IV SA/Po 1152/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W. [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Starosty W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody W. na rzecz W.Sp. z o.o. w W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych Wyrokiem z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt II OSK 907/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 860/10 oddalający skargę W.sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w istocie rzeczy w działaniu organu odwoławczego dopatrywać się można było nie tyle naruszenia art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "Kpa"), co art. 107 § 3 Kpa w odniesieniu do składników poprawnego uzasadnienia wydanej decyzji. Decyzja administracyjna winna składać się z uzasadnienia prawnego i faktycznego, to pierwsze obejmuje w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja organu odwoławczego istotnie nie zawiera przytoczenia treści wniesionego odwołania, w szczególności zarzutów w nim zawartych, co samo w sobie nie stanowi o istotnej jej wadliwości. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka koncentrowała się na zarzucie bezprawnego pominięcia jej jako strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, zarzut ten został uwzględniony przez organ odwoławczy i szeroko uargumentowany w skarżonej decyzji. Efektem uwzględnienia tych wywodów strony było uchylenie decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 Kpa odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej, oraz wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 2 Kpa, co otwiera wszak drogę dochodzenia ewentualnego odszkodowania. Inną kwestią była trafność zastosowania przez Wojewodę W. normy art. 146 Kpa w przekonaniu o tym, że projekt budowlany spełnia wymogi z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Jest to jednak przedmiotem zarzutu naruszenia prawa materialnego, który wymaga odrębnej uwagi. W dalszej części uzasadnienia Sąd wyjaśnił, że w realiach kontrolowanej sprawy Sądowi I instancji nie można przypisać zarzutu błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd ten kontrolował decyzję Wojewody W., który z kolei rozpoznawał odwołanie od decyzji Starosty W., odmawiającego uchylenia decyzji własnej udzielającej pozwolenia na budowę stacji transformatorowej oraz sieci elektroenergetycznej. Organ odwoławczy uznając, że W.została pominięta jako strona postępowania w sprawie o udzielenia pozwolenia na budowę uchylił decyzję organu I instancji i orzekał na podstawie art. 151 § 2 Kpa dochodząc do przekonania, że w wyniku wznowienia doszłoby do wydania decyzji odpowiadającej dotychczasowej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zachodziła przeto przesłanka z art. 146 Kpa Sąd I instancji uznając tę decyzję za zgodną z prawem zrekapitulował treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w aspekcie obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznającego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. W skarżonym wyroku wyeksponowano, że organ nie jest władny do kontrolowania projektu (nie zaś "obiektu" jak to sformułowano w skardze kasacyjnej) pod względem zgodności z warunkami technicznymi. Podkreślając odpowiedzialność w tym względzie projektanta, na wsparcie swego stanowiska odwołano się do wywodów zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2009 r. II OSK 1041/08. W przywołanym wyroku zwracano uwagę na ograniczony zakres kontroli projektu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i wskazano na odstąpienie przez prawodawcę od zasady oceny materialnych rozwiązań projektu zawartej w uchylonym art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego. Cyt. przepis stanowił, że "Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5", został on uchylony przez art. 1 pkt 28 ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustawy (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Podnoszone przez skarżącą Spółkę zarzuty niezgodności projektu budowlanego z przepisami nie zostały, jak to słusznie zauważył Sąd I instancji, skonkretyzowane. Przywoływane z kolei w skardze kasacyjnej pisma Spółki wnoszone w toku postępowania pozwalają przyjąć, że w istocie stan zagrożenia dla bezpieczeństwa powszechnego w realizacji zatwierdzonego projektu budowlanego upatrywany jest przez skarżącą Spółkę w naruszeniu "zasad układania kabli pod drogami kołowymi". Na taki argument obszernie wskazywano w piśmie Spółki z 9 kwietnia 2010 r. skierowanym do Starosty W. (k. 52-53 akt administracyjnych). Oznacza to, że skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuca wadliwość projektu budowlanego z punktu widzenia zachowania przepisów technicznych, jakimi są Polskie Normy. Rzecz jednak w tym, że z projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnionego projektanta wynika, że został on wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a jego lektura wskazuje, że zaprojektowano rury ochronne na kablach w rejonie skrzyżowań z istniejącym uzbrojeniem technicznym, a także w zakresie przejścia przez drogę – ul. D.w W.. W tych okolicznościach zarzut wadliwej wykładni art. 35 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego dokonanej przez Sąd I instancji nie jest zatem usprawiedliwiony. Ponadto Sąd wskazał, że w piśmie procesowym pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie z 3 września 2012 r. jak i w piśmie złożonym jako załącznik do protokołu z rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dokonano uzupełnienia sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez WSA w Poznaniu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) w ten sposób, że sąd I instancji nie będąc związanym zarzutami skargi winien wziąć pod rozwagę kwestię, podnoszoną na etapie postępowania odwoławczego, niezgodności między pozwoleniem na budowę a decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd I instancji w ocenie W.wadliwie miał wywodzić w tym aspekcie w zaskarżonym wyroku o zgodności obu decyzji, tymczasem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego miała mieć węższy zakres. Dodatkowo strona skarżąca powoływała się na treść prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu IV SA/Po 551/11. Tak rozumiany zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny podziela. Cyt. przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak zawiązany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niesporne jest, że decyzją Burmistrza W. z [...]września 2008 r. [...] ustalono na rzecz E.sp. z o.o. lokalizację inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kv i nn 0,4 kV w W.e na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...] i [...]