdyby owa wysokość była wyższa aniżeli świadczenia wypłacone skarżącemu domaga się on wyrównania już wypłaconych świadczeń (w okresie od [...] grudnia 2010 do [...] lipca 2011 r.) pieniężnych na zakup artykułów żywnościowych w zaniżonych wysokościach. Po drugie biegły miałby ustalić czy wypłacony zasiłek celowy na opłatę czynszu, gazu i ogrzewania gazowego, energii elektrycznej jest adekwatny do cen rynkowych w Polsce oraz, czy obowiązkiem dofinansowania jest objęty abonament TV i telefon oraz leki, które skarżący powinien zażywać. W wypadku stwierdzenia różnicy skarżący domaga się wyrównania zasiłku celowego za wszystkie ww. wymienione, za okres [...] grudnia 2010 do [...] lipca 2011 r. Skarżący przedstawił również w wyżej określonym zakresie własne wyliczenia oraz dodał, że nie ujął w nich dopłaty do leków, albowiem leki zastępcze kupuje bez faktury, zaś koszt zrealizowana ostatniej recepty to [...] zł. Po trzecie skarżący domaga się od biegłego ustalenia czy zasiłek kresowy z powodu bezrobocia bezrobocia dla niepełnosprawnych prawnie należy się każdego miesiąca czy do dnia wyleczenia pacjenta. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...](dalej – Kolegium, SKO), za podstawie art. 4, art. 7 pkt 1, 4, 5, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, ust. 5, art. 45 ust. 1 pkt 1, art. 147 ust. 7 ups, oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał stan faktyczny w sprawie i stwierdził, że poddał wnikliwej analizie całość materiału dowodowego, zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej i odwołanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Organ przywołał art. 36 pkt 1 b i art. 38 ust. 1 ups wskazując, że w stosunku osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być niższa niż 20 zł oraz wyższa niż 418 zł miesięcznie, a ponadto ustalona kwota nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (art. 38 ust. 2, 3, 4 ww. ustawy). Kolejno organ rozważał pojęcie dochodu z odesłaniem do art. 8 ust. 3 i 4 ups, wskazując, iż przyznanie świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego uzależnione jest miedzy innymi od dochodu osoby ubiegającej się o pomoc. Kolegium skonstatowało, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, iż skarżącemu przysługuje zasiłek okresowy, albowiem jest on osobą bezrobotną oraz nie osiągał on żadnych dochodów, a tym samym spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 2, 3 ww. ustawy oraz w § 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z 29 lipca 2009 r. (Dz.U. 2009 r., Nr 127, poz. 1055). Również wysokość zasiłku okresowego, w ocenie organu odwoławczego, została określona w sposób prawidłowy, albowiem mieści się ona w granicach ustawowo przyjętych. Ustalona kwota zasiłku okresowego nie jest niższa niż 20 zł oraz wyższa niż 418 zł miesięcznie, a ponadto nie jest niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (kwota 477 zł) a dochodem tej osoby. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. I OSK 779/2008 SKO wskazało, że z informacji MOPR wynika, iż w okresie od stycznia do czerwca 2011 r. wykorzystano co najmniej 53,13% zaplanowanych środków na pomoc społeczną w roku 2011. W tym okresie objęto pomocą w formie zasiłków okresowych 584 rodzin, w zakresie dożywiania objęto pomocą 3.344 osób, a w zakresie zasiłków celowych objęto pomocą 1.774 rodzin. Ponadto organ I instancji miał również na względzie, iż od grudnia 2010 r. skarżący otrzymał pomoc społeczną w formie zasiłków celowych, zasiłków okresowych oraz świadczeń pieniężnych na zakup artykułów żywnościowych w łącznej wysokości [...]zł. Nadto decyzją z [...] lipca 2011 r. znak MOPR [...] skarżący otrzymał pomoc w formie świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych w wysokości [...]zł. Zaś decyzją z [...] lipca 2011 r. znak MOPR [...] został mu przyznany zasiłek celowy w łącznej wysokości [...]zł na: gaz [...] zł, energia [...] zł, czynsz [...] zł. Zdaniem organu przyznana skarżącemu dotychczas pomoc społeczna jest adekwatna do jego sytuacji życiowej i materialnej oraz możliwości finansowych organu. Nie zachodziła również potrzeba powoływania i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, albowiem rozstrzygnięcie sprawy nie było zależne od uzyskania wiadomości specjalnych. Wspólną skargę na powyższą decyzję oraz dwie inne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. o numerach [...] i [...] wniósł skarżący. W skardze tej skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1-4, art. 78 § 1 art. 84 § 1 oraz wniósł o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji. Skarżący zarzucił nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie biegłego na okoliczności wskazane w odwołaniu, co spowodowało, iż materiał dowodowy w sprawach był niepełny. Ponadto skarżący wniósł o powołanie biegłego w ww. zakresie i podtrzymał stanowisko przedstawione w odwołaniu od decyzji. Argumentował w