IV SA/Po 1152/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant sekretarz sąd. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. ze skargi W. P., K. P., H. F., M. P., J. P., M. P., L. P., M. Z., T. K., A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę w całości. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] umarzającą postępowanie z wniosku W. P., K. P., H. F., M. P., J. P., A. P., M. P., L. P., M. Z., T. K., A. W. i P. P. o ustalenie odszkodowania za nieruchomości oznaczone w ewidencji gruntów obręb K., arkusz mapy [...], działki nr [...], [...], [...] i [...]. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia wnioskiem z dnia 18 czerwca 2002 r. M. J. P., H. F., M. M. P., M. A. P., A. M. P., M. C. P., L. H. P., W. J. P., J. M. P., Z. P. oraz I. M., zastępowani przez zawodowego pełnomocnika, wystąpili o zwrot wywłaszczonych nieruchomości zbędnych na cel wywłaszczenia i o ustalenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. We wniosku pełnomocnik opisał aktualne jak i ówczesne numery wywłaszczonych działek oraz aktualne oznaczenia ksiąg wieczystych. Aktem notarialnym z [...] kwietnia 1959 r. rep. [...] S. i K. J. oraz W. P., C. P., M. P. i M. A. P. nieodpłatnie odstąpili Skarbowi Państwa [...] – Prezydium Rady N. miasta P., w wykonaniu zobowiązań ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. Nr 35 poz. 240 z późn. zm., dalej jako u.p.n.o.m.) przepisów prawa budowlanego i ustawy z 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 31, poz. 138, dalej jako u.t.b.d.j.) bezpłatnie, bez długów i ciężarów, z nieruchomości zapisanych w księgach wieczystych KW nr [...] i [...], niezabudowane działki oznaczone numerami: [...], [...]: [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W toku postępowania ustalono, że dawnej działce nr [...] odpowiadają obecnie działki o nr [...], [...], [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezydent Miasta P. umorzył postępowanie o ustalenie odszkodowania w zakresie działek o nr [...], [...], [...] i [...]. Wojewoda decyzją z dnia z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi i instancji. Wobec powyższego Prezydent Miasta P. ponownie przeprowadził postępowanie i decyzją z dnia [...] maja 2017 r. umorzył w pkt. 1. postępowanie z wniosku W. P., K. P., H. F., M. P., J. P., M. P., L. P., M. Z., T. K., A. W. i P. P. o ustalenie odszkodowania za nieruchomości oznaczone w ewidencji gruntów obręb K., arkusz mapy [...], działki nr [...], [...], [...] i [...]. Na skutek złożonego od tej decyzji odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że brak jest przepisu, który dawałby podstawę do ustalenia odszkodowania za działki nr [...], [...], [...] i [...]. Organ II instancji wskazał, że w jego, jak i organu I instancji ocenie, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem odrębną decyzję o odszkodowaniu wydaje się wówczas gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Podkreślono , że art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter jedynie blankietowy i nie stanowi samoistnej podstawy do ustalenia odszkodowania. Wojewoda stanął również na stanowisku, że w badanej sprawie nie doszło do wywłaszczenia, bowiem do przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa doszło nie w oparciu o decyzję administracyjną, ale w trybie umowy o bezpłatne przeniesienie prawa własności. W przewidzianym prawem terminie wniesiono do Sądu skargę na powyższą decyzję, żądając uchylenia decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji - w części - dotyczącej umorzenia postępowania z wniosku o wypłatę odszkodowania za działki nr [...], [...], [...] i [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016, poz. 2147 – dalej jako: ugn), a także art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa). Podkreślono, że wbrew ustaleniom organów w sprawie doszło do wywłaszczenia, i w tej sytuacji ziściły się przesłanki uzasadniające ustalenie odszkodowania za pozbawienia prawa własności wskazanych działek. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016, poz. 2147 – dalej jako: ugn), a także ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa). Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że Skarżący wnieśli o ustalenie odszkodowania za nieruchomość, która na mocy aktu notarialnego z [...] kwietnia 1959 r. została nieodpłatnie odstąpiona Skarbowi Państwa Polskiego. Kwestią bezsporną pozostaje również, że podstawę prawną umowy o bezpłatne przeniesienie prawa własności na mocy aktu notarialnego z dnia 14 kwietnia 1948 r. stanowił art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1959 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz.U. 1948 nr 35, poz.240). Ustawa ta obowiązywała w okresie od 31 lipca 1948 r. do 01 września 1972 r. Na mocy art. 13 ust. 1 tej ustawy właściciel nieruchomości, podlegającej podziałowi, obowiązany był odstąpić bezpłatnie na własność gminy grunty - przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego pod ulice, place, drogi - na cele użyteczności publicznej, jak również na cele przyszłej polityki terenowej osiedla w ilości, nie przekraczającej 20% wartości wszystkich działek (...). Poza sporem pozostaje fakt, że następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości, która na mocy aktu notarialnego z 1959 r. została bezpłatnie przeniesiona na własność gminy w 2002 r. zwrócili się o ustalenie i wypłatę odszkodowania należnego z tytułu wywłaszczenia. Nie budzi również wątpliwości stron, że przepisy obowiązujące w dacie wywłaszczenia nie przewidywały odszkodowania za wywłaszczenie w trybie art. 13 ust. 1 ustawy o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli. Odnosząc się na wstępnie do podnoszonej w skardze kwestii samego faktu wywłaszczenia, należy wskazać, że nie budzi wątpliwości Sądu, że na mocy aktu notarialnego z [...] kwietnia 1959 r. w istocie doszło do wywłaszczenia. Nie budzi również wątpliwości Sądu kwestia zastosowania przepisu art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn, do stanów faktycznych sprzed wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym też zakresie, za wadliwą uznaje Sąd argumentację zaskarżonej decyzji, jakoby w sprawie niniejszej nie można było mówić o wywłaszczeniu nieruchomości, bowiem do wywłaszczenia nie doszło w drodze decyzji administracyjnej oraz jakoby zastosowania w sprawie nie znajdował przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn. Jednakże, pomimo wadliwego w części uzasadnienia, decyzja Wojewody odpowiada prawu. Dokonując oceny zasadności skargi w tym kontekście Sąd miał na uwadze fakt, że Wojewoda jakkolwiek stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn, to jednak w istocie dokonał wykładni przepisów prowadzącej do konstatacji o braku materialnoprawnej podstawy ustalenia żądanego odszkodowania. Istota sporu sprowadza się więc do tego czy obowiązujące przepisy dają podstawę do ustalenia odszkodowania, w konkretnych okolicznościach, zaistniałych w badanej sprawie. Przechodząc zatem do istoty sprawy, należy wskazać, że przepisy prawa obowiązującego, jak i żadne inne przepisy w przeszłości nie dają i nie dawały podstaw do ustalenia odszkodowania w okolicznościach zaistniałych w badanej sprawie. Argumentacja skargi złożonej w niniejszej sprawie opiera się na literalnej wykładni przepisu art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn, który stanowi, że odrębną decyzję o odszkodowaniu wydaje się gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy - przewidują - jego ustalenie. Strona skarżąca akcentuje, że przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn dotyczy sytuacji gdy, przepisy prawa obowiązujące – w chwili wydawania decyzji – przewidują odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości. Jakkolwiek, z powyżej przywołanymi wnioskami skargi trzeba się zgodzić, to nie może budzi wątpliwości również fakt, że podstawy do ustalenia takiego odszkodowania nie stanowi sam wyłącznie przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn. Podkreślić bowiem trzeba – na co wskazywał również Wojewoda - że przepis art. 129 ust. 5 ugn ma charakter procesowy, a nie materialnoprawny. Przepis ten nie jest samoistną podstawą do ustalenia odszkodowania, ale materialnoprawny obowiązek ustalenia odszkodowania musi wynikać z odrębnych – i obowiązujących – podstaw prawnych, zwłaszcza w przypadkach ujętych w art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn. Ustalenie odszkodowania może nastąpić, jeżeli obecnie obowiązujące przepisy prawa materialnego przewidują odszkodowanie za określony sposób lub formę pozbawienia praw do nieruchomości w przeszłości. Zasadność tego stanowiska znajduje poparcie w piśmiennictwie (por. M. Wolanin [w:] J. Jaworski, A.Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2013, s. 1019). Nie ulega przy tym wątpliwości Sądu, że – co akcentuje Autor skargi - literalne brzmienie art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn ma zastosowanie do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie ugn. Nie może jednak rodzić również wątpliwości fakt, że w obowiązujących przepisach, poza przepisem blankietowym, jakim jest art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn, brak jest przepisu który przewidywałby odszkodowanie za przeniesienie na własność gminy nieruchomości w trybie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1959 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli. Przepis taki nie istniał również w dacie przeniesienia prawa własności na mocy aktu notarialnego w 1959 r. Literalnie przepisy ustawy ówcześnie obowiązującej stanowiły, że przeniesienia prawa własności na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o podziale nieruchomości następuje bezpłatnie. Wyniki wykładni art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn przeprowadzonej przy użyciu dyrektyw literalnych prowadzą więc do wniosku, że ustalenie odszkodowania jest możliwe, jeżeli obowiązujące przepisy - przewidują - jego ustalenie. Jednak warunkiem ustalenia takiego odszkodowania jest wskazanie przepisu z którego wynikałby materialnoprawny obowiązek ustalenia takiego odszkodowania. Mając jednak na uwadze, że nawet w sytuacji uzyskania jednoznaczności językowej przepisu, poddany musi on zostać wykładni systemowej i funkcjonalnej m.in. po to aby ocenić czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości, Sąd dla ustalenia znaczenia tekstu prawnego, dokonał wykładni z wykorzystaniem wszystkich - wyróżnionych w nauce - reguł interpretacyjnych, tj. językowych, systemowych oraz funkcjonalnych. W przypadku tekstów prawnych nie chodzi bowiem o to, aby po prostu rozumieć tekst czy jakiś jego przepis (bez wysiłku czy z jakimś szczególnym wysiłkiem), ale o to by zrozumieć ten tekst (przepis) zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2780/14, wyrok NSA z dnia 09 maja 2017 r. sygn. II FSK 978/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Koncentrując się zatem na celu, któremu służy przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn wskazać trzeba, że celem przepisu art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn jest umożliwienie otrzymania odszkodowania w przypadku pozbawienia prawa do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, gdy obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Wobec faktu że w obowiązujących przepisach brak jest przepisu materialnoprawnego formułującego obowiązek ustalenia odszkodowania za przeniesienie prawa własności na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o podziale nieruchomości, należy zauważyć, że obowiązku takiego nie formułowały też przepisy ustaw o podziela nieruchomości. Podkreślić trzeba, że pozbawienie własności nastąpiło na podstawie przepisów już nieobowiązujących i stanowiących wyraźnie o braku podstaw do odszkodowania. W tym przypadku, odróżnić zatem trzeba sytuację podmiotów, co do których przepisy na podstawie których doszło do przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa przewidywały odszkodowanie, od sytuacji gdy przepisy na podstawie których doszło do przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa nie przewidywały odszkodowania lub wprost stwierdzały bezpłatność przejęcia nieruchomości - przy czym – przepisy w oparciu o które doszło do pozbawienia własności na realizację celów publicznych już nie obowiązują. Podkreślić należy, że w badanej sprawie do pozbawienia własności doszło na podstawie przepisów które obowiązywały od 31 lipca 1948 r. do 01 września 1972 r. Przepisy te utraciły moc na wiele lat przed przyjęciem Konstytucji RP z 1997 r. oraz art. 1 Protokołu Nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r. a ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 26, poz. 175). Uchwalone w 1948 r. przepisy z natury rzeczy nie mogły odpowiadać standardom zawartym w tych aktach. Niewątpliwie świadomość tego faktu miał ustawodawca, który zadecydował o powołaniu do życia przepisu blankietowego, jakim jest art. 129 ust. 5 ugn i uzależnieniu prawa do odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone przed dniem 1 stycznia 1998 r. - od istnienia materialnoprawnej podstawy - do wydania takiego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że również Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że jakkolwiek art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn ma zastosowanie do stanów faktycznych sprzed wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, a to oznacza obowiązek uregulowania roszczeń sprzed 1 stycznia 1998 r. to jednak dotyczy to spraw, w których do tej pory nie zostało ustalone i wypłacone odszkodowanie z tego tytułu mimo że - przepisy na podstawie których nastąpiło przejęcie - takie odszkodowanie przewidywały (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. I OSK 2111/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy kwestią bezsporną pozostaje, że odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną w trybie w trybie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1959 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli nie przewidywały ówcześnie obowiązujące przepisy. W ocenie Sądu podstawy uzasadniającej ewentualne przyznanie odszkodowania nie można wywodzić również z art. 128 ugn. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że ustawodawca dał jednoznacznie wyraz swojej woli, co do zastosowania przepisów dotyczących odszkodowań - a zatem również przepisu art. 128 ugn - do spraw nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa albo gminy odpowiednio na podstawie art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli. Przepis art. 128 ugn stanowi pierwszy przepis Rozdziału 5 Działu III ugn. Tymczasem należy zauważyć, że na mocy art. 216 ust. 2 pkt 1 ugn do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa albo gminy na podstawie art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. poz. 240 oraz z 1957 r. poz. 172) odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Rozdziału 6 działu III ugn "Zwrot wywłaszczonych nieruchomości". Ustawodawca nie przewidział natomiast odpowiedniego zastosowania przepisów Rozdziału 5 działu III ugn (w tym art. 128 ugn) "Odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości" do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa albo gminy na podstawie ustawy o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli. Rozwiązanie takie, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości natury konstytucyjnej, w kontekście poszanowania zasady równości. Odmienna jest bowiem sama istota odszkodowania, jak i zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Istotą instytucji odszkodowania jest wynagrodzenie byłemu właścicielowi faktu odjęcia prawa własności. Natomiast instytucja zwrotu nieruchomości uzasadniona jest stwierdzeniem przez Państwo, braku przydatności wywłaszczonej nieruchomości dla zrealizowania celu wywłaszczenia. Należy również zauważyć, że o ile art. 128 ugn formułuje pewną zasadę, o tyle przepis art. 129 ust. 5 ugn, formułuje wyjątek od tej zasady. W doktrynie wskazuje się, że odrębną decyzję administracyjną o ustaleniu odszkodowania, organ wydaje – tylko – w przypadkach określonych w art. 129 ust. 5 ugn (por. M. Wolanin [ w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2013, s. 1016). Wyjątek ten wymaga ścisłej wykładni. W tym miejscu należy również zauważyć, że powoływany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 1857/15 został wydany w stanie faktycznym, w którym przepisy ustawy wywłaszczeniowej przewidywały odszkodowanie za odjęcie prawa własności, a NSA wskazał, że wniosek został złożony pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednakże dotyczy on nieprzedawnionych roszczeń, które mogą być obecnie rozpatrywane na podstawie art.129 ust.5 pkt 3 ugn. Również więc i to orzeczenie potwierdza stanowisko Sądu, przyjęte na gruncie rozpoznawanej sprawy. Podkreślić należy, że w judykaturze zasadności stanowiska przyjętego przez Sąd w niniejszej sprawie upatruje się również w tym, że – jak się wskazuje - przyjęcie, że w każdym przypadku odjęcia prawa własności należne jest odszkodowanie, prowadziłoby do sytuacji których obecny właściciel byłby w gorszym położeniu, niż właściciel, któremu odjęto własność na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli, a taka wykładnia prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych wartości równości i sprawiedliwości społecznej (por. wyrok WSA z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Bd 784/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wykładania powołanych przepisów przeprowadzona przy użyciu dyrektyw językowych, celowościowych i systemowych prowadzi do spójnego wniosku o braku podstaw do ustalenia odszkodowania za działki o nr [...], [...], [...] i [...]. Trafne zatem stanowisko zajęto w zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postepowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). W tej sytuacji pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, należało przyjąć, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego skargę należało oddalić w całości. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) oddalił skargę w całości.