. W warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu podano, że w ramach tej inwestycji planuje się budowę linii kablowych SN 15 kV jako "wcinkę" w istniejącą linię kablową tego samego typu, budowę kontenerowej stacji transformatorowej typu Minibox, budowę linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV. Z art. 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Wydaną przez Starostę W. decyzją z [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E. . sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Zakres przeto pozwolenia na budowę prima facie nie odbiegać ma od treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób, który uprawniałby do skutecznego zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę wykracza poza ramy ustalone decyzją lokalizacyjną. Rzecz jednak w tym, że w aktach administracyjnych organów architektoniczno-budowlanej umieszczono tylko część załącznika graficznego do decyzji Burmistrza W. z [...]września 2008 r. ustalającą lokalizację inwestycji polegającej m.in. na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kv i nn 0,4 kV, w którym uwidoczniono planowany przebieg sieci elektroenergetycznych. Skarżąca kasacyjnie spółka zarzuca w takiej sytuacji trafnie przedwczesność twierdzenia Sądu I instancji o zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podkreślając rozbieżność między załącznikiem graficznym decyzji lokalizacyjnej a przebiegiem linii kablowych ujętym w pozwoleniu na budowę. Z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ właściwy sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pod pojęciem tej ostatniej, rozumieć należy m.in. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rzeczą Sądu I instancji kontrolującego skarżoną decyzję wydaną w toku postępowania wznowieniowego, było także, skoro nie był on związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 Ppsa), skontrolowanie jej w powyższym aspekcie. Jednocześnie, co należy uwypuklić, WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r. IV SA/Po 551/11 w sprawie również ze skargi W.uchylając decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty W. z [...] marca 2009 r. nr [...] udzielającą E.w P. Oddział Dystrybucji Z. G. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15kV i nN 0,4 kV – kat. obiektu [...], przewidzianych do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] W., nakazał badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę "i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych". Powyższy wyrok jest wyrokiem prawomocnym, wiąże więc zarówno WSA w Poznaniu, jak i Naczelny Sąd Administracyjny (por. uwagi na temat skutków prawomocności w opracowaniu J. P. Tarno: Związanie oceną prawną zawartą w wyroku sądu administracyjnego, "Administracja. Teoria Dydaktyka, Praktyka", Nr (25) 4/2011, s. 185-204). Byłoby w takiej sytuacji niezrozumiałe pozostawienie w obrocie prawnym wyroku, w którym Sąd I instancji nie dopatrzył się niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę, gdy w innym, prawomocnym wyroku tegoż Sądu, kwestia ta jest otwarta i wymaga prowadzenia dalszego wyjaśnienia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. skarżący podtrzymał skargę oraz wskazał, że pomimo prawomocnego wyroku sądu 10 sierpnia 2012 r. do dnia dzisiejszego nie zapadła decyzja. W międzyczasie toczyła się sprawa w tut. Sadzie o bezczynność organu o sygn. IV SA/Po 1075/12, w której Sąd wymierzył grzywnę Staroście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dla oceny zasadności skargi wniesionej przez skarżącego zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten uznał zasadność skargi kasacyjnej od wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu, uchylając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 Ppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (por. H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005). Odnosząc przedstawione rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 11 października 2012 r. Wobec powyższego przypomnieć należy, iż w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa wskazał, że decyzją Burmistrza W. z [...] września 2008 r. [...] ustalono na rzecz E. sp. z o.o. lokalizację inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kv i nn 0,4 kV w W. na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] [...], [...], [...] i [...]. W warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu podano, że w ramach tej inwestycji planuje się budowę linii kablowych SN 15 kV jako "wcinkę" w istniejącą linię kablową tego samego typu, budowę kontenerowej stacji transformatorowej typu Minibox, budowę linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV. Z art. 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako Upizp) wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Wydaną przez Starostę W. decyzją z [...]marca 2009 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Zakres przeto pozwolenia na budowę prima facie nie odbiegać ma od treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób, który uprawniałby do skutecznego zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę wykracza poza ramy ustalone decyzją lokalizacyjną. Rzecz jednak w tym, że w aktach administracyjnych organów architektoniczno-budowlanej umieszczono tylko część załącznika graficznego do decyzji Burmistrza W. z 11 września 2008 r. ustalającą lokalizację inwestycji polegającej m.in. na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kv i nn 0,4 kV, w którym uwidoczniono planowany przebieg sieci elektroenergetycznych. Skarżąca kasacyjnie spółka zarzuca w takiej sytuacji trafnie przedwczesność twierdzenia Sądu I instancji o zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podkreślając rozbieżność między załącznikiem graficznym decyzji lokalizacyjnej a przebiegiem linii kablowych ujętym w pozwoleniu na budowę. Z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pod pojęciem tej ostatniej, rozumieć należy m.in. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 1 Upizp). Rzeczą Sądu I instancji kontrolującego skarżoną decyzję wydaną w toku postępowania wznowieniowego, było także, skoro nie był on związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 Ppsa), skontrolowanie jej w powyższym aspekcie. Odnosząc się do zarzutu przedwczesności twierdzenia Sądu I instancji o zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi na brak pełnego załącznika do decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wskazać należy, że k. 26 akt administracyjnych (teczka oznaczona [...]) znajduje się mapa stanowiąca załącznik do decyzji lokalizacyjnej przedstawiająca cały przebieg linii sieci elektroenergetycznej. Sąd jednakże w niniejszym postępowaniu nie przesądza o zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi, że dalsze wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego czynią powyższe niedopuszczalnym. W tym miejscu szczególną uwagę zwrócić należy na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, którym jest związany niniejszy skład, podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 551/11 w sprawie również ze skargi W. uchylając decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej nakazał badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę "i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych". Powyższy wyrok jest wyrokiem prawomocnym, wiąże więc zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, jak i Naczelny Sąd Administracyjny (por. uwagi na temat skutków prawomocności w opracowaniu J. P. Tarno: Związanie oceną prawną zawartą w wyroku sądu administracyjnego, "Administracja. Teoria Dydaktyka, Praktyka", Nr (25) 4/2011, s. 185-204). Byłoby w takiej sytuacji niezrozumiałe pozostawienie w obrocie prawnym wyroku, w którym Sąd I instancji nie dopatrzył się niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę, gdy w innym, prawomocnym wyroku tegoż Sądu, kwestia ta jest otwarta i wymaga prowadzenia dalszego wyjaśnienia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W tym miejscu podkreślić należy, że kontrolowane postępowanie jak i postępowanie, które kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydając wyrok z 10 sierpnia 2011 r. IV SA/Po 551/11 jest postępowaniem wznowieniowym dotyczącym postępowania zakończonego decyzją Starosty W. z [...] marca 2009 r. nr [...], [...] udzielającą E. O. sp. z o.o. w P. Oddział Dystrybucji Z. G.pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15kV i nN 0,4 kV – kat. obiektu [...], przewidzianych do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...]W.. Wobec powyższego skoro w obrocie prawnym jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 551/11 nakazujący badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę " i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych", to Sąd w niniejszym składzie obowiązany jest uwzględnić powyższą okoliczność w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 153 i 170 Ppsa. Zgodnie z art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast w myśl art. 170 Ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd I instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Mają one wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają sposób ich postępowania w przyszłości. Zmierzają do uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazują kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek. Podnieść nadto należy, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne. Zatem sąd administracyjny, który ponownie orzeka w sprawie może uwzględnić skargę na decyzję, tylko jeżeli organ administracji nie zastosuje się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu poprzednio zapadłego w tej sprawie wyroku. Natomiast przepis art. 170 Ppsa dotyczy związania, lecz nie oceną prawną. Przepis art. 170 Ppsa dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał lecz również sądy i inne organy państwa, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. W orzecznictwie wskazuje się, że moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z art. 170 Ppsa, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Podsumowując zauważyć należy, że skoro prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2011 r. IV SA/Po 551/11 nakazuje badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę " i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych", to Sąd w niniejszym składzie nie może odmiennie orzec, ponieważ powyższe stanowiłoby naruszenia art. 153 i 170 Ppsa. Ponadto wskazać należy, że jak wynika z powyższego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] toczą się obecnie dwa postępowania z tych też względów organ winien mieć na uwadze, że jeżeli sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem, wydanie w tej samej sprawie kolejnego orzeczenia naruszałoby ustanowiony dotychczasowym orzeczeniem stan powagi rzeczy osądzonej. Nie trudno sobie wyobrazić sytuację, w której dwa postanowienia będą rozstrzygały identyczną sprawę w sposób odmienny, choćby ze względu na możliwe późniejsze uchylenie jednego z nich. Zatem istotne jest aby w sytuacji rozstrzygania tożsamych spraw zapadło tylko jedno wiążące orzeczenie. Zatem organ winien mając na uwadze powyższe dokonać oceny jakie konsekwencje dla niniejszego postępowania wywoła zakończanie postępowania prowadzonego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2011r., sygn. akt IV SA/Po 551/11. Natomiast w sytuacji gdy organ nie zakończył jeszcze powyższego postępowania, co jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie ma miejsce, to winien on rozważyć możliwość połączenia obu spraw celem wydania jednego rozstrzygnięcia. Prowadząc ponownie postępowanie organ winien również zbadać czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana bowiem art. 152 Ppsa odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia. Wobec powyższego uznać należy, iż jako taka nie nadaje się ona do wykonania.