szczególności, że przyznawane przez pomoc społeczną środki są niewystarczające, przedstawił wyliczenia własnych wydatków, kwestionował bezstronność organów i wykazywał ogólnie niezadowolenie z zapadłych rozstrzygnięć organów obu instancji dopatrując się w rozstrzygnięciach celowego działania skierowanego na nieprzyznawanie skarżącemu środków z pomocy społecznej. Skarżący opisywał swoją sytuacje osobista i życiową, w szczególności sytuację złą kondycję zdrowotną, skutkującą niemożnością wykonywana dotychczasowej pracy. Skarżący zarzuca, iż nie przedstawiono mu oferty pracy o dotychczasowym wynagrodzeniu, którą mógłby wykonywać. Szeroko krytykuje Sądy oraz organy państwowe, uważa że stał się ofiara spisku wymiaru sprawiedliwości i władzy wykonawczej oraz działań ze strony służby zdrowia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej - ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa). Zgodnie z art. 3 ups pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym, o których mowa w art. 2 ust. 1 ups, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie której Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji przyznającą skarżącemu zasiłek okresowy, Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, przyjmując je za własne i czyniąc podstawą poniższych rozważań. Skarżący mieszka razem z matką jednakże gospodaruje samodzielnie, nie pracuje, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Posiada lekki stopień niepełnosprawności i nie osiągnął żadnego dochodu w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o świadczenie z pomocy społecznej. Sąd stwierdza, iż organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił dochód skarżącego oraz słusznie uznał, iż spełnia on kryterium dochodowe stanowiące przesłankę uzyskania pomocy społecznej. Orzekając zgodnie z art. 133 § 1 ppsa na podstawie akt sprawy Sąd miał również na względzie, że - jak wynika z informacji MOPR – w okresie od stycznia do czerwca 2011 r. wykorzystano co najmniej 53,13% zaplanowanych środków na pomoc społeczną w roku 2011. W tym okresie objęto pomocą w formie zasiłków okresowych 584 rodzin, w zakresie dożywiania objęto pomocą 3.344 osób, a w zakresie zasiłków celowych objęto pomocą 1.774 rodzin. Wreszcie Sąd uwzględnił również i to, że ze znajdującego się w aktach sprawy zestawienia przyznanej skarżącemu pomocy społecznej wynika, iż od grudnia 2010 r. otrzymał on pomoc społeczną w formie zasiłków celowych, zasiłków okresowych oraz świadczeń pieniężnych na zakup artykułów żywnościowych w łącznej wysokości [...]zł. Ponadto decyzją z [...] lipca 2011 r. znak MOPR [...] otrzymał pomoc w świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych w wysokości [...] zł. Zaś decyzją z [...] lipca 2011 r. znak MOPR [...] został mu przyznany zasiłek celowy w łącznej wysokości [...] zł na: gaz [...] zł, energię [...] zł, czynsz [...] zł. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję. Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że kwota zasiłku okresowego przyznana skarżącemu mieści się w granicach określonych w ustawie o pomocy społecznej (art. 38 ust. 1 pkt 2 , ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 tej ustawy). Ustalona na podstawie tych przepisów kwota zasiłku okresowego jest wprawdzie najniższa aniżeli żądana przez skarżącego i nie jest w wysokości maksymalnej, ale Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, dlaczego uważa, że w okolicznościach sprawy przyznanie takiego świadczenia nie narusza prawa. Sąd podziela poglądy prawne wyrażone przez Sąd w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 118/10 i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy stwierdza, że organ administracji publicznej działał w granicach uznania, czyli w granicach, w których prawo pozwala dokonać mu wyboru co do rozstrzygnięcia i wybór ten nie był dowolny. Nie był on dowolny, gdyż wynikał z tego, iż skarżący otrzymywał już pomoc i w szczególności w formie zasiłków okresowych jak i celowych. Decyzja o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej oraz o ustaleniu jego wysokości ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania świadczenia, świadczenie to otrzyma i to w formie i wysokości, jakiej oczekuje (wyrok WSA z dnia 17.03.2011 r., sygn. akt II SA/Lu 81/11, baza orzeczeń NSA, wyrok WSA z dnia 02.12.2010 r., sygn. akt II SA/Op 489/10, baza orzeczeń NSA, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 91/11). Uznanie administracyjne pozwala bowiem organowi administracji na wybór rozstrzygnięcia, które uważa on za najbardziej właściwe. Podkreślić należy, że decyzja wydana w oparciu o uznanie administracyjne nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości (zob. I. Bogucka, Państwo prawne a problem uznania administracyjnego, Państwo i Prawo 1992, z. 10, s. 32 i nast.). Kontrola sądowa sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (zob. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, lex nr 78302), a więc dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Sąd nie może natomiast wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów administracyjnych, a więc – o ile prawidłowo przeprowadzono postępowanie – sąd nie może kwestionować wysokości przyznanego świadczenia. Należy - zdaniem Sądu - zwrócić uwagę na ugruntowany w orzecznictwie pogląd, iż rozstrzygając w sprawie pomocy społecznej, w tym w sprawie zasiłku okresowego - organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (m. in. uznania administracyjnego, w szczególności w zakresie ustalenia jego wysokości oraz okresu pobierania). Okoliczność ta powoduje, że ustalając wysokość udzielonej w tym trybie pomocy organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy, to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Z brzmienia przepisu art. 38 wynika, że zasiłek ten jest przyznawany w szczególności osobom przewlekle chorym, niepełnosprawnym, bezrobotnym, których dochody nie przekraczają ustalonego kryterium. W ocenie Sądu kontrolującego zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium w sposób pełny w ramach art. 136 oceniło materiał dowodowy zebrany w postępowaniu pierwszej instancji, a także w sposób pełny wypełniło dyspozycje z art. 107 § 3 Kpa wyjaśniając w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jego podstawy i motywy. Nie można zarzucić zarówno organowi I instancji, jak i organowi odwoławczemu naruszenia obowiązujących przepisów przy rozstrzyganiu wniosku skarżącego o przyznanie mu wnioskowanego zasiłku okresowego, a w konsekwencji nie można zarzucić organom przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organy obu instancji w prawidłowy sposób ustaliły, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, o którym stanowi w art. 8 ust. 1 pkt 2, 3 ww. ustawy oraz w § 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z 29 lipca 2009 r. (Dz.U. 2009 r., Nr 127, poz. 1055). Wydanie decyzji w omawianej sprawie zostało poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi, zmierzającymi do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w tym dokonaniem aktualizacji przeprowadzonego ze skarżącym wywiadu środowiskowego, a rozstrzygnięcie zostało uzasadnione. Organy I instancji co prawda nie zawarł w swoich ustaleniach informacji na temat ilości środków finansowych, którymi dysponował Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w [...]w 2011 r. na zadania z zakresu pomocy społecznej, tym niemniej uczynił to organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Biorąc zatem pod uwagę możliwości finansowe organu I instancji oraz liczbę osób oczekujących na udzielenie pomocy należało uznać, że wysokość przyznanych skarżącemu środków pieniężnych na zakup żywności nie została ustalona w sposób arbitralny, lecz z uwzględnieniem wszystkich czynników z jednej strony odnoszących się do sytuacji materialnej skarżącego, a z drugiej strony do możliwości finansowych organu I instancji i konieczności niesienia pomocy innym potrzebującym. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wskazane szczegółowo w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, organy obu instancji trafnie uznały, że w sprawie nie zaistniała konieczność sięgnięcia po ten środek dowody. Art. 84 § 1 kpa uzależnia dopuszczalność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego od zaistnienia w sprawie wiadomości specjalnych, wykraczających poza zakres wiadomości oraz doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i niemożliwych do ustalenia bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, sztuki, rzemiosła, techniki, stosunków gospodarczych, z którymi wiąże się rozpatrywane zagadnienie (zob. A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 442 oraz podana tam literatura i orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły tego rodzaju wiadomości specjalne, które uzasadniałyby powołanie biegłego. W szczególności wiedza na temat cen produktów żywnościowych jest powszechnie dostępna dla ogółu społeczeństwa, natomiast przyznana skarżącemu pomoc finansowa nie miała na celu pokrycie w zupełności potrzeb skarżącego, tylko właśnie udzielenie pomocy na miarę możliwości finansowych organu I instancji, sytuacji życiowej skarżącego oraz potrzeb wszystkich potrzebujących. Nadto, ustosunkowując się do żądań skarżącego w zakresie przeprowadzenia dowodu przez Sąd z opinii biegłego, na wskazane przez skarżącego okoliczności, Sąd wskazuje, w ślad za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 sygn. akt I GZ 394/10 (LEX nr 741386), iż z art. 106 § 3 ppsa wynika, że przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, zarówno urzędowego, jak i prywatnego, co oznacza, iż sąd ten nie jest uprawniony do przeprowadzenia dowodu z innych środków dowodowych np. dowodu z opinii biegłego sądowego. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.